Przymusowe doprowadzenie - RPO

Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie
Aleja Solidarności 77
00 - 090 Warszawa
biurorzecznika@brpo.gov.pl


Szanowni Panstwo

1. W 2012 roku funkcjonariusz Policji wyslala do mnie jako swiadka trzy wezwania, ktore odebralem po terminie wezwania. Zachowalem koperty stwierdzajac ze listy zostaly wyslane sporo po czasie ich fikcyjnego datowania. Jak zobaczylem w aktach funkcjonariusz sporzadzila za kazdym razem falszywa notatke o rzekomym niestawiennictwie.
Zgodnie z przepisami niestawiennictwo polega na niestawieniu sie prawidlowo zawiadomionej osoby. Ja nie zostalem prawidlowo zawiadomiony ani razu.
Na temat doreczania pism wypowiadal sie Sad Najwyzszy. W postepowaniu karnym z uwagi na funkcje gwarancyjne i zabezpieczajace nie ma zadnej dowolnosci w doreczaniu pism a data pokwitowania na ZPO i podpis sa dowodem odbioru. Pisanie falszywych notatek o niestawienictwie moze byc traktowane jako karalne potwierdzanie nieprawdy. Motyw dzialania funkcjonariusz jest nieznany i przesluchanie jej moze dopiero sprawe wyjasnic.


2. Prokurator prokuratury rejonowej Szczecin - Srodmiescie Agnieszka Cieplicka razaco przekraczajac uprawnienia wydala postanowienie o przymusowym doprowadzeniu mnie ! Jest mozliwe ze rzucila tylko okiem na wprowadzajace w blad notatki sporzadzone przez funkcjonariusz Policji a zaniedbala sprawdzenia Zwrotnego Potwierdzenia Odbioru listow czyli mialo miejsce razace niedbalstwo. Przyjmujac hipoteze ze dzialanie prokurator bylo motywowane pozaprocesowo sledztwo musi isc w kierunku przestepstwa opisanego w art 231 § 2 KK zagrozonego kara 10 lat pozbawienia wolnosci. Sprawe moze wyjasnic przesluchanie Agnieszki Cieplickiej jako swiadka.
Norma postepowania przed uzyciem tak drastycznego srodka jak pozbawienie wolnosci jest ukaranie niestawiajacej sie osoby grzywna.
Ja od sasiada dowiedzialem sie ze wydzwaniala domofonem Policja pod nasza nieobecnosc. Czyli Policja usilowala polecnie prokuratury wykonac. Ja ciesze sie bardzo dobra opinia i dzialanie takie kompromituje mnie w miejscu zamieszkania a zatem nastapila szkoda moralna.

3. Zwrocilem sie do Komendanta Wojewodzkiego Policji w Szczecinie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej co do tego ile Policje kosztowaly proby przymusowego doprowadzenia mnie. Moje mieszkanie znajdowalo sie w sporej odleglosci od Komisariatu Policji i juz sam dojazd zabral policjantom sporo czasu. Policja dysponuje konkretnymi danymi. Niemniej komendant odmowil podania kwoty. Faktem jednak jest ze praca Policji jest bardzo droga i bezprawne dzialanie prokurator Agnieszki Cieplickiej wyrzadzilo spoleczenstwu konkretna materialna szkode. Przyjmujac taki sam prog kwotowy miedzy wykroczeniem i przestepstwem jak przy kradziezy stwierdzamy ze popelniono przestepstwo. Angazujac jalowo i bez potrzeby policje prokurator spowodowala ze nie zajmowala sie ona sciganiem realnych przestepstw ! Ja bylem pokrzywdzony kradzieza tablicy rejestracyjnej podczas plagi polowania na tablice. Wlamano mi sie do samochodu uszkadzajac go. Okradziono mi piwnice - magazyn. Nie wykryto sprawcow.


4. Agnieszka Cieplicka w pismie do Sadu napisala ze zapomniala ( !) anulowac decyzje i dlatego obowiazywala ona az tak dlugo i de facto angazowala Policje.
Sad Rejonowy Szczecin Centrum ( IV Kp 64/12 ) rozpatrujac 11 lutego 2013 roku moje zazalenie na postanowienie o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu stwierdzil ze nie zostalo ono ani ogloszone ani doreczone i zazalenie pozostawil bez rozpoznania.
Cytat "Art 430 par 1 kpk w zw art 429 par 1 kpk nakazuje pozostawienie srodka odwolawczego bez rozpoznania jezeli jest on niedopuszczalny z mocy ustawy"

Poniewaz nie jestem prawnikiem siegnalem po opasly Komentarz do KPK stwierdzajac po lekturze ze stanowisko Sadu jest watpliwe. Rowniez w opinii mojego pelnomocnika w kazdej sytuacji gdy zapada decyzja pozbawienia wolnosci musi bezwzglednie istniec mozliwosc kontroli sadowej zagwarantowana przez Konstytucje. RPO ma wplyw na stanowienie prawa i ewentualnie moze zainicjowac odpowiednia zmiane prawa. Ja uwazam ze zbedna jest zmiana prawa i sad w tym wypadku nie ma racji.

Przymusowe doprowadzenie zwiazane jest z czasowym pozbawieniem wolnosci a to juz jest obszar wolnosci gwarantowany i chroniony konstytucyjnie. Funkcjonariusze Policji nie wiedza jakie zagrozenie moze stwarzac zatrzymywana osoba i dzialaja przewaznie zdecydowanie i agresywnie. Sadzac z danych podawanych na stronach internetowych nagminnie dochodzi rzekomo do stawiania oporu przez zatrzymywanych co czasem konczy sie oskarzeniem o napasc na funkcjonariuszy.

Prokurator rejonowy Barbara Kaszycka Klimczyk, z racji prezentowanego zakresu jej obowiazkow, musiala o wszystkim wiedziec i dzialania akceptowac. Okazalo sie po czasie ze doskonale wiedziala.
Zatem dzialanie funkcjonariusz Policji i prokurator Agnieszki Cieplickiej oraz Barbary Kaszyckiej Klimczyk byly szkodliwe spolecznie i powinna nastapic wlasciwa reakcja dyscyplinarna i prawnokarna.
W tej sytuacji sporzadzilem precyzyjne Zawiadomienie o popelnieniu przestepstwa z art 231 KK oraz usilowaniu dokonania przestepstwa z art 189 czyli bezprawnego pozbawienia wolnosci.

Naduzycie uprawnien przez funkcjonariusza publicznego jest penalizowane w art 231 Kodeksu Karnego.
Art231. § 1. Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczajac swoje uprawnienia lub nie dopełniajac obowiazków, działa na szkode interesu publicznego lub prywatnego,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza sie czynu określonego w § 1 w celu osiagniecia korzyści majatkowej lub osobistej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie i wyrzadza istotna szkode,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4. Przepisu § 2 nie stosuje sie, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 228 sprzedajność pełniacego funkcje publiczna,

"Przekroczenie uprawnien moze przejawiac sie jako dzialanie w ramach uprawnien lecz niezgodne z prawnymi warunkami czynnosci funkcjonariusza.
Niedopelnienie obowiazku oznacza zaniechanie obowiazku lub nienalezyte jego wykonanie.
Samo przekroczenie uprawnien lub niedopelnienie obowiazkow moze jedynie stwarzac podstawe do odpowiedzialnosci dyscyplinarnej lub sluzbowej funkcjonariusza.
Do bytu przestepstwa nie jest konieczne wyrzadzenie szkody. Natomiast zupelnie wystarcza iz niebezpieczenstwo realnie zagraza. Moze to byc szkoda materialna, a takze o charakterze niematerialnym i szkoda moralna.
Nieumyslne naduzycie wladzy uwarunkowane jest wyrzadzeniem przez sprawce istotnej szkody zarowno materialnej jak i osobistej. W Kodeksie brakuje okreslenia jaka szkoda jest istotna. Uwaza sie ze istotna jest kazda szkoda ktorej nie mozna ocenic jako drobnej a wiec szkoda wyraznie odczuwalna. Chodzi tu jednak o szkode mniejsza niz "znaczna""

Otrzymalem przedziwne pismo nieprocesowe, w ktorym kolezanka prokurator Barbary Kaszuckiej Klimczyk pisze ze poniewaz jednak nie zostalem pozbawiony wolnosci to nic sie nie stalo !
Stalo sie - jest szkoda materialna i moralna !
W sprawie mimo uplywu czasu nie podjeto zadnej decyzji procesowej.

Uprzejmie prosze o zajecie stanowiska w sprawie:

1. Czy podjecie przez prokuratora razaco bezpodstawnego postanowienia o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu jest przestepstwem z art 231 KK czy raczej wykroczeniem dyscyplinarnym .

2. Czy Sad rozpatrujac Zazalenie moze je w sytuacji niezrealizowania przez policje zatrzymania, pozostawic bez rozpatrzenia czy raczej powinien zajac stanowisko w sprawie kazdej decyzji o pozbawieniu wolnosci

3. Czy w zwiazku ze zlozonym zawiadomieniem o przestepstwie popelnionym przez prokuratora i policjantke mozna nie prowadzic postepowania ? KPK ani Regulamin prokuratury ani Konstytucja nic o tym nie wspominaja. Immunitet reguluje jedynie sprawe tego ze bez jego uchylenia nie mozna prokuratorowi przedstawic zarzutow ale czynnosci w sprawie moga byc prowadzone.
Czy prokurator piszac do mnie pismo nieprocesowe popelnil przestepstwo czy tez dzialal zgodnie z prawem ?

Pozwalam sobie Panstwa zainteresowac problemem i prosic o interwencje.

Z powazaniem
Jerzy Matusiak


W zalaczeniu - Postanowienie IV Kp 64/12

Do Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie

Jerzy Matusiak


Zawiadomienie o przestepstwach funkcjonariuszy publicznych

 Osoby wskazane jako podejrzani o popełnienia przestepstw przekroczenia uprawnien i niedopelnienia obowiazkow w celu uzyskania korzysci osobistej lub majatkowej art 231 kk, oraz usilowanie bezprawnego pozbawienia wolnosc art 189 kk, a takze wielokrotnego poswiadczenia nieprawdy art 271 kk

-Podejrzana Agnieszka Cieplicka , prokurator prokuratury rejonowej Szczecin Centrum
-Podejrzana Barbara Kaszucka – Klimczyk, prokurator rejonowy a zarazem prokurator prokuratury okregowej w Szczecinie
-Podejrzana Monika Dulewicz z Komisariatu policji Szczecin Srodmiescie

Sygnalizuje zawiadomienie o kolejnych przestepstwach podejrzanych a w tym falszowania dokumentow. Uwazam jednak ze prokurator po zapoznaniu sie z aktami winiem sam bez mojej inicjatywy sprecyzowac kolejne zarzuty przeciwko podejrzanym.

Z mafijnego rozkazu prowadzono przeciwko mnie (w aktach jednak jestem swiadkiem ) postepowanie. Watku rozkazodawcow nie moge dekonspirowac w publicznym zawiadomieniu prezentowanym na stronach internetowych. Jakiegokolwiek prestekstu do wszczecia przeciwko mnie postepowania usilnie szukano od 2001 roku a prawdopodobnie i wczesniej.

1. Protokol przesluchania rzekomego pokrzywdzonego przez sierz Monike Dulewicz z dnia 25.01.2012 roku znajduje sie na karcie 13 akt sprawy oznaczonej prokuratorska sygnatura 1Ds 5723 / 11. Z zeznania wynika ze pokrzywdzony hurtowo naruszał osankcjonowane kara przepisy meldunkowe od 1996 roku ! Podawal fikcyjne adresy roznym podmiotom a w tym Urzedowi Skarbowemu oraz Zakladowi Ubezpieczen Spolecznych. Został wymeldowany z urzedu z mieszkania rodzicow w 2007 roku na Wniosek jego matki zlozony w 2006 roku. W tej sprawie mogł byc tylko ukarany za łamanie osankcjonowanych wtedy przepisow meldunkowych.
Podejrzana Monika Dulewicz prawdopdobnie nie dopelniła swoich obowiazkow nie sporzadzajac wniosku do Sadu Grodzkiego o ukaranie lub nie przekazala sprawy innym wlasciwym dla spraw wykroczen funkcjonariuszom.
Pierwsze dwie trzecie zeznania pokrzywdzonego wydaja sie bardzo dziwne ale dopiero po skonfrontowaniu go z uzasadnieniem Decyzji Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 23.02.2007 (k 88-89 ) wymeldowujaca pokrzywdzonego opartej o zeznania czterech swiadkow pouczonych o odpowiedzilnosci karnej nabieramy pewnosci ze jest zmyslone. To znaczy "pokrzywdzony 2/3 lub wiecej swojego zeznania zmysli.
Poniewaz skladanie falszywych zeznan jest scigane z urzedu to podejrzana sierz Monika Dulewicz oraz podejrzana Agnieszka Cieplicka po raz kolejny nie dopelnily obowiazku i nie wszczeto przeciwko "pokrzywdzonemu" sledztwa o przestepstwo opisane w art 233 kk.
Kolejnym smaczkiem jest poslugiwanie sie przez pokrzywdzonego uniewaznionym dowodem osobistym.

2. Procedura doręczeń pism procesowych ustanowiona jest ustawą procesową oraz wydanym na jej podstawie zarządzeniem ministra sprawiedliwości. Pozwala ona stwierdzić prawidłowość doręczenia pism, a w tym wezwań, co ma zasadnicze znaczenie.
Sąd Najwyższy słusznie stwierdził że próby podważania przez funkcjonariuszy publicznych ustaw i ich obchodzenia są czynami o dużej szkodliwości społecznej.

SN-Zarzadzenie z dnia 26 stycznia 2012 R. III KZ 93/11
Przepisy procedury karnej, tak z uwagi na ich funkcje gwarancyjne, jak i zabezpieczające pewność obrotu prawnego, nie przewidują dowolności ani w doręczaniu pism procesowych przez organy postępowania, ani w ich wnoszeniu przez uprawnione osoby.

Obowiązkiem organu procesowego jest też wyznaczenie terminu tak by nie powodować zaburzeń życia osobistego wzywanej osoby oraz jego pracy zarobkowej.
Nadmieniam że w swoim życiu byłem wielokrotnie wzywany i zawiadamiany o terminach przez rózne instytucje i urzędy. Zawsze po odbiorze listu do terminu pozostawało sporo czasu.

Wezwania doręcza się za pokwitowaniem odbioru przez pocztę lub inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności – przez Policję (art. 131 § 1 k.p.k.). Kosztowne doreczenie przez Policje jest ostro reglamentowane i zasadnosc jego stosowania w sadach jest okresowo kontrolowa przez przewodniczacyh wydzialu. Stosowna kontrola prowadzona jest takze w prokuraturach.

Na świadka, który bez należytego usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie, albo bez zezwolenia tego organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10 000 złotych (art. 285 § 1 k.p.k.). Ponadto w takiej sytuacji prokurator może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie świadka (art. 285 § 2 k.p.k.)

Kara pieniężna jest represją za niedopełnienie obowiązku procesowego. Ma ona wymusić wykonanie obowiązku procesowego
Postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej winno być uzasadnione (art. 98 § 1) i służy na nie zażalenie (art. 290 § 2) Uzasadnienie musi wykazać charakter i rangę naruszenia obowiązków oraz dowieść własciwej i adekwatnej dolegliwości dla ukaranego.
Środkiem ostatecznym jest przemoc i pozbawienie wolności w przymusowym doprowadzeniu.
Przepis art. 290 § 2 zakłada pełną zaskarzalność postanowien i zarządzeń dotyczacych kar porządkowych a zwłaszcza pozbawienia wolności.

Podejrzana sierzant Monika Dulewicz z KP Szczecin Sródmieście wysłała poczta świadkowi Jerzemu Matusiakowi trzy wezwania.
Wezwanie datowane 29 II na karcie 65 na termin 9 III odebrano 9 III Zwrotne Potwierdzenie Odbioru jest na karcie 71
Wezwanie datowane 13 III na karcie 69 na termin 23 III odebrano 27 III ZPO jest na karcie 74
Wezwanie datowane 26 III na karcie 73 na termin 12 IV odebrano 12 IV ZPO jest na karcie 97

Poczta poprawnie doręczyła swiadkowi wszystkie trzy zawiadomienia i przekazała nadawcy Zwrotne Potwierdzenia Odbioru.
Wadliwe wezwania zostały doręczone po czasie. Zwraca uwage rożnica fikcyjnej daty na wezwaniach a istotnego momentu faktycznego ich nadania. Od poczatku chodzilo o stwarzanie pozorow i prowokacje.
Świadek nie został więc ani razu skutecznie wezwany w sensie ustawowym. Odebrał wadliwe i nieskuteczne wezwania. Pierwsze i trzecie wezwanie odebrano oczywiscie po poludniu dnia wezwania a więc po czasie wezwania jako ze świadek jest pracownikiem.
Wadliwe i nieskuteczne wezwania musza byc potraktowane jako głupi zart bowiem wizyta na poczcie kosztuje mnie poł godziny czasu.
Karalnymi poswiadczeniemia nieprawdy sa kolejne Notatki Urzedowe stwierdzajce niestawiennictwo swiadka. Zgodnie z przepisami niestawiennictwo swiadka zachodzi wylacznie przy prawidlowym jego wezwaniu w sytuacji gdy organ dysponuje juz ZPO.
Z relacji prawnika wiem ze sady rozpatrujace wnioski o zastosowanie aresztu przegladajace w pospiechu akta sprawy daja sie nabrac na takie manipulacje i stwierdzaja ze podejrzany nie stawial sie na wezwania. Dopiero po zazaleniu adwokatow sad okregowy zapoznajac sie z aktami stwierdza bezczelne oszustwo.
Tak wiec zbierajac przeciwko podejrzanym dowody trzeba sprawdzic czy ta metoda nie udalo sie podejrzanym wprowadzic sadu w blad w innych sprawach.

Na karcie 79 akt znajduje sie inkryminowane "Postanowienie o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu swiadka" wydane przez podejrzna prokurator Agnieszkę Cieplicką.
Na karcie 80 znajduje sie Nakaz Doprowadzenia wydany Komisariatowi Policji w Dabiu.
Wydane wbrew przepisom, bez zadnej potrzeby procesowej i bez podstawy prawnej postanowienie jest poważnym i karalnym naruszeniem praworządności jednoczesnie wypelniajacym znamiona czynu zabronionego z art 189 i 231 ustawy karnej.
Podjeta akcja Policji skompromitowała mnie w miejscu zamieszkania.

Konstytucja RP bezpośrednio do kwestii wolności osobistej odnosi się w art. 41 ust. 1, gdzie stanowi, iż każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą, a pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Konstytucja w dalszych częściach tego przepisu (ust. 2–5) ustanawia prawo do sądowej kontroli legalności decyzji o zatrzymaniu. Nie uzależnia tego prawa od tego czy do zatrzymania faktycznie doszło.

Poniewaz Postanowienie nie zostało uchylone skierowałem do Sadu Rejonowego Szczecin Centrum (sygnatura akt IV Kp 64/12) Zazalenie na inkryminowane postanowienie przestepcy Agnieszki Cieplickiej . Stwierdza ona w pismie do Sadu ze .... "zapomniała uchylic postanowienie". Sad pozostawil srodek odwolawczy bez rozpoznania argumentujac ze zazalenie mozna wniesc dopiero po doreczeniu postanowienia. Widoczna jest pewna niespojnosc przepisow bowiem Konstutucja gwarantuje prawo do sadowej kontroli decyzji niezaleznie od tego czy Policja zdolala dana osobe zatrzymac i przymusowo doprowadzic.

Sprawa jest wieloaspektowa. Wedlug przekazanej mi informacji Agnieszka Cieplicka usiłowała niejawnie nakłonic policje do agresji w stosunku do mnie i doprowadzic pozniej do falszywego oskarzenia o zniewazenie lub napasc na policjantow. Zauwazyc nalezy ze kiedys komendantem KP policji w Dabiu byl Wieslaw Tyl a prokurator o tym samym nazwisku jest podwladna podejrzanej Barbary Kaszuckiej – Klimczyk
Sprawe prowokacji prokuratorsko - policyjnej znam tylko z wypowiedzi policjanta.
Wystapilem do Komendanta Wojewodzkiego Policji o podanie stosownych informacji jak czesto zatrzymania i doprowadzenia swiadkow koncza sie oskarzeniem o zniewazenie lub napasc na funkcjonariuszy. Jest to rzekomo niebagatelny odsetek przypadkow. Wniosłem o podanie jaki był dokładnie koszt realizacji Nakazu Doprowadzenia i innych zleconych działan. Praca policji jest bardzo droga a koszt byl istotny.
Niniejszym wnosze o uzyskanie stosownych danych dotyczacych kosztu zbednego dzialania policji w tej sprawie. Z otrzymanego przez mnie pisma wynika ze Policja dysponuje stosownymi danymi jednak twierdzi ze dancyh przetworoznych nie moze mi udostepnic jako Informacji Publicznej..
Wnosze o przesluchanie komendanta komisariatu policji oraz funkcjonariuszy policji realizujacych Nakaz Doprowadzenia. Chce byc obecny przy przesluchaniach wraz z pelnomocnikiem ktorego powiadomie. Wnosze o zabezpiecznie bilingow telefonow ktorymi mogly sie poslugiwac podejarzne Monika Dulewicz, Agnieszka Cieplicka i Barbara Kaszucka – Klimczyk i odnalezienie tam rozmow z funkcjonariuszami.

Na bardzo wysoka szkodliwosc spoleczna czynow sklada sie
- duza w sensie materialnym szkoda jaka mi wyrzadzono.
- bezproduktywna praca policji i prokuratury a wiec defraudacja deficytowych srodkow publicznych
- kompromitacja policji i prokuratury w ocenie spolecznej
- utrata przeze mnie dobrego imienia w miejscu zamieszkania
- realny koszt sporzadzenia zazalenia i rozpatrzenia go przez sad
- podważanie przez funkcjonariuszy publicznych ustaw i ich obchodzenie są czynami o dużej szkodliwości społecznej

Z prawnokarnego punktu widzenia bez znaczenia jest to ze funkcjonariusze Policji nie potrafili zrealizowac Nakazu Doprowadzenia.
Media licznie donoszą o motywowanych pozaprocesowo decyzjach o zatrzymaniach i doprowadzeniach. Tak było i w tym wypadku realizacji mafijnego rozkazu. W sprawie doszło do szeregu poważnych przestepstw i one rowniez wszystkie musza byc prawnokarnie rozliczone.
Kierujaca praca jednostki Prokurator Rejonowa Barbare Kaszucka – Klimczyk powiadomilem o zaistnieniu w sprawie szeregu przestepstw byla pisemnie informowana. Ona jednak niczego zlego w sprawie nie widzi. Z szeregu znanych mi faktow i okolicznosci wnosze ze to jej przekazano mafijne polecenie.

Osoba poczytalna o prawidlowej kognicji nie mogła nie zauwazyc ze wezwania były nieskuteczne a Zwrotne Potwierdzenia Odbioru z czytelnymi datami sa w aktach. Dzialanie bylo wiec umyslne.

Wolnosc człowieka jest podstawa demokratycznego panstwa prawnego. Artykuł 189 kodeksu karnego chroni wolnosc fizyczna. Kto pozbawia człowieka wolnosci podlega karze do 5 lub 10 lat pozbawienia wolnosci a w wersji kwalifikowanej przestepstwa na czas nie krotszy od 3 lat.

Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wynika obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Istnieje obowiązek respektowania praw i wolności jednostek W państwie prawnym pierwszoplanowe znaczenie przypisuje się godności i wolności człowieka oraz systemowi ochrony tych wartości przed ich naruszeniem ze strony władzy państwowej.

Spotkałem dzis osobe poszkodowana działaniem skorumpowanej prokuratury ktorej zasadzono duze odszkodowanie. Niestety pieniadze nie zwroca jej ani zdrowia ani dobrego imienia.

To zawiadomienie prezentowane na stronach internetowych zawiera linki do powołanych w nim dokumentow.


Z poważaniem

Jerzy Matusiak


Do Prokuratury Okregowej w Szczecinie

Jerzy Matusiak

20 IV 2006

Zawiadomienie o przestepstwie

Wnosze o wszczecie postepowania dyscyplinarnego i karnego w stosunku do prokurator Iwony Katarzyny Tyll oraz prawdopodnie prokurator rejonowej Barbary Kaszuckiej Klimczyk. Kryminalne  zdarzenie opisane jest w mojej zalaczonej Notatace. W tym drugiem przypadku nie mam pewnosci czy w zdarzeniu nie brala udzial zastepca prokurator rejonowej.
Rysopis i ubior osoby podam przy przesluchaniu. Konieczne bedzie takze okazanie i przeprowadzenie konfrontacji.

Prosze o powierzenie prowadzenia postepowan z mojego zawiadomienia innej prokuraturze rejonowej lub ich przejecie.

Z powazaniem



Notatka Obywatelska
W dniu dzisiejszym (20.04.2006) stawilem sie punktualnie na wezwanie  jako swiadek  o godzinie 10.00 w Prokuraturze Rejonowej  przy ul Wawrzyniaka 14 na wezwanie prokurator Iwony Katrzyny Tyl .
Sprawa dotyczy sfalszowania dokumentu, naklaniania i podzegania do falszywych zeznan, oszustwa procesowego  i oczywiscie poteznej  korupcji. Stawiam sie punktualnie. W przepustce jednorazowej Nr 15/06 wpisano godzine 10.03.
Wzywajacej mnie prokurator Iwony Katarzyna Tyl nie ma w jej pokoju.  Po chwili poszukiwania  poinformowano mnie w sekretariacie ze nie wiadomo gdzie ona jest. Po kolejnej chwili - nie usprawiedliwiła ona swojej nieobecności i nie wiadomo gdzie jest. Po kolejnej chwili poinformowano mnie że to jej sie zdarza. Po prostu nie przychodzi do pracy bez usprawiedliwienia albo wychodzi z pracy  i wezwaen osoby niepotrzebnie czekaja.  Mowie ze rzucilem prace i przedarlem sie przez cale miasto. Prosze aby sprawdzili czy moze jest w sadzie. Nie ma jej w sadzie. Po kolejnej chwili oczekiwania poinformowano  ze mogę zlozyc skarge u prokuratora rejonowego lub zastepcy. Prosze o pokwitowanie na przepustce.  Po kolejnym oczekiwaniu decyduje sie zlozyc skarge.
Zostaje zaprowadzony do prokurator rejonowej (?). Prosze o spisanie mojej ustnej  skargi. "Pan mi nie bedzie rozkazywal. Dobrze wiem kim Pan jest"   Z wypowiedzi prokurator rejonowej (?)  wynika ze nie moze nic zrobic prokurator Iwonie Katarzynie Tyll  ktora bez usprawiedliwienia nie przychodzi do pracy albo wychodzi z pracy. Przypomniałem ze identyczna sytuacja nieusprawiedliwionej nieobecnosci miala juz miejsce 12.10.2004 roku.  Dodalem ze swiadka ktore bez usprawiedliwienia sie nie stawia mozna ukrac grzywna a nawet zatrzymac i przymusowo sprowadzic. W takiej sytuacji trudno jest powaznie traktowac pania Iwone Katarzyne  Tyll ktora narusza powage urzedu prokuratorskiego. Kodeks Pracy osobe ktora nie przychodzi do pracy bez usprawiedliwienia pozwala zwolnic dyscyplinarnie.  Poprosilem o wyznaczenie innego prokuratora i przesluchanie mnie jako ze stawienia sie bylo polaczone z porzuceniem pracy oraz strata czasu na przedarcie sie przez miasto nie wspominajac o poniesionych kosztach transportu. Dodalem ze sprawa przerasta mozliwosci intelektualne i kognicyjne Iwony Katarzyny  Tyl  bowiem ona po prostu nie potrafi lub nie chce skojarzyc oczywistych rzeczy. Rozmowa wyraznie bardzo irytuje prokurator rejonowa. "Pan sobie za duzo pozwala a poza tym to sprawa bedzie umorzona !" Z wypowiedzi wynika ze doskonale sie orientuje w sprawie  i to ona podejmuje decyzje ! Nalegam na spisanie skargi. Prokurator kladzie na blacie czarno biale zdjecia-wydruki  pornograficzne. "Ty bydlaku, skusrwysynu, ja cie dopadne"   O co chodzi zapytalem. Zdjec nie wzialem do rak ale przedstawialy one raczej osobe (widzialem to raptem kika sekund ) w roznym wieku, od 20 lat,  w roznych pozycjach odbywajca stosunki z roznymi mezszczyznani". O to chodzi - zostalem uderzony w twarz. 
 Pytam w sekretariacie z kim rozmawialem. "Prosze Pana. Niech Pan juz lepiej idzie"  

Przywileje czyli zawsze korupcja

Przywileje czyli zawsze korupcja

 Leszkowi Balcerowiczowi i beczacemu stadu autorytetow moralnych spod znaku "Soros Zeitung" ( dawniej gadzinowka Michnika czyli zydowska gazeta dla Polakow ) zupelnie nie przeszkadzaja esbeckie emerytury i bajeczne emerytury sowieckich zoldakow z LWP.
Prawie 130 byłych funkcjonariuszy SB pobiera ponad 10 tysięcy złotych emerytury a 11 wsrod nich otrzymują nawet 20 tysiecy złotych miesięcznie.

Swiat rzekomo ma sie zawalic z powodu programu rodzinnego 500+. Krowy przestana dawac mleko a kury niesc jaja. No i w ogole koniec swiata.

Oto kilka przykładow emerytur nowych, mundurowych ubekow:

"Płk Sławomir Gorzkiewicz - zasłynął tym, że akta dotyczące współpracy z wywiadem wojskowym przekazał do wglądu osobie oskarżonej o szpiegostwo. Obecnie otrzymuje 18 tys. zł emerytury.

Płk Zenon Serdyński - otrzymuje co miesiąc 19749 zł emerytury. Od 2012 r. nadzorował śledztwo smoleńskie.

Płk Stanisław Wójcicki - odszedł na emeryturę w wieku 56 lat. Dostaje co miesiąc 18039 zł.

Gen. Zbigniew Woźniak - ma 55 lat. Otrzymuje 18241 zł emerytury. Nadzorował m.in. śledztwo w sprawie katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

Gen. bryg Janusz Palus - w stanie wojennym był oskarżycielem w procesie dziewięciu górników kopalni „Ziemowit”. Sąd lustracyjny skazał go na 10-letni zakaz pełnienia funkcji publicznych w związku z zatajeniem współpracy ze służbami bezpieczeństwa PRL. Obecnie pobiera emeryturę w wysokości 17237 zł.

Gen. Krzysztof Parulski - odszedł na emeryturę w wieku 55 lat. Dostaje co miesiąc 18 tys. zł. Nadzorował śledztwo smoleńskie.

Płk Jarosław Kieroński - odszedł na emeryturę w wieku 60 lat, dostaje co miesiąc 17923 zł emerytury.

Płk Wojciech Rzepniewski - odszedł na emeryturę w wieku 60 lat. Dostaje 17349 zł emerytury.

Płk Witold Kutzmann - odszedł z prokuratury jako 54-latek. Dostaje co miesiąc 17334 zł emerytury."

Na liście prokuratorskich krezusów kłuje w oczy fakt, iż przechodzili oni w stan spoczynku w stosunkowo młodym wieku.
Jesli "orzeł temidy" zaczal pobierać emeryturę już w wieku 53 lat i pozyje sobie 40 lat na emeryturze to biorac 20 tysiecy zlotych miesiecznie dran i kanalia oskubie Nas na 40 x 12 x 20 000 = 9600 000 złotych. Słownie : dziewiec milionow szescset tysiecy zlotych.

O pozorowanej pracy gnojkow ktorzy pozorowali sledztwo smolenskie szkoda gadac.

Innowacje na peryferiach...

Innowacje na peryferiach...

  Zachodnie koncerny organizuja wokol siebie cale lancuchy firm srednich i malych. Organizuja caly system gospodarczy. Majac stabilna sytuacje finansowa i oparcie w rzadzie oraz odlozone potezne srodki finansowe moga pozwolic sobie na prowadzenie latami przeroznych badan i wdrozen. To koncerny wprowadzaja nowe technologie produkcyjne.
Latwo sie o tym upewnic przgladajac najwazniejsze patenty.
Koncerny petrochemiczne sa tworcami opatentowanych procesow i urzadzen. Bez zakupienia patentu albo bez jego naruszenia nie da sie niczego konkurencyjnego na rynku swiatowym wyprodukowac i normalnie placic zalodze firmy.

Na peryferiach nie ma zadnych autentycznych badan i rozwoju. Innowacyjnosc w polskich spolkach skarbu panstwa jest zerowa. Jest to miejsce zerowania przyglupow z nadania politycznego.
Peryferyjny zarzad koncernu chemicznego duma sobie ze moze zarobic pieniadze na produkcji substancji X.
Wobec tego szuka firmy ktora zbuduje mu instalacje. Pisze do potencjalnie zainteresowanych firm taki list intencyjny.
" Nie znamy sie na produkcji substancji X. Nie mamy zadnego rozeznania ani w technologi produkcji ani w rynku i nie wiemy ile moze kosztowac linia produkcyjna ale uwazamy ze na produkcji substancji X zarobimy i poszukujemy firmy ktora zbuduje i uruchomi nam instalacje. Czy jestescie zainteresowani."

Zachodnia firma widzac ze maja do czynienia z lamerami żąda bardzo wysokiej ceny za swoje uslugi. Buduje na zlecenie linie produkcyjna ktora w momencie oddania do uzytku jest o 10-10 lat za technologia wdrazaną przez swiatowe koncerny chemiczne.

http://www.bankier.pl/wiadomosc/Wybrano-inzyniera-kontraktu-dla-inwestycji-Grupy-Azoty-Police-3542614.html
"Spółka celowa PDH Polska rozstrzygnęła przetarg na inżyniera kontraktu dla kluczowej inwestycji Grupy Azoty Zakłady Chemiczne Police, czyli budowy instalacji do produkcji propylenu metodą PDH.

Inżynierem kontraktu dla tej inwestycji została firma ILF Consulting Engineers Polska - poinformowały w piątek służby prasowe Polic. Wyłoniono także w przetargach wykonawców projektu wstępnego dwie włoskie spółki Tecnimont i Technik.

Instalacja do produkcji propylenu metodą PDH to jedna z najbardziej skomplikowanych instalacji procesowych i technicznych istniejących na świecie - wyjaśnia prezes PDH Polska Roman Grzelczak. Według niego, prowadzenie projektu, jego organizacja i wymogi techniczne wymagają od firm bardzo wysokich kompetencji.

Inżynier kontraktu będzie czuwał nad bezpieczeństwem przedsięwzięcia, jego organizacją, a także monitorowaniem i oceną prac inżynierskich, zakupowych i montażowych.

Kluczowa dla Polic inwestycja jest warta co najmniej 1,7 mld zł. Produkt, który powstanie w polickiej spółce znajdzie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu, w tym w przemyśle chemicznym.

Firmy Tecnimont i Technik zajmą się projektem wstępnym. Spółki opracują projekty techniczne instalacji wraz z całą infrastrukturą. Szczególnie istotne będą elementy, które zapewnią integrację nowego zakładu z już istniejącymi instalacjami.

Cała procedura skupia się na tym, żeby zagwarantować w procesie projektowania wysoką konkurencję między firmami, które w nim uczestniczą podkreślił Grzelczak. Jak dodał, ostatecznie wybrano dwie firmy, które mają bardzo mocne referencje, jeżeli chodzi o wykonanie projektów dużych instalacji petrochemicznych na świecie.

Roczna produkcja w instalacji do produkcji propylenu metodą PDH ma wynieść ok. 400 tys. ton. Pierwsza tona propylenu ma zostać wyprodukowana w drugiej połowie 2019 r."

Identyczna sytuacja jak z linia do produkcji propylenu jest z kazda fabryka na peryferiach. Dlatego wlasnie peryferia swiata sa peryferiami. Inny przyklad.
Firma ze Szwecji na zlecenie buduje w Polsce typowa fabryke jogutow i serow. Prace instalacyjne trwaja raptem 3 miesiace. Potem firm posiadajaca fabryke wyrobow mlecznych splaca kredyt wziety na jej budowe przez 20 lat i nie ma pieniedzy na przyzwoite place dla swoch pracownikow.

Dzialania zarzadu Polic sa szkodnictwem gospodarczym. Utrwalaja peryferyjna pozycje Polski i eksportuja wysoko platne miejsca pracy na zachod !

Zachodzi pytanie po co istnieja wszelkie polskie "uczelnie" gdzie niby ucza chemi ?

Tekst ten dedykuje pod zastanowienie panu wicepremierowi Mateuszowi Morawieckiemu.

Kreowanie patologi dotacjami, przywilejami i korupcja

Kreowanie patologi dotacjami, przywilejami i korupcja

 W przeliczeniu na jednostke generowanej w calym zyciu energi do budowy wiatraka potrzeba zuzyc kikanascie razy wiecej betonu niz do budowy elektrowni jadrowej ! Cementownie produkujac cement emituja potezne ilosci dwutlenku wegla i wielu innych toksyn.
Praca przewozowa zuzywa paliwa do transportu betonu. I tak dalej.

Wpływy z wysokiego podatku od energii elektrycznej wprowadzonego w Dani w 1998 roku byly kierowane do wspierania budowy farm wiatrowych. Rzad Dani rozwaza obecnie zniesienie tego podatku, ktorym silnie obciazeni byli obywatele i przemysl.
Jawna niesprawiedliwosc, dyskryminacja i nierownosc podmiotow wobec prawa.

W zwiazku z powyzszym Duńskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej przewiduje, że moc elektrowni wiatrowych, które będą instalowane w latach 2017-2020 wyniesienie mniej niz 50 megawatów rocznie. Srednio w latach 2013-2016 z dotacjami budowano elektrownie wiatrowe o łącznej mocy około 215 megawatów rocznie. Teraz beda tylko konczone rozpoczete projekty.

Inwestycje w OZE niemal zamarły w Hiszpani ktora wczesniej ograniczyla potezne dotacje do OZE. Z taryf stałych wycofała się ponad dwa lata temu Słowacja i w 2015 Bułgaria. Rząd Czech opodatkował produkcję zielonej energii a w 2013 roku zniósł FiT, ktory spowodował sztuczny boom inwestycyny. Nowe inwestycje spadly nieomal do zera.
Z dostepnych danych wynika ze w calej Europie bez wielkich państwowych dopłat i grabienia gospodarki, zwrot z inwestycji zarówno w wiatraki jak i PV jest silnie ujemny.

Budowe elektrowni fotovoltaicznych i wiatrakow wspieraly bardzo wysokie i gwarantowane taryfy FIT (feed-in-tariff). Spółka energetyczna jest ustawą zobowiązana do odkupienia po określonej przez ustawodawcę absurdalnie wysokiej cenie wyprodukowanej przez producenta zielonej energii elektrycznej niezaleznie od jej aktualnej ceny gieldowej. Roznice doplaca panstwo czyli obywatel.
Ustalenie zbyt wysokich taryf FIT powoduje przegrzanie rynku i kończy się pozniej pęknięciem bańki inwestycyjnej.

Dotacje i taryfy FIT w Niemczech, gdzie zainstalowano około 40GW mocy fotovoltaicznej, wsparły 85% mocy fotowoltaicznej oraz 45% mocy wiatrakow.
Przyjęta w ubiegłym roku ustawa o Odnawialnych Źródłach Energii (OZE) zakładała wprowadzenie taryf FIT od 1 stycznia 2016 roku ale przesunięto wejście w życie przepisu do 1 lipca 2016 roku i jednocześnie rozpoczęto prace nad nowelizacją ustawy o OZE. Projekt noweli, który trafił w maju do Sejmu, nie przewiduje już taryf FIT.
Pierwsze czytanie projektu odbyło się 20 maja. Podczas prac Komisji do spraw Energii i Skarbu Państwa zgłoszono dotychczas ponad 50 poprawek.

Biznesy dotacyjno - korupcyjno - biurokratyczne istnieja dopoki istnieją specjalne regulacje i dotacje. Przyszli beneficjenci rekami lobbystow korumpuja legislacje i zeruja potem na calej gospodarce i spoleczenstwie.
 Te korupcyjne biznesy niszczą podstawy dzialania całej reszty zdrowego biznesu.

Oszukał mnie Ronald Reagan

Oszukał mnie Ronald Reagan

http://fakty.interia.pl/tylko-u-nas/news-oszukal-mnie-ronald-reagan,nId,2214857

"Oszukał mnie Ronald Reagan

W odpowiedzi na kryzys z lat 70. Ronald Reagan, Margaret Thatcher i ich polityczni spadkobiercy, wspierani przez potężne grupy interesu, a także dziennikarzy i ekonomistów, doprowadzili do zwycięstwa ideologii neoliberalnej. Wtłoczono ją społeczeństwom do głów jako zbiór uniwersalnych prawd o świecie i gospodarce. Prawdy te okazały się zwyczajnym kłamstwem.
Ideologia neoliberalna została zaimplementowana na tyle przebiegle, że obywatele nie byli nawet świadomi tej operacji. Komunizm, socjalizm... - w tych przypadkach ludzie mieli świadomość, że oto sprzedawana im jest pewna ideologia, ale neoliberalizm? Neo... co?

Dzięki temu ludzie nie protestowali przeciwko neoliberalizmowi jako takiemu - co najwyżej przeciw różnorakim cięciom czy reformom - bo nawet nie mieli świadomości, że coś takiego w ogóle istnieje; podczas gdy wszyscy wiedzieli, że jest np. coś takiego jak socjalizm.

- Nie da się walczyć z czymś, czego nie widać - zauważa w rozmowie z Interią prof. Kazimierz Kik z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach.

Wprowadzenie tej ideologii chybcikiem i bez nazywania jej przyczyniło się do jej wielkiego sukcesu, mierzonego liczbą rządów, które dały się jej uwieść albo też zostały zmuszone, by ją wprowadzić; tak czy tak, efekt był ten sam.
Kto wymyślił neoliberalizm

Ale od początku - czym jest neoliberalizm i z czym to się je?

- Neoliberalizm to ideologia, której korzenie sięgają końca lat 30. ubiegłego wieku. Wtedy to w Europie pojawiła się idea neoliberalizmu (autorami byli Ludwig von Mises i Friedrich Hayek) jako reakcja przeciw rozwojowi interwencjonizmu państwowego, zyskującego coraz większe znaczenie głównie w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii - wyjaśnia Interii prof. Leokadia Oręziak, kierownik Katedry Finansów Międzynarodowych w Szkole Głównej Handlowej
Podstawą neoliberalizmu jest bezwarunkowa wiara w wolny rynek i jego mechanizmy. Konkurencja powinna obowiązywać we wszystkich dziedzinach życia społecznego i gospodarczego. Państwo powinno zostać zredukowane do niezbędnego minimum, a zwłaszcza ma nie przeszkadzać - podatkami czy przepisami - tworzącym miejsca pracy przedsiębiorcom. Wolny rynek nagradza za pracowitość i przedsiębiorczość a karze za lenistwo. Każdy kto jest pracowity i ma talent, może zostać bogaty. W przypadku kryzysów rynek naprawia się sam. Tzw. niewidzialna ręka rynku sama rozwiąże wszystkie problemy. Państwo ma się trzymać z daleka.

- Zgodnie z tą neoliberalną ideologią, jeśli ktoś jest biedny, to jego wina, bo nie był wystarczająco przedsiębiorczy. Charakterystyczną cechą neoliberalizmu jest skrajny indywidualizm, traktowanie społeczeństwa jako zbioru indywidualnych jednostek i negowanie potrzeby i sensu istnienia jakiegokolwiek dobra wspólnego - zwraca uwagę prof. Leokadia Oręziak.
Ideologia, którą milionerzy wspaniałomyślnie podarowali ludowi

Sukces neoliberalizmu wynika również z tego, że w jego promocję zostały włożone gigantyczne pieniądze. Najbogatsi zorientowali się, że to co wymyślili ekonomiści w odpowiedzi na keynsizm, czyli interwencjonizm państwowy, pozwoli im się bogacić bez końca, przy aprobacie społecznej.

Założona w 1947 roku pierwsza organizacja mająca na celu rozsławienie doktryny neoliberalizmu - Mont Pelerin Society - była obficie finansowana przez milionerów.

Później zaczęły pojawiać się kolejne neoliberalne think tanki: American Enterprise Institute, Heritage Foundation, Cato Institute, Institute of Economic Affairs, Centre for Policy Studies czy Instytut im. Adama Smitha. I znów schemat był ten sam: naukowców i myślicieli wyznających neoliberalizm zalewała rzeka pieniędzy na dalsze badania. Milionerzy finansowali także katedry i stanowiska na uniwersytetach w Wirginii i Chicago.

- Można zatem powiedzieć, że neoliberalna ideologia została zamówiona i zakupiona przez wielki kapitał i najbogatsze grupy społeczne, zainteresowane ukształtowaniem takiej polityki gospodarczej i społecznej, która zapewni im władzę i większe bogactwo - mówi Interii prof. Oręziak.

Chodziło o to, by społeczeństwo zaakceptowało swoją biedę i bogactwo innych jako rzecz w pełni oczywistą i sprawiedliwą. Nie jesteś geniuszem jak Bill Gates czy Steve Jobs, więc nie zasługujesz na wielkie pieniądze. Na godne życie też nie zasługujesz, boś za mało przedsiębiorczy (co innego dzieci bogatych rodziców, gwiazdy reality shows, a także spekulanci i hazardziści - oni doszli do swoich milionów ciężką, uczciwą pracą, czyż nie?).

Nie masz pracy? To twoja wina. Nie jesteś przedsiębiorczy, pomysłowy, nie rozwijasz się i tak dalej. Tak ocenił to nieomylny rynek. Zaakceptuj to. I obywatele zaakceptowali. Ale nie od razu.

Jeszcze w latach 50. i 60. podatki były wysokie a społeczeństwa egalitarne. Dopiero kryzys z lat 70. stworzył warunki do wprowadzenia neoliberalizmu.

Najdzielniej czynili to w latach 80. prezydent USA Ronald Reagan i premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher. Pod hasłem zwiększania efektywności gospodarki obniżali podatki - głównie najbogatszym - cięli wydatki publiczne, zwłaszcza wydatki na programy socjalne, edukację i służbę zdrowia, znosili przepisy regulujące biznes, a także prywatyzowali wszystko, co się da.

Administracja Ronalda Reagana wyjaśniała, że bogactwo najbogatszych spłynie na resztę społeczeństwa w postaci miejsc pracy i inwestycji. Że jeśli pozwolimy bogatym bogacić się jeszcze bardziej, to wszyscy na tym zyskamy.
Kłamali

Zarzuciliśmy neoliberalnym ideologom kłamstwo, przyszła więc pora, by poprzeć ten zarzut konkretami.

Otóż bogactwo nie spływa i nie spłynęło. Zniesienie progresji podatkowej m.in. w USA doprowadziło do ogromnego rozwarstwienia społecznego. Bogatsi stali się o wiele bogatsi, a biedniejsi zbiednieli. Klasa średnia zaczęła zanikać. Rosnące nierówności dokładnie opisał francuski ekonomista Thomas Piketty w książce "Kapitał w XXI wieku".

- Po kilkudziesięciu latach wcielania w życie neoliberalnej ideologii widać wyraźnie, że większość korzyści z szybszego wzrostu gospodarczego przechwyciła stosunkowo niewielka grupa ludzi. W Stanach Zjednoczonych korzyści te stały się przede wszystkim udziałem 1 proc. społeczeństwa, stanowiącego jego najbogatszą część, zaś w przypadku większości pozostałych osób płace realne praktycznie nie wzrosły od lat 80. - wskazuje prof. Oręziak.

Kazimierz Kik nie ma wątpliwości, że społeczeństwa zostały oszukane:

- To jest największe zakłamanie neoliberalizmu, że działa w interesie wszystkich. Nie, neoliberalizm działa w interesie najbogatszych.
Dziś rozwarstwienie jest tak duże, że 62 najbogatsze osoby na świecie posiadają tyle bogactwa co biedniejsza połowa globu - 3,5 mld ludzi. Między 1979 a 2007 rokiem zarobki 1 proc. najbogatszych rosły 10-krotnie szybciej niż zarobki 90 proc. społeczeństwa. W 1980 r. prezesi w USA zarabiali 42 razy więcej niż przeciętny pracownik. W 2015 r. już 373 razy więcej.

Widać więc wyraźnie, że jeśli coś spłynęło, to raczej w brudnym ścieku marzenia o amerykańskim śnie.

Podczas gdy ów jeden procent najbogatszych powiększył swoje majątki na niewyobrażalną wcześniej skalę, siła nabywcza płacy minimalnej w tym czasie spadła o 21 proc.

Ale to tylko wierzchołek góry lodowej neoliberalnych oszustw.

Wspomnieliśmy o płacy minimalnej, więc warto się przy niej na chwilę zatrzymać. Za każdym razem gdy rząd - którykolwiek - próbuje płacę minimalną zwiększyć, tak by ktoś kto ma pracę, nie musiał żyć w biedzie, podnosi się rwetes ze strony przedsiębiorców, że to przepis na bezrobocie i kryzys.

Tak właśnie było, gdy w styczniu 2015 roku niemiecki rząd wprowadził godzinową płacę minimalną na poziomie 8,5 euro. Ekonomiści (neoliberalni, nie inaczej) straszyli utratą kilkuset tysięcy miejsc pracy. Tymczasem miejsc pracy w istocie przybyło - 400 tysięcy - a wyższe zarobki objęły 3,6 mln pracowników. Wzrost zarobków spowodował wzrost konsumpcji. Gospodarka zyskała. Neoliberałowie znów kłamali.

Badania trzech naukowców pracujących na uniwersytecie Kalifornii (Arindrajit Dube, T. William Lester i Michael Reich) dowiodły na przykładzie poszczególnych stanów USA, że wzrost płacy minimalnej nie powoduje wzrostu bezrobocia.

Kolejne kłamstwo? Prywatyzacja jest ekstra. Konkurencja sprawia, że ceny są niskie, a jakość wysoka. No więc zerknijmy, jak funkcjonuje choćby ta wspaniała prywatna służba zdrowia w USA: ceny usług są wielokrotnie zawyżone, a miliony Amerykanów w ogóle nie mają ubezpieczenia. Natomiast jakość usług medycznych w podstawowych pakietach jest dużo gorsza niż Europie.

Prywatyzacja więziennictwa w USA to też ciekawy przypadek. Mechanizm działania takich placówek jest następujący: podpisać intratny kontrakt z władzami stanowymi, a następnie przyoszczędzić na więźniach, karmiąc ich za dolara dziennie. A co z kursami, zajęciami, edukacją itd.? Tego typu programy są likwidowane. Bo koszty. Jak w takich warunkach wygląda resocjalizacja? W Stanach ponad 76 proc. więźniów jest aresztowanych ponownie w ciągu pięciu lat od wyjścia na wolność - to jeden z najwyższych współczynników recydywy na świecie.

W jakich jeszcze sprawach kłamali neoliberałowie? By wymienić tylko te z samego trzonu ideologii: wolny rynek wcale nie jest sprawiedliwy - rozejrzyjcie się wokół, przykłady są wszędzie - i nie każdy może być bogaty. To tylko marchewka na końcu kija. Bogactwo wciąż jest głównie dziedziczone, mimo dekad wprowadzania neoliberalnych zasad.

- Mit założycielski kapitalizmu "od pucybuta do milionera" nie wytrzymuje zderzenia z empirycznymi danymi, które pokazują, że bogacenie w coraz większym stopniu zależy od możliwości czerpania renty z kapitału, a wartość dodana pracy najemnej maleje - powiedział Interii Maciej Sobociński, analityk Fundacji Kaleckiego.

Innym wielkim neoliberalnym oszustwem były rzekome korzyści wynikające z deregulacji. Ale o tym będzie przy okazji kryzysu, który wybuchł w 2008 roku.

Presja instytucjonalna


By państwa nie kombinowały za bardzo z odchodzeniem od neoliberalnych dogmatów, zostały one wsparte działalnością międzynarodowych instytucji.

- Neoliberalizm ma instrumenty dyscyplinowania państw. Mamy Komisję Europejską, Europejski Bank Centralny, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy, agencje ratingowe... cały szereg instytucji, które praktycznie rzecz biorąc, mogą doprowadzić do bankructwa każdego rządu, który będzie na tyle odważny, by prowadzić politykę sprzeczną z interesami kapitału międzynarodowego, a zgodną z interesami narodu - mówi Interii prof. Kazimierz Kik.

MFW i Bank Światowy, udzielając pożyczek zadłużonym państwom, wymuszały na nich realizację założeń tzw. Konsensusu Waszyngtońskiego, czyli jak najszerszą liberalizację i prywatyzację gospodarki.

- Zwolennicy neoliberalizmu propagowali ideę, że wszelkie kryzysy są dobrą okazją do narzucenia społeczeństwu istotnych ciężarów i ograniczeń w różnych dziedzinach. Kryzys bowiem koncentruje na sobie uwagę społeczną i odciąga ją od forsowanej przez neoliberałów polityki - uważa prof. Leokadia Oręziak.
Rządy korporacji

Neoliberalizm miał przynieść gospodarczą wolność, swobodę konkurencji, równe szanse, miał sprzyjać demokracji, a tymczasem przyniósł bezwzględne rządy międzynarodowych koncernów.

Wolność? Tak. Wolność zatruwania środowiska, narażania bezpieczeństwa pracowników, dopisywania różnych rzeczy drobnym drukiem, projektowania egzotycznych instrumentów do spekulacji finansowych. Wolność tak, ale pod warunkiem, że służy osiąganiu jeszcze większych zysków.
- W neoliberalizmie wygrywa najsilniejszy. Ale pod hasłem demokracji. On jest o tyle demokratyczny, że nieważne kto i skąd ma pieniądze. Istota neoliberalizmu polega na tym, że maksymalizujemy zyski, zubażając innych - mówi Kazimierz Kik.

Neoliberalizm ogranicza suwerenność państw na rzecz międzynarodowego kapitału. Przykład? Mechanizm ISDS - inwestor-przeciw-państwu - który pozwala koncernom skarżyć rządy państw za niekorzystne dla nich przepisy. W ramach tego mechanizmu zbiera się grupka kilku prawników i ustala, że państwo ma się wycofać ze swoich przepisów. I państwo rzeczywiście musi się zastosować, bo takie podpisało umowy handlowe. Negocjowane właśnie TTIP (umowa o wolnym handlu między USA a UE) i CETA (wolny handel między Kanadą a UE) ten mechanizm chcą zabetonować. Australia na przykład została w ten sposób zmuszona do rezygnacji z nowych opakowań papierosów, które miały zawierać jedynie informację o producencie i ostrzeżenie o skutkach palenia.

- Mechanizm ten stał się jednym z kluczowych sposobów wywierania nacisku przez międzynarodowe korporacje na rządy, by prowadziły one politykę zgodną z interesem tych korporacji, by nie podejmowały działań, które naruszałyby korporacyjne zyski, w przeciwnym razie zmuszone zostaną do wypłat gigantycznych odszkodowań tym korporacjom. W ten sposób w wielu krajach faktycznie ograniczone zostały uprawnienia demokratycznie wybranych władz do stanowienia prawa chroniącego m.in. środowisko naturalne, bezpieczeństwo żywności czy prawa pracownicze - zauważa prof. Oręziak.

Kazimierz Kik przekonuje, że triumf neoliberalizmu nie tyle umniejszył rolę państw, co je ubezwłasnowolnił.

- Wprowadzono rynek w miejsce państwa. Państwa mają tylko utrzymywać porządek społeczny na obszarze, na którym gospodarują korporacje, czyli kapitał finansowy. To jest kwintesencja neoliberalizmu.
Kto nam zrobił ten kryzys?

Deregulować - mówili. Biznes nie może się rozwijać, bo tyle przepisów go krępuje. No to deregulowali. Przede wszystkim finansjerę, Wall Street, City, banki.

- Dzięki temu instytucje finansowe uzyskały możliwość podejmowania także wielu ryzykownych transakcji, określanych często eufemistycznie jako "innowacje finansowe", dających im nowe, wielkie zyski i gigantyczne wynagrodzenia dla kadry zarządzającej. W praktyce te "innowacje" bardzo często okazywały się szkodliwe i krzywdzące klientów, a ponadto tworzyły poważne zagrożenie dla samych instytucji finansowych. Rzeczywiste przyzwolenie rządzących na podejmowanie przez banki różnych transakcji spekulacyjnych zaowocowało poważnymi kryzysami, w tym kryzysem z lat 2007-2008 - wskazuje Leokadia Oręziak.

Gdy domek z kart się zawalił, koszty musieli ponieść podatnicy. W czasie gdy państwa ratowały banki publicznymi pieniędzmi, zarządy tych banków były zajęte wypłacaniem sobie gigantycznych premii.

Majątek tysiąca najbogatszych Brytyjczyków podwoił się od czasu, gdy w 2008 roku wybuchł kryzys finansowy. Podobną prawidłowość zaobserwowano w innych zachodnich krajach.

Ja? Neoliberał?

Neoliberał nigdy nie powie o sobie, że jest neoliberałem. Nie usłyszycie tego z ust Jeana-Claude'a Junckera, Davida Camerona, amerykańskich republikanów (i wielu demokratów), Leszka Millera (tak, tak, lewicowy premier prowadził neoliberalną politykę, podobnie jak Tony Blair czy Gerhard Schroeder), Leszka Balcerowicza czy Ryszarda Petru. Kiedyś gdańscy liberałowie, w tym Donald Tusk, nie mieli problemów, by się w ten sposób identyfikować, dziś nie wymawiają tego słowa, kryją się z nim jak ze wstydliwą plamą na koszuli.
Odtwarzacz wideo wymaga uruchomienia obsługi JavaScript w przeglądarce.

Leszek Balcerowicz o nierównościach społecznych /Interia.tv

W latach 50. Milton Friedman - jeden z guru tej ideologii - chętnie nazywał siebie neoliberałem. Później jednak ten termin zaczął nabierać negatywnej konotacji.

Dziś "neoliberał" rzeczywiście funkcjonuje jako inwektywa. Poza tym anonimowość tej ideologii, jak wykazywaliśmy powyżej, legła u podstaw jej sukcesu.

I tylko przedziwnym zbiegiem okoliczności najlepiej prosperujące pod względem: poziomu życia, służby zdrowia, edukacji, zadowolenia i zaufania społecznego są kraje skandynawskie, gdzie progresja podatkowa jest największa.
Neoliberalizm to stan umysłu

Gdy wybuchł kryzys związany z "Panama Papers", wielu obywateli było w szoku. Okazało się, że tylko frajerzy płacą podatki. Korporacje i najbogatsi przenoszą swoje zyski do rajów podatkowych, płacą zerową stawkę i nazywają to podatkową "optymalizacją".

Obywatele może i byli w szoku, ale nie neoliberałowie.

Tomasz Wróblewski, redaktor naczelny "Wprost" i dogmatyczny wolnorynkowiec, napisał wówczas wstępniak pod wiele mówiącym tytułem: "Zbudujmy drugą Panamę". Mogliśmy w nim przeczytać:

"Kajmany czy Panama stały się oazą bezpieczeństwa, schronieniem przed rozbójniczymi urzędami skarbowymi. To tylko pozorny przypadek, że na czasy świetności rajów podatkowych przypada też rozkwit zachodnich gospodarek".

Tak, neoliberalizm to stan umysłu.
Miejmy świadomość

Prof. Kazimierz Kik generalnie jest pesymistą:

- Dzisiaj nie ma takiej możliwości, żeby cokolwiek zagroziło dominacji neoliberalizmu. Międzynarodowy kapitał prywatny dysponuje potęgą wielokrotnie większą niż dysponują państwa. A pieniądz rządzi wszystkim.

Ponieważ neoliberalizm siłę czerpię z anonimowości, ze swojej domniemanej oczywistości, to najważniejsza jest sama świadomość, że coś takiego jest nam wpajane od kilku dekad. Następnym razem kiedy w telewizorze zobaczymy ekonomistę-neoliberała czy polityka-neoliberała, gdy będzie rozprawiał o tym, co jest dobre a co złe, zadajmy sobie pytanie - dobre i złe dla kogo?

Michał Michalakę"

Zaradkiewicz: zaangazowanie polityczne sedziow jest trucizna dla sadownictwa

Zaradkiewicz: zaangazowanie polityczne sedziow jest trucizna dla sadownictwa

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Prof-Kamil-Zaradkiewicz-spor-wokol-TK-to-spor-o-Polske-i-o-to-czy-mamy-byc-krajem-waskiej-grupy-politycznych-oligarchow,wid,18366219,wiadomosc.html?ticaid=117242

"Prof. Kamil Zaradkiewicz: spór wokół TK to spór o Polskę i o to, czy mamy być krajem wąskiej grupy politycznych oligarchów
• Dyrektor zespołu orzecznictwa i studiów Trybunału Konstytucyjnego w TVP Info: spór wokół Trybunału Konstytucyjnego to spór o Polskę, czy mamy być krajem demokratycznie wybranych władz czy wąskiej grupy politycznych oligarchów
• "To już nie jest spór prawny, ale czysto polityczny - zaangażowanie polityczne niektórych sędziów jest trucizną dla sądownictwa"
• Opinia publiczna jest od miesięcy karmiona kłamstwami, że Trybunał nie musi postępować zgodnie z ustawą o TK. To manipulacja
Prawnik stwierdził, że jego los w TK „jest już przesądzony” i że najprawdopodobniej wkrótce prof. Rzepliński „podziękuje mu za współpracę”

Dyrektor zespołu orzecznictwa i studiów Trybunału Konstytucyjnego, prof. Kamil Zaradkiewicz po swojej wypowiedzi otrzymał zakaz wystąpień medialnych i został poproszony o rezygnację z pracy - informowało TVP Info 29 kwietnia. Wcześniej Zaradkiewicz powiedział, że wyroki sądu konstytucyjnego mogą być uznawane za ostateczne dopiero po analizie prawnej dokonanej przez niezależny organ.
- Widzę swoją przyszłość w Trybunale. Wyraziłem pogląd prawny i jestem przekonany, że mam rację. TK nie ma uprawnień, by zakazywać obywatelom wypowiedzi publicznych, żaden organ nie ma takich uprawnień. Dlatego poprosiłem o wydanie takiego zakazu na piśmie - powiedział w TVP Info prof. Zaradkiewicz, podkreślając, że w Trybunale "powstała atmosfera zastraszania i jest zakaz kontaktowania się z nim".

Kilka dni temu prezes TK Andrzej Rzepliński nie chciał odpowiedzieć na pytanie dziennikarza o przyszłość Zaradkiewicza w tej instytucji. TVP Info informowało, że profesor straci pracę, gdy tylko skończy mu się zwolnienie lekarskie. Stosowny dokument ma już na niego czekać. Prawnik w rozmowie z TVP Info stwierdził, że jego los w TK „jest już przesądzony” i że najprawdopodobniej wkrótce prof. Rzepliński „podziękuje mu za współpracę”.

Zmiana konstytucji receptą na spór
- Opinia publiczna jest od miesięcy karmiona kłamstwami, że TK nie musi postępować zgodnie z ustawą o TK - powiedział Zaradkiewicz. Zdaniem profesora, najlepszym sposobem na rozwiązanie sporu wokół TK byłaby zmiana konstytucji. Pozytywnie ocenił fakt, że nowa ustawa o Trybunale (autorstwa PiS - przyp. red.) ma być czytana w tym tygodniu w Sejmie.
- Tu nie chodzi o mnie, ale odpowiedź na pytanie: czyja będzie Polska. Czy Polska będzie kształtowana przez demokratycznie wybrane władze, a więc przez nas wszystkuch, czy przez wąską grupę oligarchów politycznych, którzy będą chronieni różnymi instrumentami prawnymi. Konstytucja z 1997 r. nie była przedmiotem szerokiej debaty publicznej, co więcej warto przypomnieć, że referendum konstytucyjne było jedynym referendum, w ramach którego nie było wymagane minimum 50 proc. obywateli, żeby zatwierdzić konstytucję. Per saldo dawało to taki wynik, że za przyjęciem konstytucji opowiedziało się 22 proc. obywateli. Mam wątpliwości, czy ci, którzy mówią, że "suweren" przyjął konstytucję, wiedzą, co mówią - podkreślił prof. Zaradkiewicz."

Obronmy sedziow przed nimi samymi

Obrońmy sędziów przed nimi samymi

http://www.nowakonfederacja.pl/obronmy-sedziow-przed-nimi-samymi/

"Jak włączyć obywateli w kształtowanie składu trzeciej władzy bez zmiany Konstytucji i upolitycznienia sądów?

O ile polscy sędziowie cieszą się dużą niezawisłością i niezależnością od czynników zewnętrznych, to zależność indywidualnych sędziów od własnego środowiska zagraża ich niezawisłości. W niedawnym wywiadzie prof. Adam Strzembosz zauważył, że polscy sędziowie unikają rozpatrywania niektórych spraw, ponieważ „się boją, że jak będą odważniej interpretować przepisy, to narażą się na uchylenia wyroków i złośliwe komentarze kolegów (…). Jeśli sędzia ma zbyt duży wskaźnik uchyleń, to może opóźniać jego awans” (Duży Format, 11.03.2016). Dla sędziego sądu powszechnego – szczególnie sędziego sądu rejonowego – perspektywa awansu nie jest bez znaczenia. To nie tylko większy prestiż i lepsze warunki pracy, ale także większe wynagrodzenie (rozpiętość zarobków sędziów sądów powszechnych wynosi od 7 do 12 tys. złotych) i większa szansa na dodatkowe dochody z pracy dydaktycznej na uczelni. Jest więc zupełnie naturalne, że w aktualnym otoczeniu instytucjonalnym sędziowie starają się o awans.

Obecnie awans – podobnie jak powołanie na pierwsze stanowisko sędziowskie – zależy w zasadzie wyłącznie od innych sędziów. To w ich rękach jest opiniowanie i ocena kandydatów na poziomie okręgu lub apelacji. To także sędziowie mają zdecydowaną większość w 25-osobowej Krajowej Radzie Sądownictwa, która przedstawia Prezydentowi wniosek o powołanie konkretnej osoby. Naturalne jest więc, że sędziowie unikają ryzyka „uchyłek”, skoro na ten aspekt ich pracy kierują uwagę przepisy regulujące proces oceny kandydatów. System zachęca ich do orzekania w zgodzie z wyobrażeniem o oczekiwaniach sędziów wyższej instancji, a nie w zgodzie z własnym sumieniem. To jednak nie wszystko. Według niedawnych badań ankietowych Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa aż 1/3 sędziów w Polsce uważa, że obecna procedura jest nietransparentna, a awans zależy od kryteriów pozamerytorycznych. Jakie kryteria zatem o nim decydują? Tej kwestii wspomniane badanie nie poruszyło. Konformizm orzeczniczy może być więc tylko jednym z negatywnych skutków takiego rozwiązania.

W poszukiwaniu złotego środka

 Rewolucyjna zmiana procedury wyłaniania sędziów nie jest konieczna, aby wyeliminować jej słabości. Postulaty wyboru sędziów w wyborach powszechnych brzmią być może atrakcyjnie, ale w praktyce mogłyby okazać się zabójcze dla niezależności sądownictwa. Wystarczy sobie wyobrazić, kto byłby zainteresowany zainwestowaniem w kampanię wyborczą kandydata na sędziego. Deficyty „demokratycznego” modelu wyboru sędziów są dostrzegane nawet w jego kolebce, tj. USA, gdzie coraz powszechniej nominacji dokonuje przedstawiciel władzy wykonawczej ‒ na podstawie rekomendacji lokalnej komisji, złożonej zarówno z prawników, jak i laików.

W Polsce rolę komisji eksperckiej pełni Krajowa Rada Sądownictwa. KRS wykonuje szeroki zakres funkcji, m.in. reprezentując środowisko sędziowskie, opiniując akty prawne i programy szkoleń, rozpatrując wnioski o przeniesienie sędziego w stan spoczynku i czuwając nad przestrzeganiem przez sędziów zasad etyki zawodowej. Bodaj najważniejszym uprawnieniem jest jednak wyłączne prawo do przedstawiania Prezydentowi wniosków o powołanie na urząd sędziego. Aktualne przepisy zakładają zapoznanie się członków KRS ze wszystkimi zgłoszeniami. W 2014 roku Krajowa Rada Sądownictwa rozpatrzyła kandydatury łącznie 1864 osób (o 301 więcej niż w roku 2013), które złożyły łącznie 8093 zgłoszenia (o 3289 więcej niż w roku 2013) i przedłożyła Prezydentowi wnioski o powołanie na urząd sędziego 442 osób. Tak szeroki zakres kompetencji, w połączeniu z tym, iż praca w Radzie nie jest wyłącznym zajęciem jej członków, rodzi obawy o poziom wnikliwości, z jakim może się ona przyjrzeć wszystkim kandydatom.

System zachęca sędziów do orzekania w zgodzie z wyobrażeniem o oczekiwaniach sędziów wyższej instancji, a nie w zgodzie z własnym sumieniem

Druga słabość KRS w roli organu wyłaniającego kandydatów na sędziów jest paradoksalnie skutkiem ubocznym jej mocnego merytorycznie składu. Dominują w nim doświadczeni sędziowie, co sprawia, że Rada ma bardzo wysokie kompetencje do oceny profesjonalizmu kandydatów. Czyni ją to jednocześnie mniej wrażliwą na cechy mogące legitymizować sędziego w oczach lokalnej społeczności. Trudno również oczekiwać, że tym kryterium będą skutecznie kierować się członkowie lokalnego zgromadzenia sędziów, dokonujący oceny kandydatów w głosowaniu.

Miejsce na udział obywateli

Teoretycznie najprostszym zabiegiem byłoby rozszerzenie składu Krajowej Rady Sądownictwa. Więcej osób niezwiązanych z wymiarem sprawiedliwości w Radzie mogłoby zapewnić większy balans między kryteriami profesjonalnymi a społecznymi oraz dostarczyć więcej rąk do pracy przy analizie tysięcy napływających kandydatur. Rozszerzenie składu Rady nie jest jednak możliwe bez zmiany Konstytucji, w której jest on precyzyjnie określony. Należy zatem wesprzeć Radę poprzez wstępną selekcję kandydatur. Proponujemy, aby ocenę kandydatów, stanowiącą etap pośredni pomiędzy opiniowaniem kandydatów przez kolegium sądu, a wyborem dokonywanym przez KRS, zastąpiła ocena dokonywana przez odmienne gremium – lokalną komisję złożoną z mieszkańców niezwiązanych z wymiarem sprawiedliwości.

Rolą lokalnej komisji nie byłaby ocena merytoryczna kandydatów, ale wybór osób budzących największe zaufanie społeczne i posiadających cechy legitymujące do roli sędziego w oczach społeczeństwa. Dlatego komisja może i powinna składać się z osób niezwiązanych zawodowo z sądem, a nawet nieposiadających wykształcenia prawniczego. Wprowadzenie etapu oceny kandydatów przez komisję reprezentującą lokalną społeczność wykluczy możliwość wyboru osób o wątpliwej reputacji, pozbawionych życiowego doświadczenia i związków ze społecznością lokalną. Znacząco utrudni także wybór na bazie kryteriów pozamerytorycznych.

Udział osób niezwiązanych z wymiarem sprawiedliwości w komisji biorącej udział w wyłanianiu sędziów nie byłby niczym nowym w perspektywie międzynarodowej. Pewnym novum byłoby natomiast działanie lokalnych komisji wspólnie z Krajową Radą Sądownictwa.

W skład lokalnych komisji w Niemczech (na poziomie landów) czy USA (na poziomie stanów) oraz komitetu nominacyjnego w Izraelu wchodzą osoby wskazane bezpośrednio przez samorządy prawnicze. Skrajnym przypadkiem jest komisja federalna w Niemczech, gdzie członków wskazuje – bez udziału sędziów – wyłącznie władza wykonawcza (ministrowie sprawiedliwości poszczególnych landów) oraz ustawodawcza (parlament federalny). Powyższe przykłady dotyczą udziału osób niezwiązanych z sądownictwem w wyłanianiu sędziów. Najczęściej są to jednak prawnicy i nie zawsze wynika to z wymogów prawa (tak jak np. w Hiszpanii czy we Włoszech), ale po prostu ze zwyczaju. Reprezentacja zwykłych obywateli jest więc w tych krajach nadal ograniczona.

Udział osób niebędących prawnikami w organach kolegialnych odpowiedzialnych za nominacje sędziowskie jest jednak w niektórych jurysdykcjach wręcz wymagany. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku wielu komisji stanowych w USA, gdzie dyskrecjonalna decyzja gubernatora o powołaniu sędziego na pierwszą kadencję jest poprzedzona pracą komisji nominacyjnej, złożonej w połowie z prawników wskazanych przez samorząd zawodowy, a w połowie z nie-prawników wskazanych przez gubernatora. Podobnie jest w Kanadzie, gdzie obok sędziego i trzech innych prawników zasiada w komisji także trzech laików.

W Europie z wyjątkową dbałością o reprezentację obywateli w ciałach powołanych do wyłaniania sędziów mamy do czynienia w Wielkiej Brytanii. Szkocka 10-osobowa komisja składa się z dokładnie w połowie prawników i w połowie osób niezwiązanych z wymiarem sprawiedliwości. W skład angielskiej komisji wchodzi 15 osób: 6 sędziów różnych szczebli, 2 prawników, 1 sędzia pokoju niebędący prawnikiem (layjudge) i 6 osób, które nie są i nigdy nie były praktykującymi prawnikami. Przewodniczącym komisji nie może być sędzia ani prawnik. Przy wyborze osób do komisji zwraca się szczególną uwagę na reprezentację społeczeństwa oraz kompetencje do pracy w komisji. Aktualny przewodniczący angielskiej komisji nominacyjnej ma wieloletnie doświadczenie zarządcze i był wcześniej szefem działu zasobów ludzkich (czyli działu odpowiedzialnego za rekrutację) w dużym przedsiębiorstwie prywatnym.

Wartą do odnotowania cechą angielskich przepisów, dotyczących powoływania sędziów, jest także to, że podobnie jak w Polsce komisja przedstawia wniosek o powołanie konkretnej osoby na urząd sędziego, a uprawnionym do powołania jest przedstawiciel władzy wykonawczej (w Polsce jest to Prezydent; w Anglii Lord Kanclerz). Jednak angielskie przepisy dokładnie opisują możliwości, jakie Lord Kanclerz ma w kwestii załatwienia wniosku. Są nimi: powołanie kandydata zgłoszonego przez komisję, odrzucenie kandydata lub zwrócenie się do komisji o ponowne rozważenie kandydatury. W Polsce możliwości, będące w rękach Prezydenta są niedookreślone. Gdy prezydent Lech Kaczyński nie powołał części z przedstawionych przez KRS kandydatów, niektóre środowiska zarzuciły mu nieuprawnioną ingerencję w niezależność sądownictwa.

Jak to zrobić?

Celem włączenia nowego elementu w proces wyłaniania sędziów, w miejsce oceny dokonywanej przez zgromadzenie sędziów, jest umożliwienie obywatelom wpływu na kształt korpusu sędziowskiego. Celem istnienia komisji nie byłoby natomiast zastąpienie innych podmiotów w ocenie kwalifikacji zawodowych kandydatów. Ocena merytoryczna dokonywana nadal byłaby w pierwszej kolejności przez sędziego wyznaczonego przez kolegium sądu (opinia o kandydacie załączana jest do dokumentacji kandydata), oraz w drugiej kolejności przez Krajową Radę Sądownictwa.

Rolą komisji reprezentującej mieszkańców byłby wybór ze względu na cechy osobowościowe i społeczne, czyli wyselekcjonowanie spośród kandydatów osób budzących największy szacunek i zaufanie oraz dających najlepszą rękojmię niezawisłości w sprawowaniu urzędu. Do oceny tych cech kandydatów nie tylko nie jest wymagana wiedza prawnicza, ale wręcz wskazane jest, aby członkami komisji nie były wyłącznie osoby związane z wymiarem sprawiedliwości. Ponieważ wpływ ciał profesjonalnych (kolegium sądu, Krajowej Rady Sądownictwa) w procesie wyłaniania sędziów pozostałby silny, można rozważyć całkowite wykluczenie osób związanych zawodowo z wymiarem sprawiedliwości z członkostwa w komisji. Istnieje bowiem poważne ryzyko, że będą one dokonywały wyboru z uwagi na kryteria profesjonalne, a nie osobowościowe i społeczne, oraz mogą wykorzystać swój autorytet zawodowy do narzucenia własnego zdania innym członkom komisji. W rezultacie komisja lokalna nie będzie skutecznie pełnić swojej roli kontrolno-legitymizującej.

Aż 1/3 sędziów w Polsce uważa, że obecna procedura awansu jest nietransparentna, i zależy ona od kryteriów pozamerytorycznych

Członkowie komisji powinni mieć natomiast dostęp do opinii kolegium sądu na temat kandydatów, o której mowa w art. 57ah ustawy o ustroju sądów powszechnych – podobnie jak obecnie z tymi opiniami ma możliwość zapoznać się zgromadzenie sędziów. W skład dossier kandydata powinna wchodzić obowiązkowo także opinia komendanta policji z jego miejsca zamieszkania (tak samo jak jest obecnie) oraz wszystkie opinie złożone do akt przez samego kandydata – pochodzące np. od pracodawców, organizacji społecznych czy samorządów zawodowych. Do akt dołączane powinny być także opinie, listy, rekomendacje osób prywatnych i organizacji nadesłane po upublicznieniu listy zgłoszonych kandydatów. Powinny być one zbierane przez określony czas, z datą zakończenia tego etapu, pozwalającą na ustosunkowanie się kandydata do ewentualnych zarzutów lub niepochlebnych opinii na piśmie i załączenie wyjaśnień do dossier lub rezygnację z ubiegania się o urząd. Dokumenty zgromadzone w postępowaniu powinny być jednak przechowywane przez okres 5 lat i dostępne także innym komisjom, przy kolejnych próbach ubiegania się kandydata o urząd sędziego w dowolnym sądzie.

Wprowadzeniu do procedury lokalnych komisji musi towarzyszyć ograniczenie liczby kandydatów rozpatrywanych przez Krajową Radę Sądownictwa do wskazanych przez lokalną komisję kilku osób. Tylko takie rozwiązanie zapewni lokalnym komisjom realny wpływ na kształtowanie korpusu władzy sądowniczej. Rozwiąże także problem możliwości rzetelnego zapoznania się członków Rady ze wszystkimi kandydatami z uwagi na ich ogromną liczbę i brak możliwości rozszerzenia Rady bez zmiany Konstytucji. Wydaje się, że optymalną liczbą kandydatów na dane stanowisko, z którymi zapoznawałaby się KRS, byłoby 3 kandydatów, którzy uzyskali najwyższe poparcie w głosowaniu członków komisji.

Diabeł tkwi w szczegółach

Z wprowadzeniem proponowanej modyfikacji wiążą się określone ryzyka. Lokalne grupy mogą działać wadliwie z punktu widzenia celów, jakie przed nimi są stawiane. Zamiast wyłaniać osoby na bazie uniwersalnych kryteriów, w zgodzie ze swoim sumieniem i najlepiej rozumianym interesem społeczności lokalnej, członkowie komisji mogą w wyniku zmowy i nacisków zewnętrznych stać się narzędziem w rękach podmiotu zainteresowanego wyborem określonych kandydatów (np. korporacji zawodowej, obozu rządzącego lub nawet grupy przestępczej).

Przed wprowadzeniem proponowanego modelu w życie muszą zostać opracowane: po pierwsze, Kryteria wyboru i awansu sędziego, po drugie, Model lokalnej komisji.

Potrzebne są uniwersalne, jasne i precyzyjne kryteria wyboru i awansu sędziego, które stanowić będą wspólny punkt odniesienia dla członków komisji oraz KRS. Kryteria powinny wskazywać, jacy kandydaci są poszukiwani zarówno w wymiarze profesjonalnym (merytorycznym), osobowościowym, jak i społecznym.

Jeśli zaś chodzi o drugi element, należy wypracować model składu, wyłaniania oraz działania lokalnej komisji, uwzględniający cel jej powstania, czyli reprezentację lokalnej społeczności w procedurze wyłaniania sędziów oraz zabezpieczający komisję przed procesami obniżającymi jej funkcjonalność: korupcją, polityzacją, zmową i przechwyceniem. Czynnikami, które temu służą są z pewnością: pluralizm komisji (tj. różnorodność środowisk, z których wywodzą się i/lub przez które nominowani są członkowie), dzięki któremu dotarcie i wpływ odpowiednio dużej liczby jej członków wymagałby znacznych zasobów, a także konieczność wskazania KRS kilku kandydatów, spośród których wyboru dokonywałaby Rada. Dzięki temu proces decyzyjny byłby rozproszony, a skuteczny wpływ na jego przebieg z zewnątrz wymagałby jednoczesnego wpływu zarówno na Radę, jak i na lokalną komisję.

Oba elementy powinny zostać opracowane przy pomocy procedury badawczo-konsultacyjnej, która uwzględnia zarówno etap pracy twórczej zespołu (lub zespołów) badawczego-eksperckiego, jak i etap konsultacji z interesariuszami lub testowania w formie pilotażu. Dopiero tak opracowane propozycje szczegółowych rozwiązań powinny stać się podstawą do przeprowadzenia zmian w przepisach i wdrożenia nowej procedury w całym kraju. Samo wdrożenie powinno obejmować działania z zakresu edukacji obywatelskiej, które pozwoliłyby wrosnąć nowej instytucji w strukturę społeczności lokalnych, w sposób przejrzysty i zrozumiały dla mieszkańców. Dzięki temu funkcją udziału komisji w wyborze sędziów będzie mogło być nie tylko zwiększenie niezawisłości sędziów oraz jakości wyłanianych kandydatów, ale także wzrost społecznego zaufania do trzeciej władzy."

Kolejny etap upadku PRL - bis

Kolejny etap upadku PRL - bis

 Janusz Korwin–Mikke, poseł Unii Polityki Realnej 28 maja 1992 roku wniósl projekt uchwały nakazującej ministrowi Spraw Wewnętrznych przekazanie Sejmowi informacji, kto z posłów, senatorów, ministrów i wojewodów był w przeszłości Tajnym Współpracownikiem Urzędu Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa.

Chodzilo o to aby ograniczyc mozliwosc manipulacji i szantazu oraz korupcji w procesie legislacji i pracy rzadu.
Uchwała została przez Sejm przyjęta co u czesci poslow wywołalo depresje a u innych agresje i wscieklosc.
NB. Zdemaskowana gnida Boni czy TW Znak zniewazyl Janusza Korwin–Mikke a ten pare lat ten dał gnidzie w rozliczeniu w pysk za co jest oskarzony, co tez dobrze ilustruje stan deprawacji i zidiocenia oraz stan agentury w tak zwanej prokuraturze.

Minister Macierewicz musiał uchwale wykonac i 4 czerwca 1992 roku przybył do Sejmu z trzema rodzajami zapieczętowanych kopert, opatrzonych nadrukiem „Tajne specjalnego znaczenia”.
Byly przeznaczone dla Prezydium Sejmu, dla przewodniczącym klubów i kół poselskich, a trzecie dla posłow i senatorow.
Przewodniczący klubów i kół poselskich otrzymali 64 fiszki z nazwiskami osób odnotowanych w archiwach MSW jako tajni współpracownicy lub kontakty operacyjne UB lub SB.
Dotyczylo to jednak tylko osob ktore nie zostaly przewerbowane do bezpieki juz "demokratycznego panstwa " po 1989 roku. Agentury bylo wtedy znacznie wiecej.
Członkowie Prezydium Sejmu dostali informacja, iż w archiwach MSW w charakterze tajnego współpracownika zarejestrowany jest prezydent Lech Wałęsa i marszałek Sejmu Wiesław Chrzanowski.

Uklad agenturalno mafijny dokonał wowczas faktycznie zamachu stanu i obalil ( nocna zmiana ) rzad premiera Olszewskiego. Nalezy raczej mowic o zdradzie poniewaz stan dzisiejszy wiedzy pozwala twierdzic ze zamach byly inspirowany zagranicznie !
Wiadomo bylo ze całe materialy bezpieki zostaly zmikrofilmowane. Jeden pelen komplet był na Łubiance w Moskwie a drugi w Koblencji w dyspozycji niemieckiego a raczej amerykanskiego wywiadu. W Polsce natomiast po akcji niszczenia i "prywatyzacji" akt oficjalnie pozostala tylko mala czesc dokumentow.

Znamienne w tym goracym czasie bylo zachowanie wiceministra MSW Andrzeja Milczanowskiego, pochodzacego ze Szczecina. Lokalna plotka mowiła ze Milczanowski jest tylko szantazowaną przez stara bezpieke marionetka i dlatego zawsze tak głupio chwali rzekomy profesjonallizm i uczciwosc gnojkow z SB. Jego nazwisko mialo wystepowac w sprawach aferalno - kryminalnych co rzekomo starano sie bardzo ukryc.

Stanisław Michalkiewicz: "Rząd został odwołany i to do tego stopnia, że nazajutrz wiceminister Milczanowski nie wpuścił do gmachu MSW swego formalnego zwierzchnika, min. Macierewicza. Opowiadano sobie wówczas w Warszawie w charakterze dowcipu, że pan Milczanowski jest buddystą i to w jakiejś radykalnej postaci, która stoi na gruncie skrajnego solipsyzmu, w związku z czym mógł potraktować ministra Macierewicza jako upiora, wobec którego nie ma żadnych zobowiązań."

Milczanowskiego nalezalo aresztowac a przy probie stawiania oporu zastrzelic jak psa.
W 1992 roku wyrazilem opinie ze bezpieczniacka marionetka Lech Walesa tak jak Milczanowski bedzie jeszcze w przyszlosci wychwalal SB-ekow. Zostalem wtedy wysmiany !

Lech Wałęsa o funkcjonariuszach SB: ...muszę powiedzieć, że dwie trzecie z tych ludzi bardzo szanowałem i nie mam do nich pretensji. Może nawet więcej niż dwie trzecie. Muszę być sprawiedliwy. Ci, co mnie pilnowali, ci robotnicy, dwie trzecie, to jak na te służby porządni ludzie i można było nawet z nimi współżyć, nawet tak daleko. No, ale jak ja powiem to publicznie, to przecież mnie ludzie ukamienują. Dlatego, że te służby miały straszną opinię.

Lech Wałęsa do uczestników wczorajszej manifestacji Ligi Obrony Suwerenności
- Komu pani wierzy UB czy mnie ?

Teraz mozna sie juz tylko smiac z upadku III RP.

Skorumpowane sady

Skorumpowane sady

  Obecnie w Polsce deklarowane w badaniach opini publicznej zaufanie do sądow jest poniżej 30%. Poziom nieufności przekracza zas 50%. Jest to w praworzadnym panstwie sytuacja karygodna, niespotykana i niedopuszczalna. Sądy III RP nie maja w mniemaniu obywateli statusu instytucji zaufania publicznego co oznacza rzeczywiste niefunkcjonowanie panstwa prawa.
Wbrew temu co napisano w kazdym wydawanym wyroku nie jest on wydawany w imieniu Reczypospolitej bowiem obywatele nie majac do sadow zaufania nie dają im tez delegacji do dzialania w ich imieniu.

Polscy sedziowie nie maja zadnego interesu w tym aby rostrzygane sprawy toczyly sie sprawnie i szybko bowiem stworzono wysoce patologiczny system regulacji.

Tworca bardzo skomplikowanej, gigantycznej piramidy finansowej Bernard Madoff został w USA prawomocnie skazany na laczna kare 150 lat wiezienia po 7 miesiącach procesow.
W Polsce trwa od 2012 roku bezcelowy i bezsensowny proces słupa - Marcina Plichty w sprawie oszukanczego wechikulu "inwestycyjnego" Amber Gold. Z aktu oskarzenia i zdobytych dowodow wynika ze sledczy nie ustalili co sie stalo z pieniedzmi klientow. Oskarzenie pod naciskiem politykow ( presja oburzonej opini publicznej ) skierowano do sadu przedwczesnie i sad po wstepnej kontroli merytorycznej sprawy powinien sprawe zwrocic prokuraturze aby zebrala dowody na to co stalo sie z pieniedzmi klientow i wykryla i oskarzyla wlasciwe osoby. Juz samo to ze sad ulegl naciskom prokuratury i politykow godzac sie na prowadzenie bezsensownej sprawy jest dowodem jego upadku.
Z pewnoscia wiec 18 tysiecy pokrzywdzonych nie odzyska swoich pieniedzy. Prawnicy Marcina Plichty beda mieli racje twierdzac w apelacjach ze sad nie ustalil co sie stalo z pieniedzmi klientow i pochopne skazanie klienta bylo niedopuszczalne bowiem nie ma dowodu na to ze on cos zdefraudowal czy przywlaszczyl. Plichta bedzie mial formalna racje skarzac sie na Polske do Europejskiego Trybunalu Praw Czlowieka.
Zachodzi pytanie w jakim celu Polska utrzymuje agentow specjalnej troski w swoich niby sluzbach specjalnych skoro one ani nie zapobiegly aferze z udzialem politykow ( w tle jak w kazdej poteznej aferze niezawodne "nieistniejace" WSI ) ani tez nie byly w stanie ustalic co sie stalo z pieniedzmi !
Lanie łez i rozpaczanie nad dramatycznym stanem prokuratury jest zajeciem jałowym. Po demoralizuajacych rzadach figuranta, błazna Seremeta tak zwana prokuratura nadaje sie tylko do likwidacji jako twor mafijny.
Jak dlugo sad bedzie trzymal w areszcie Plichte ? Czy zostanie w tej mierze pobity rekord swiata ? Czy Plichta juz nie jest czlowiekiem i zadne prawa mu nie przysluguja ?

Brunon Kwiecien od 4 lat siedzi w areszcie i jest sądzony za rzekome przygotowywania ataku bombowego na polski Sejm. Czy jest do pomyslenie w praworzadnym panstwie, ze w sumie w prozaicznej sprawie "niewinny" ( dopoki nie jest prawomocnie skazany jest niewinny ) obywatel siedzi w areszcie 4 lata ? Czy ukladowy sąd chroni agentow ABW ktorzy zmontowali hucpe "zamachu" przed dyscyplinarka i oskarzeniem ?

Europa a zwlaszcza Niemcy sa zainteresowani utrwaleniem obecnego kolonialnego statusu Polski. Stad i awantura wokol smierdzacego agentura, korupcja i zdrada komunistycznego, jaruzelskiego potworka, trybunalu konstytucyjnego jako elementu konstytuujacego obecne miekkie polskie panstwo kolonialne. Leniwy trybunał ma do rozpatrzenia setki zaleglych od lat spraw ! Nierobow sedziow - politykow, kompletnie nie interesuje wydajna praca i rozpatrzenie setek waznych dla ludzi spraw. Ich interesuje utrwalenie patologicznej sytuacji i czerpanie z tego stanu korzysci pelnymi garsciami.

Liczba sedziow w danym kraju wynika z obsady w instytycjach centralnych ( jako koszt staly systemu sadownictwa ) i z obsady sedziow w sadach powszechnych oraz wydajnosci systemu i wydajnosci pracy sedziow.
Polska ma ponad 26 sędziow na 100 tysiecy obywateli. Anglia ma 3,6 sędziow. Mala Dania ma 6,6 a Norwegia ma 11 sedziow na 100 tysiecy obywateli. Oczywiscie gdyby Dania czy Norwegia byly rozmiaru Polski czy Angli to wspolczynnik bylby znacznie mniejszy i prawdopodobnie niewiele wiekszy niz w Angli.
Dlaczego w Angli jest tak malo sedziow mimo ogromnego wplywu spraw. Tam funkcjonuje system kontradyktoryjny. Przed sadem gimnastykuja sie prokurator i adwokaci a sąd robi to co do niego nalezy czyli sądzi ! Prokuratur nie wnosi debilnych oskarzen bo przegrana go kosztuje ! Sad moze poinformowac adwokature o slabej aktywnosci adwokata. W Polsce prace prokuratora i adwokata na rozprawie wykonuje sedzia.
W wielu krajach niesprawiedliwione niestawienie sie adwokata bez zastepstwa jest traktowane jako obraza sadu i karane potezna grzywna i aresztem. W Polsce nagminne jest porzucanie spraw przez adwokatow. I co . I nic ! W Kanadzie czy w USA adwokat ktory porzucilby sprawe klienta ekspresem wyladuje w wiezieniu !

Na 34 państwa należących do Rady Europy Polska ma piąte najwyższe nakłady na sądy w przeliczeniu na PKB na głowę jednego obywatela. Wylaczajac małe kraje ( efekt kosztow stalych instytycji centralnych ) majace mniej niż 5 milionów obywateli ( Bośnię, Słowenię, Macedonię i Chorwację ) Polska ma najdrozsze sądy !
Czy wpakowanie i zmarnowanie jeszcze wiekszej ilosci pieniedzy w skorumpowany polski system sadowniczy ma jakis sens ?
Startujacy w zawodzie polski sędzia dostaje az 2,1 średniej krajowej pensji. Niemiecki sedzia 0,9, francuski 1,1 a szwedzki 1,3.
Wiecej bata a mniej marchewki !

W Angli sędzią zostaje sie w drodze ukoronowania kariery prawniczej. W Polsce panienka - gąska z rodziny sedziowskiej roztrzyga o waznych dla ludzi sprawach. Nie ma zadnej wiedzy i doswiadczenia zyciowego. Wydaje skandaliczne, bełkotliwe
wyroki. Nie wiadomo czy jest pusta i głupia czy tez bierze łapówki lub wykonuje rozkazy ukladu trzymajacego sad pod butem.

Sedziowie w Polsce sa nierozliczalni przez obywateli co gwarantuje rzady absolutnego bezprawia i korupcji. Korumpuja sie nawet sedziowie prawi i twardego charakteru. Okazja czyni złodzieja !
Czy rozkladajacy sie trup cuchnacy pod niebiosa albo gówno bedzie przez reformatorow dalej pudrowane ?

Rzekomo na ponad 80% sedziow ( takze na tych starszych o dlugim stazu ) w ogole nie wplywaja skargi ani zawiadomienia o przestepstwie. Sa natomisst sedziowie ktorzy na koncie maja dziesiatki zawiadomien o przestepstwie. Gleboka nieprawda jest to ze skargi wnosza niezadowoleni z wyroku.
Z badan prowadzonych na sedziach wynika ze oni sami doskonale wiedza kto w wydziale i sadzie bierze lapowki, jest zawisly i podatny na szantaz.

A moze lepiej wybrac sedziów w najblizszych wyborach samorzadowych pozwalajac kandydowac adwokatom, radcom prawnym i dotychczasowym sedziom. Wyborca mialby o kazdym kandydacie podstawowe informacje a o sedziach takze ilosc skarg i zawiadomien o przestepstwie ich dotyczacych.
Niech demokratycznie zdecyduja obywatele, w koncu za caly ten cyrk płaca i ponosza konsekwencje korupcji.

Pielegniarki vs gornicy

Pielegniarki vs gornicy

 W Polsce przypada 5,4 pielęgniarki na 1 000 osób. To bardzo malo.
Po ogólnopolskich strajkach pielęgniarek w 2015 roku , ówczesny minister zdrowia Marian Zembala podpisał rozporządzenie, zgodnie z którym zwiększone zostały kwoty brutto wynagrodzeń pielęgniarek i położnych o 400 zł. Pielegniarki dostaly do reki 233 złote podwyzki.
Rzekomo średnie wynagrodzenie pielęgniarek w Centrum Zdrowia Dziecka wynosi obecnie 4940 zł brutto, w tym 200 zł za nadgodziny. Pojawiły się głosy, że pielęgniarki wcale nie zarabiają mało. Nie wiadomo czy jest to prawda. Z kolei na portalach społecznościowych sa profile, na których pielęgniarki i pielęgniarze z całego kraju publikują swoje autentyczne paski płac. Place sa niskie !

W polskim systemie ochrony zdrowia brakuje pielegniarek i sytuacja sie powoli pogarsza z roku na rok. Srednia wieku czynnej zawodowo pielegniarki jest wysoka i sporo z nich przechodzi na emerytury.
Mlodsze polskie pielegniarki z otwartymi ramionami witane sa w panstwach majacych podobne braki kadrowe. W Norwegi organizowane sa kursy jezykowe i adaptacyjne. Wszyscy placac na ksztalcenie pielgniarek opłacamy służbę zdrowia w Norwegi, Niemczech, Anglii...
Kryzys sie poglebi bowiem opieka nad staruszkami ( spoleczenstwo sie starzeje ) wymaga duzej ilosci pielegniarek.
Pielegniarki wykonuja polecenia lekarzy i administratorow obiektow. Nie jest to praca prestizowa a na dodatek bywa uciazliwa i meczaca. Pielegniarki w odroznieniu od gornikow nie maja zadnych przywilei.
Pielegniarki nie potrafia wszczac takiej burdy jak gornicy i w zwiazku z tym rzady do ktorych przemawia tylko argument sily, lekcewazyly uzasadnione potrzeby pielegniarek.

Sektor ochrony zdrowia uwazany jest za bardzo wazny i przyszlosciowy. Gornictwo wegla to dla odmiany sektor schylkowy o marginalizowanym znaczeniu. Pielegniarki maja wyksztalcenie i czesto ogromne i bezcenne doswiadczenie. Gornicy wykonuja proste prace fizyczne ale potrafia ustawic rzad do pionu - demoluja miasta, pala opony, rzucaja ciezkimi srubami, masakruja policjantow.

Gornicy i pielegniarki otrzymuja pieniadze z podatkow. Pensje gornikow sa za duze a pensje pielegniarek za male ! Zadbaly o to nierzady zaklocajac mechanizmy rynkowe i sypiac awanturnikom publicznym groszem.
Widac pielegniarki poszly po rozum do glowy i tez sie upomnialy o swoje.

Propaganda czasow stalinowskich tworzyla przekonanie o wyjatkowym charakterze górnictwa, hutnictwa no i w ogole przemyslu ciezkiego. Ale czas kopcacych lokomotyw i kominow dawna juz minal.