Zydzi, Cytaty 46

Zydzi, Cytaty 46

"Srebrna" – pułapka, która nie pykła

"Srebrna" – pułapka, która nie pykła

https://fakty.interia.pl/opinie/ziemkiewicz/news-srebrna-pulapka-ktora-nie-pykla,nId,2873360
"Najłatwiej to wyjaśnić przykładem. Wyobraźcie sobie Państwo, że pojawia się u was jakiś daleki powinowaty, przyjaciel znajomych, ktoś, kogo macie powód lubić i uznawać za osobę życzliwą – tym bardziej, że wprowadza go do waszego domu rodzina. Kolo przypadkiem jest z zawodu architektem i widząc wasze mieszkanie zaczyna z entuzjazmem namawiać was na przeróbkę. Słuchaj, z tego można taaaki wypas zrobić, ja się na tym znam, ja takie przebudowy robiłem nieraz – dobudujemy strych, tu ci zrobię schody, tam drugi salon, zyskasz fantastyczny metraż… Tłumaczycie, że nie macie pieniędzy, zezwoleń, ale facet namawia dalej, weźmiesz kredyt, opłaci się stokrotnie, ja ci to wstępnie rozrysuję – i rzeczywiście, kreśli plany, przynosi wstępny kosztorys, mówi, że już gadał z ewentualnymi wykonawcami, rozpytywał o materiały…

Żeby nie dłużyć, w pewnym momencie przychodzi ten moment, kiedy musicie mu uprzejmie wyjaśnić, że naprawdę nic z tego. I w tym momencie facet oznajmia: no dobrze, ale przecież ja już tyle zrobiłem... Przygotowałem projekt, znalazłem dostawców, wykonawców, wykonałem pracę i poniosłem koszty, no chyba należy mi się za to kasa, nie?

Tu musimy przykład porzucić, bo metafora wyczerpała swe możliwości. Nie mówimy bowiem o prywatnym mieszkaniu. W duszonej kolanem i ciągniętej za uszy przez media "totalnej opozycji" tzw. "aferze spółki Srebrna" nie chodzi bowiem o prywatną osobę, ani nawet o prywatny biznes - tylko o fundację. A status prawny fundacji jest ściśle uregulowany (wiem, bo przymierzałem się kiedyś do założenia takowej), zwłaszcza pod kątem kontroli jej wydatków - czy zgodne są z przepisami i z jej celami statutowymi. Jeśli nie są, prawo przewiduje procedury idące w surowości dalej, niż w wypadku innych podmiotów.

Bez wiedzy o tym nie sposób zrozumieć, o co w "aferze" tak naprawdę chodzi. Czy raczej: o co miało w niej chodzić.

To pierwsze z szeregu zasadniczych kłamstw propagandowej narracji opozycji: "Kaczyński chciał zbudować wieżowiec", "Kaczyński oszukał austriackiego biznesmena", "Kaczyński okazał się bogaczem, deweloperem, robi biznesy". Widz TVN, czy inna osoba otwierająca się na propagandowy przekaz PO, właściwie nie ma skąd wiedzieć, że znienawidzony Jarosław Kaczyński występuje w sprawie nie jako Kaczyński, i nawet nie jako prezes PiS, ani jako biznesmen powiązany ze spółką "Srebrna" - tylko jako przedstawiciel fundacji, statutowo promującej dziedzictwo śp. Lecha Kaczyńskiego. I nie mogącej wydać ani grosza na cel inny.

Oczywiście, trudno rozgraniczyć "dziedzictwo Lecha Kaczyńskiego" od polityki Prawa i Sprawiedliwości, i w tym sensie, rzecz jasna, zbudowanie przez fundację przynoszącego dochód wieżowca wzmocniłoby partię rządzącą. Ale sugerowanie, że wzbogaciłby się na tym osobiście prezes, że zamontowałby sobie za to w peerelowskim klocku na Żoliborzu, gdzie mieszka ze swymi kotami, złote kible i galeon, jak były prezydent Ukrainy - to zwykłe judzenie. Takie samo, jak swego czasu uparte rezonowanie przez ten sam TVN o "kilometrówkach Dudy", gdy redaktor Lis odpalił był "aferę" (kto jeszcze pamięta?), że jako poseł obecny prezydent korzystał z bezpłatnych biletów kolejowych - co jest przywilejem każdego posła RP od blisko stu lat, ale na okoliczność "pisowca" nie każdy o tym chciał wiedzieć.

Mieszać majątek fundacji z osobistym majątkiem Kaczyńskiego, to tak, jakby mówić, że "redaktor-biznesmen" Adam Michnik ma gazetę, kina, firmę ałtdorową, właśnie dokupił sobie do tego "radio Zet" i otwiera sieć fast-foodów.

Inna sprawa, że ten rodzaj kłamstwa mają "tefałeny" w repertuarze od dawna, sugerując różnymi sposobami, że majątek zakonu redemptorystów to prywatny majątek "księdza biznesmena", ojca Rydzyka (swoją drogą, to, jak w narracji opozycji podającej się za liberalną, słowo "biznesmen" zaczęło funkcjonować jako obelga, jest ciekawym przyczynkiem do badań, co to takiego ten "populizm", o który tak chętnie oskarża ona wszystkich innych).

Mniejsza jednak o to. Tym razem nie chodzi mi o wyliczanie propagandowych kłamstw i manipulacji PO i jej "tefałenów", ale o wyjaśnienie sensu dętej przez nie od tygodni "afery". Kluczem do jej zrozumienia jest bowiem proste pytanie, którego nikt publicznie nie zadał.

Mianowicie: a co by się stało, gdyby Kaczyński zapłacił panu Birgfellnerowi żądane przez niego pieniądze za prace, które wykonał w ramach przygotowań do budowy wieżowca - ale które nie zostały u niego w formalny sposób zamówione, w związku z czym nie było możliwości zgodnego z prawem udokumentowania ich umowami, fakturami i uchwałami zarządu? Gdyby machnął ręką na formalności i powiedział, nie wiedząc, że jest nagrywany: oj tam, słuchaj szwagier, przecież nie będziemy chodzić do sądu, jakoś to księgowość rozliczy, od tego ją tu mam.

Otóż wtedy zatrzasnęłaby się pułapka, którą - twierdzę z przekonaniem - ktoś zastawił na najważniejszego polskiego polityka, posługując się jego powinowatym.

Wtedy "Wyborcza" miałaby rzeczywiście aferę do opisania, a prezenterzy i "eksperci" TVN prawdziwy temat do tokowania całymi tygodniami. Kaczyński, jako szef fundacji "rzekomo pielęgnującej dziedzictwo brata" wypłaca kasę "na lewo" członkom rodziny! Bez faktur, bez umów, bez formalnych zleceń!!!

Chyba nie muszę długo udowadniać, że propagandowa potęga opozycji, która potrafi tak skutecznie nadymać aferę z niczego, mając do dyspozycji rzeczywiste złamanie prawa wycisnęłaby zeń wszystko co można i dużo więcej. Zresztą efekt propagandowy to jeszcze mało. Przede wszystkim, zgodnie z prawem, zapłacenie Birgfellnerowi żądanych przez niego pieniędzy, bez formalnej podstawy, czyli oczywiste naruszenie prawa, stanowiłoby delikt uprawniający organ kontrolny fundacji do ingerencji - ustanowienia w fundacji zarządu komisarycznego, czyli de facto przejęcia jej.

Nie sprawdzałem, ale z racji miejsca działania organem owym jest prawie na pewno prezydent m. st. Warszawy. Pamiętając, kto sprawował ten urząd w poprzedniej kadencji, a kto w obecnej, można łatwo przewidzieć, co by przysłany komisarz z pisowską fundacją zrobił. Nawet, gdyby dobrawszy się do wszystkich jej papierów, a przez nie do papierów spółki "Srebrna", nie znalazł już żadnej więcej pożywki dla "tefałenów". A przecież taką pożywką mógłby być każdy przepływ między owymi podmiotami a, na przykład, "pisowskimi" mediami, nawet nie naruszający żadnych przepisów.

Reasumując: na kilka miesięcy przed wyborami PiS straciłby kontrolę nad istotną częścią swojego finansowego zaplecza, a "totalna opozycja" zyskałaby magazyn "haków". Zapewne mocno uprawdopodobniłoby to scenariusz wyborczy, jaki dla Polski jest najczarniejszy, a dla państw nieżyczących jej dobrze wymarzony - sytuację, w której PiS straci parlamentarną większość, ale opozycja też jej nie zyska (zresztą gdyby nawet, działając w formule koalicji wszystkich ze wszystkimi obiecującej wszystkim wszystko, po wyborach skazana jest na szybki rozpad). W takim scenariuszu w pokłóconym Sejmie o zmianach sytuacji będą decydować poszczególni "bieżeńcy" przechodzący w tę i we w tę wzorem marszałka Kałuży, i kraj jeszcze głębiej pogrąży się w wyniszczającej wojnie pomiędzy broniącym dokonanych zmian PiS a dyszącą żądzą zemsty i odzyskania wpływów PO, z szalejącymi na jej flance rewolucjonistami ze skrajnej lewicy.

"Połącz wszystkie dostępne fakty w niesprzeczną logicznie całość, drogi Watsonie, a to, co uzyskasz, musi być prawdą" - uczył detektyw wszech czasów. Staram się postępować zgodnie z tą wskazówką mojego ulubionego bohatera literackiego. Proszę poddać przedstawioną przeze mnie konstrukcję testom logiki, konsekwencji, prawdopodobieństwa. Moim skromnym zdaniem - wytrzymuje wszystkie. Gdyby Kaczyński zlecał Birgfellnerowi wykonanie prac przygotowawczych pod kątem postawienia wieżowca, nie miałby żadnych powodów nie zlecić mu ich formalnie. Na cholerę miałby wyłudzać od niego plan inwestycji, której i tak nie da się, póki Warszawą rządzi PO, zrealizować? Inicjatywa musiała zatem wyjść od tego drugiego.

Oczywiście, być może pan Birgfellner zachowuje się dziwnie, bo po prostu jest dziwny - nie wiem. Natomiast wiem, że ludzie tkwiący w podobnych jak on biznesach wpadają czasem w tarapaty, wskutek których skłonni są w zamian za przymknięcie na coś oczu czy inną grzeczność wyświadczać różne przysługi ludziom wiele mogącym, ale pragnącym pozostać w cieniu.

Nie wiem też, czy Jarosław Kaczyński, skrupulatnie chroniony, z czego tak często i głupio szydzą "tefałeny", w ogóle nie wziął pod uwagę - ani jego ochrona - że ktoś może go nagrać, i czy mógł to zrobić byle neptek standardową komórką, czy też trzeba było do tego bardziej wyrafinowanego sprzętu, zdolnego przebić się przez "szumidła", oraz instrukcji, jak go obsłużyć.

To, i parę innych kwestii, powinno zostać wyjaśnione, choćby panowie Giertych i Dubois nie wiem jak głośno krzyczeli, że ich klient jest przesłuchiwany zbyt długo i niepotrzebnie. Nie chodzi o Jarosława Kaczyńskiego, którego można lubić albo nie lubić. Chodzi o to, że ktoś próbował poprzez uderzenie w niego zdestabilizować sytuację polityczną w Polsce i wywołać, przy gorliwej współpracy miejscowych targowiczan, poważny kryzys polityczny. Zaraz, zaraz... Czy to aby nie sam "prezydent Europy" Tusk ostrzegał niedawno przed "ingerencją z zewnątrz" w wybory w krajach UE? Rozumiem, że kiedy rękę obcych służb w sprawie "dwóch wież" dostrzega Manuela Gretkowska to można ją wyśmiać, ale czy Tuska też?

Jedno jest pewne - Jarosław Kaczyński zachował się w sposób, którego zdaje się nie przewidział ktoś, kto zna stosunek prezesa do "imposybilizmu prawnego" i jego inteligencki nawyk przedkładania związków rodzinno-towarzyskich nad formalne. Powiedział: nie mogę panu zapłacić, chciałbym, ale nie mam podstawy prawnej, jedyny sposób, to niech pan idzie do sądu, sam zeznam, że pan tę pracę wykonał, sąd mi nakaże zapłatę, i wtedy będę mógł zapłacić, bo będę miał zgodną z przepisami postawę prawną. Powiedział tak właśnie, prawda? Sprawdźcie. Czy to są słowa człowieka, który chciał od biednego austriackiego biznesmena wyłudzić, nic mu za wykonaną pracę nie płacąc, plany budowy, potrzebne mu na przysłowiowy plaster wiecie Państwo gdzie?

Pan Birgfellner, jak wiemy, zamiast iść do sądu, gdzie by swe pieniądze prawdopodobnie odzyskał, wolał pójść do "Wyborczej", choć w tej sytuacji nie bardzo miał z czym. Pułapka się nie zatrzasnęła, Kaczyński umknął z niej bezwiednie, chyba przez zwykłą poczciwość, tam samo jak (uwaga, wtręt dla erudytów) pilot Pirx w opowiadaniu "Rozprawa" umknął z pułapki bez wyjścia wymyślonej przez przebiegłego replikanta - bo nie wiedząc, jak się zachować, zachował się normalnie. W efekcie to, co miało wstrząsnąć Polską, stało się materiałem na marne hepeningi Giertycha z żądaniem "zwrotu" jakiejś łapówki, którą Austriak miał jakoby dać sam nie wie komu i sam nie wie, co się z nią w końcu stało. Z "dowodami", że Birgfellner podejmował pieniądze z własnego konta i z uwypuklaniem "powiązań", które nawet faktycznie są systemowymi patologiami III RP, ale dotyczącymi tak samo PiS i "Srebrnej", jak "Agory" i kolejnych partii, którymi ona służyła.

To oczywiście dość, by wprawić w podniecenie, czy raczej, by podtrzymać w nieustającym podnieceniu żelazny, nienawidzący Kaczyńskiego "target" - ale ten target podnieca się wszystkim, że prezydent jak był posłem to miał darmowe przejazdy, że Kacper Płażyński dostał na ogólnie obowiązujących zasadach pieniądze przysługujące mu na założenie firmy, albo że jak wypłacą po 1100 zł wszystkim emerytom, to Kaczyńskiemu też.

Przecież nie o to chodziło - sprawa, jak to mówią, "nie pykła", to, co z niej zostało i czym pożywił się agit-prop totalnej opozycji to ledwie ochłapy. Odkładając na bok należne gratulacje, trzeba zapytać: czy to już wszystko w temacie "afer", które mają obalić "antyeuropejską" władzę, czy też na Kaczyńskiego przygotowano jeszcze jakieś inne zasadzki - i co z nich wyszło?"

Zydzi, Cytaty 45

Zydzi, Cytaty 45

Stanisław Cat Mackiewicz, "Trzylecie":
"Jakiż olbrzymi wpływ ma zawsze w mej ojczyźnie i na moich rodaków opinia żydowska. Nawet poglądy naszych antysemitów są często urabiane w sposób odpowiadający interesom żydowskim."

1 lutego 2019 Komisja śledcza United Nations w sprawie Palestyny stwierdza, że:
 "Izraelscy snajperzy strzelali do dziennikarzy, pracowników służby zdrowia, dzieci i do osób niepełnosprawnych, mając pełną tego świadomość do kogo strzelają"

Prof. Krzysztof Szwagrzyk, wiceprezes IPN :
"W Paryżu polscy naukowcy, z polskich uczelni, opłacani przez polskie państwo, z naszych pieniędzy, mówili rzeczy, które można by uznać za słowa wypowiadane przez ludzi opłacanych przez obce służby. To nieprawdopodobne."

Podręcznik bezpieki

Podręcznik bezpieki

Filip Musiał, Podręcznik bezpieki. Teoria pracy operacyjnej Służby Bezpieczeństwa w świetle wydawnictw resortowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL (1970–1989), Kraków 2007, s. 114.

Nieważność postępowania – zabronione podanie nieprawdy w protokole rozprawy i przerobienie dokumentu

Do Sądu Okręgowego w Szczecinie

Sygnatura akt VI Pa 10/19

Powód: Jerzy Matusiak

8.03.2019

Wniosek o zawiadomienie Rzecznika Dyscyplinarnego OIRP o poważnych i rażących naruszeniach (art. 379 pkt 2 k.p.c.) radcy Bogdana Basaraba

  Od wyroku z dnia 13 lutego 2004 roku ( a więc od 15 lat ) Sąd Najwyższy konsekwentnie zwraca uwagę, że zarzut naruszenia art. 379 pkt 2 k.p.c. winien być brany pod uwagę przez każdy sąd z urzędu, a zatem nie ma podstaw, dla których uchybienie to nie może zostać wskazane w środku odwoławczym pochodzącym także od strony przeciwnej. W kolejnym zaś wyroku — z 23 marca 2006 roku sygn. akt IV CSK 115/05, LEX nr 182902 ( tak też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 roku, sygn. akt I CSK 224/06, LEX nr 276251) — Sąd Najwyższy dodał jeszcze, że powoływanie zarzutów procesowych nie może zostać ograniczone przy tak poważnych i rażących naruszeniach, jak te wymienione w art. 379 k.p.c. Takich naruszeń nie można bowiem wartościować, gdyż skutkują one nieważnością z mocy prawa, niezależnie od ich wpływu na przebieg postępowania czy też wynik sprawy (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2006 roku, sygn. akt I PK 124/06, OSNP 2008, nr 3–4, s. 27). Obie strony mają przy tym interes prawny w tym, by ich sprawa została rozpatrzona przy zachowaniu wszelkich wymogów proceduralnych.

Nie można również zapominać, że przestrzeganie rygorów i sankcji procesowych ma wydźwięk ogólny — służy nie tylko interesom stron, lecz także interesowi wymiaru sprawiedliwości. Co więcej, nawet Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny jest zobligowany do badania takich nieprawidłowości z urzędu.

Z poważaniem

Do Sądu Okręgowego w Szczecinie

Sygnatura akt VI Pa 10/19

Powód: Jerzy Matusiak

8.03.2019

Nieważność postępowania – zabronione podanie nieprawdy w protokole rozprawy i przerobienie dokumentu

  Protokół rozprawy autorstwa sędziego Marka Burzyńskiego z dnia 16 XI 2017 roku na k133 akt w odniesieniu do radcy prawnego Bogdana Basaraba i Marcontrel Spj stwierdza „pełnomocnictwo w aktach sprawy”.

Sprawę braku umocowania radcy Bogdana Basaraba i nieważność postępowania podniesiono już w Apelacji.

Pochopne podniesienie zarzutu poświadczenia przez sędziego nieprawdy w protokole jest kompromitujące. Toteż powód specjalnie udał się do sądu ( informacje z portalu informacyjnego są niepełne ) aby dokładnie przejrzeć akta.

Należy kategorycznie stwierdzić że w aktach przed k133 NIE MA pełnomocnictwa którego istnienie FAŁSZYWIE POŚWIADCZYŁ sędzia Marek Burzyński.

Kopia wadliwego formalnie pełnomocnictwa na k179 udzielonego pełnomocnikowi radcy prawnemu Bogdanowi Basarabowi, ma nieczytelną data wystawienia, a wszystko wskazuje na to (tak uważa strona powodowa), że pełnomocnik potwierdził za zgodność tego dokumentu z datą wsteczną co jest przecież zabronione w art 270 KK.

Sądy do spraw pełnomocnictw podchodzą rygorystycznie. Brak umocowania oznacza przecież m.in. nieważność postępowania. Oznacza odpowiedzialność dyscyplinarną a nawet karną.

Radca Bogdan Basarab jest niedbały w tej mierze. Tutejszy Sąd rozprawę apelacyjną VI Pa 134/18 w dniu 21 XII 2018 roku rozpoczął od kwestii pełnomocnictwa. Bogdan Basarb: „Wnosi o zakreślenie terminu do złożenia pełnomocnictwa”.

Z poważaniem

Szczecin, 4 lutego 2019

Sąd Okręgowy

VI Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

w Szczecinie

za pośrednictwem

Sądu Rejonowego

Szczecin - Centrum

IX Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

w S z c z e c i n i e

Sygn.: IX P 388/16

Matusiak pko Marcontrel

Uzupełnienie apelacji powoda

W imieniu powoda popierając sporządzoną przez niego osobiście apelację od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie z 31 grudnia 2018, a szczególnie złożone przez niego wnioski i zarzuty, jednocześnie przedstawiam dodatkowy zarzut:

- nieważność postępowania, albowiem pełnomocnik strony Marcontrel Spółka jawna nie był należycie umocowany - przedłożył pełnomocnictwo budzące wątpliwości podlegające zwrotowi w myśl art. 132 § 1 zd. 3 kpc z uwagi na niedoręczenie odpisu powodowi (art. 379 pkt 2 kpc).

Wnoszę o rozpoznanie tego istotnego zarzutu na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 374 kpc jeszcze przed wyznaczeniem rozprawy.

Uzasadnienie

Powód w pozwie wskazał jako stronę pozwaną Marcontrel spółkę z o.o. W imieniu tej spółki odpowiedź na pozew złożył pełnomocnik profesjonalny załączając udzielone mu w dniu 9 lutego 2017 pełnomocnictwo (k.54). Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 powód oświadczył, że pozwana jest następcą prawnym M. Tarasiejski spółka jawna w Szczecinie. Pełnomocnik powoda stwierdził, że pozwaną w sprawie powinna być M. Tarasiejski Marcontrel Spółka Jawna w Szczecinie, natomiast Sąd wezwał tę spółkę do udziału w sprawie w charakterze pozwanej (k.100).

Odpowiedź na pozew w imieniu spółki jawnej złożył osobiście Michał Tarasiejski w dniu 3 lipca 2017 (k.112). W protokole rozprawy z 16 listopada 2017 odnotowano, że sprawa toczy się przeciwko spółce jawnej oraz stawił się za pozwaną Michał Tarasiejski wraz z pełnomocnikiem, a następnie pełnomocnik pozwanej wniósł o oddalenie powództwa (k.133 i nast.).

W protokole rozprawy z 13 marca 2018 znowu wskazuje się na spółkę jawną Michała Tarasiejskiego, który stawił się z pełnomocnikiem. ,,Pełnomocnik pozwanego wnosi o oddalenie powództw co do obu pozwanych i wnosi o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od powoda na rzecz obu pozwanych. Przewodniczący nakłania strony do zawarcia ugody, ale pełnomocnik pozwanego nie widzi takiej możliwości'' (k.164).

Na karcie 179 akt znajduje się odpis pełnomocnictwa udzielonego przez Michała Tarasiejskiego pełnomocnikowi radcy prawnemu Bogdanowi Basarabowi, które prawdopodobnie zostało przesłane drogą faxową. Pełnomocnictwo to budzi wątpliwości formalne, skoro widnieje na nim nieczytelna data wystawienia, a wszystko wskazuje na to, że pełnomocnik potwierdził za zgodność tego dokumentu z datą wsteczną. Okoliczność ta o tyle jest dziwna, że złożenie pełnomocnictwa nie zostało poprzedzone pismem strony pozwanej, a także wbrew art. 89§1 zd.1 kpc nie został dołączony odpis dla strony przeciwnej, podobnie jak wbrew art. 132§1 kpc nie zostało doręczone stronie przeciwnej i nie zamieszczono oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie, albo o jego nadaniu przesyłką poleconą.

Ze zdania trzeciego powyższego paragrafu wynika, że pisma niezawierające powyższego oświadczenia podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku.

Podkreślić należy, że pełnomocnictwo dla tego radcy prawnego nie zostało udzielone ustnie na posiedzeniu sądu jak to wynika z art. 89 §3 kpc, ani też przedstawiciel spółki jawnej nie potwierdził czynności pełnomocnika.

Uważam, że doszło do sytuacji gdy pełnomocnik pozwanej spółki jawnej nie był należycie umocowany, a szczególnie składając wniosek o zasądzenie kosztów również na jej rzecz.

Załączniki:

- dwa odpisy apelacji 

Znany gej na czele siatki pedofilów (2013)

Znany gej na czele siatki pedofilów (2013)

"To była jedna z największych siatek pedofilskich rozpracowanych na Wyspach. Tworzyło ją około 70 Brytyjczyków i 140 mężczyzn w innych krajach. Komunikowali się przez Internet, wymieniając zrobione przez siebie filmy i zdjęcia. W sumie 125 tysięcy fotografii gwałtów na małych dzieciach."Podczas operacji  Algebra  policjanci przejęli ponad 125 tysięcy zdjęć z pornografią dziecięcą "

Ośmiu członków grupy mieszkających w Szkocji zostało właśnie skazanych przez sąd w Edynburgu. Jest wśród nich James Rennie, jeden z najbardziej znanych szkockich homoseksualistów. Dostał dożywocie, ale może wyjść na wolność po 13 latach. Był szefem finansowanej przez państwo organizacji LGBT Youth Scotland, która doradzała nastolatkom odkrywającym u siebie skłonności homoseksualne. Rennie, któremu rząd płacił 40 tysięcy funtów (około 200 tysięcy złotych) rocznie, był zwolennikiem wprowadzenia do szkockich szkół lekcji o homoseksualizmie. Domagał się też umożliwienia homoseksualistom adoptowania dzieci. Jak pisze dziennik  Daily Mail , często odwiedzał szkocki parlament, zapraszano go też do siedziby brytyjskiego premiera na Downing Street w Londynie i na przyjęcia urządzane przez członków rodziny królewskiej.

Ten znany aktywista gejowski został skazany za molestowanie synka swoich przyjaciół, którzy zostawiali dziecko pod jego opieką. Proceder miał miejsce niemal od urodzenia chłopca do momentu, gdy skończył cztery lata. Podczas molestowania Rennie robił zdjęcia i nakręcał filmy, które przekazywał innym członkom pedofilskiej siatki. Pozwalał im również słuchać przez telefon, jak gwałci niemowlę.

 To, co się stało, wpłynie na całe życie mojego dziecka  mówiła dziennikarzom matka chłopca.
Podczas procesu musiała obejrzeć materiały nakręcone przez pedofila. Podobno przedstawiały one  najbrutalniejsze praktyki seksualne .

  Rennie był naszym bliskim przyjacielem przez 15 lat. Trudno znaleźć słowa na opisanie tego, co czujemy   podkreślała matka. Śledczy ustalili, że Rennie dopuścił do swej ofiary zarażonego HIV pedofila psychopatę Neila Strachana (dostał dożywocie, wyjdzie najwcześniej po 16 latach). Odnaleziono też zdjęcia przedstawiające Strachana molestującego inne 18-miesięczne dziecko.

 To, co zobaczyliśmy, jest odrażające. Zszokowałoby każdego normalnego człowieka   powiedział szkocki sędzia.

Sprawa Jamesa Renniego wywołała dyskusję na temat związku pedofilii z homoseksualizmem.

  Każdy, kto uważa, że taki związek istnieje, jest debilem. To był zbieg okoliczności  ucięła przedstawicielka czołowej organizacji homoseksualnej w Glasgow i odłożyła słuchawkę. O sprawie nie chcieli rozmawiać również inni szkoccy geje.

  Kilka lat temu, gdy jeszcze nie był to temat tabu, policja udostępniła statystki dotyczące molestowania dzieci. W zależności od regionu od 23 do 43 procent tych przestępstw było sprawką gejów. Zważywszy, że stanowią oni 1, góra 2 procent społeczeństwa, mamy do czynienia z wielką nadreprezentacją   powiedziała  Rzeczpospolitej  brytyjska specjalistka ds. wychowywania dzieci Lynette Burrows. Jej zdaniem homoseksualne lobby nie dopuszcza, by takie dane wychodziły na jaw.

  Gdy wypowiadam się w BBC, zabraniają mi mówić o tym niewygodnym fakcie. Niestety, prawda jest taka, że wielu gejów czuje pociąg do małych chłopców dodała Burrows.

Miernoty wściekle dojące państwo polskie. Polnische Wirtschaft

Miernoty wściekle dojące państwo polskie. Polnische Wirtschaft

Stanisław Cat Mackiewicz:
„Zagadnienie narodu polskiego to zagadnienie złej selekcji ludzi na czele. Jesteśmy narodem zdolnym i patriotycznym, ale dziwnie między sobą zawistnym. Z całym rozmysłem, z całą chłodną i przestępczą świadomością wysuwamy na pierwsze miejsca ludzi najgorszych. Gdzieś z ciemnej ławy lub spod ławy wyciągamy jakiegoś jegomościa i wołamy triumfalnie: Oto jest ktoś, kto na siebie nie zdążył nikogo zagniewać. Drogo kosztowała i kosztuje Polskę ta metoda, na pozór niewinna, w gruncie rzeczy jak najbardziej zbrodnicza. (…) Jakże łatwo można wytłumaczyć każdemu Polakowi, że jest niezastąpiony. Już jest paralitykiem umysłowym, już z trudnością rusza ręką i nogą, a jeszcze daje się przekonać, że jest niezastąpiony...
Jednocześnie zaś  jednostki naprawdę wybitne, o szerokich horyzontach i wyrobionym poczuciu racji stanu są tłamszone i odsuwane na dalszy tor."

Poniżej przykład ostrego ssania budżetowego cyca przez przygłupów. Gadka szmatka  o szalonych perspektywach i oczekiwania że ... inni wezmą się do roboty.

W latach 2016-2017 wiceprezesem spółki NanoCarbon był Jacek Augustyn, działacz PiS na Dolnym Śląsku. Po odejściu z NanoCarbon został p.o. prezesa Uzdrowisk Kłodzkich S.A. Właścicielem tej spółki jest KGHM TFI, która to jest współwłaścicielem NanoCarbon. Spółka Uzdrowiska Kłodzkie jest w fatalnej kondycji finansowej. Ten sam Jacek Augustyn w 2018 roku zostaje prezesem spółki Centrozłom S.A., której to właścicielem jest KGHM S.A. Jak opisywała prasa, ten sam Jacek Augustyn jeździł pijany po wrocławskich torach tramwajowych, służbowym samochodem Centrozłomu. Czy wreszcie ktoś odpowie za wsadzanie niekompetentnych kolesi na wysokie stanowiska w spółkach? Czy ci pseudo menadżerowie odpowiedzą za doprowadzanie spółek do ruiny finansowej? Obawiam się, że nie. Karuzela z obsadzaniem stanowisk w spółkach Skarbu Państwa kręci się dalej.

https://forsal.pl/gospodarka/aktualnosci/artykuly/1399531,grafenowy-niewypal-wart-miliony-mielismy-byc-potentatem-mamy-dziure-bez-dna.html
"Grafenowy niewypał wart miliony. Mieliśmy być potentatem, mamy dziurę bez dna
Spółka NanoCarbon, która miała uczynić z nas potentatów w produkcji grafenu, okazała się inwestycyjną dziurą bez dna. Wpompowano w nią kilkadziesiąt milionów złotych, a efektów jak nie było, tak nie ma. Dziś spółce grozi upadłość.

Taki obraz nieuchronnej finansowej klęski i fiaska naszych nadziei na podbicie światowych rynków nowoczesnych technologii wyłania się z najnowszych ustaleń Najwyższej Izby Kontroli. Podsumowuje ona ostatnie lata zarządzania spółką, której kluczowym zadaniem było upowszechnienie sprzedaży grafenu na przemysłową skalę. Scenariusz ten, póki co, zupełnie się nie ziścił. A biorąc pod uwagę jak fatalnie zarządzana była spółka, niewykluczone, że na przełomowe odkrycia przyjdzie nam jeszcze długo poczekać.
Podsumowanie Najwyższej Izby Kontroli jest druzgocące. NIK ocenia, że liczne nieprawidłowości są już nieusuwalne i prowadzą do upadku spółki.
Mimo milionowych inwestycji oczekiwany podbój zagranicznych rynków zakończył się na sprzedaży pojedynczych, niewielkich ilości grafenu produkowanego w warunkach laboratoryjnych. Spółka zainkasowała na tym ok. 140 tys. zł, co jest kroplą w morzu funduszy, które zasiliły jej budżet i miały być przeznaczone na opracowanie oraz zakup technologii.

Co gorsza, w spółkę inwestowano dalej, dosypując pieniędzy z nawiązką, mimo że ta regularnie nie wywiązywała się ze swoich zadań. Finansowa kroplówka, którą zapewnili dwaj akcjonariusze, czyli Polska Grupa Zbrojeniowa i KGHM Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych, opiewała na 28 mln zł. Było to dwukrotnie więcej niż zakładał pierwotny plan inwestycyjny. A i tak niewiele pomogło, bo spółka cały czas przynosiła straty.
Ciągle pod kreską

NIK przekonuje, że źródeł porażki należy się dopatrywać w niegospodarnym zarządzaniu przekazanym majątkiem i działaniu po omacku, bez stosownego planu. Najdobitniejszym tego przykładem jest podpisanie wartej 2 mln zł umowy z Instytutem Technologii Materiałów Elektronicznych, w której ITME zobowiązał się opracować i dostarczyć do czerwca 2016 r. odpowiednie technologie do wytwarzania grafenu.

Rzecz w tym, że do przekazania technologii w ogóle nie doszło. W ocenie NIK przekreśliło to szansę na komercjalizację produkcji i pogrzebało dalsze inwestycje spółki, która - nie dość że wydała już ponad pół miliona złotych na sprzęt - to później kupiła jeszcze inne urządzenia, w tym specjalistyczny reaktor. Był on zupełnie nieprzydatny bez technologii, której ITME nie dostarczył.

- Nie można wykluczyć, że gdyby ITME wywiązał się z umowy ze spółką, to sprawy potoczyłyby się we właściwym kierunku. Przesłanką do tego stwierdzenia może być fakt, że w wyniku podwyższenia kapitału spółka zakupiła odpowiednie urządzenie, czyli reaktor AIXTRON, które jednak nie zostało w ogóle zainstalowane - mówi Sławomir Grzelak, Dyrektor Departamentu Gospodarki, Skarbu Państwa i Prywatyzacji w Najwyższej Izbie Kontroli.
Działanie po omacku

NIK ocenia, że taki organizacyjny impas, w którym pieniądze inwestowano w urządzenia bez zapewnienia niezbędnego zaplecza technicznego, by te mogły w ogóle działać, wynika m.in. z braku strategicznego planowania następnych kroków. W okresie objętym kontrolą, tj. od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2018 r., spółka funkcjonowała jedynie w oparciu o wieloletnie plany rzeczowo-finansowe. Upraszczając, ograniczały się one do podstawowych wyliczeń, typowych dla sporządzania budżetu. Czego zabrakło? Jakichkolwiek szczegółowych analiz dotyczących przyszłości rozwoju technologii - wskazuje NIK.

Problemem było jednak nie tylko złe planowanie, ale i nieudolna egzekucja postanowień wynikających z już podpisanych umów. Przykładowo, jeszcze w kwietniu 2013 r. NanoCarbon zawarła umowę o współpracy z ITME, w której Instytut zobowiązał się do udostępnienia pomieszczeń laboratoryjnych, posiadanej aparatury badawczej oraz wyznaczenia personelu mogącego realizować badania, a NanoCarbon - do zakupu specjalistycznych urządzeń. Niestety, sprzęt ten dostarczono z półmiesięcznym opóźnieniem, co nie spotkało się z adekwatną reakcją władz spółki.

Przeprowadzony na przełomie 2016 i 2017 r. audyt prawno-gospodarczy wykazał, że w umowie nie zastrzeżono żadnych kar umownych za nieterminowe dostarczenie i uruchomienie tego urządzenia. W ocenie NIK to błąd, bo NanoCarbon przekazała dostawcy prawie pół miliona złotych bez ustanowienia jakiegokolwiek zabezpieczenia zwrotu w przypadku nie wykonania dostawy. Takie ryzyko nie było zaś wydumane, bo kapitał zakładowy dostawcy wynosił tylko 50 tys. zł - ustalił NIK.

W obliczu opóźnienia NanoCarbon podjął działania, ale na pół gwizdka. Spółka zwróciła się do sprzedawcy z przedsądowym wezwaniem do zapłaty odszkodowania, ale kiedy pismo nie zostało odebrane przez adresata, NanoCarbon nie wystąpił od razu na drogę sądową. Na taki ruch zarząd spółki czekał 3 lata, bo dopiero w 2018 r. skierowano zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa do Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

NIK konkluduje, że "realizowane umowy gospodarcze, zawierane niekiedy bez należytej dbałości o interes Nano Carbon, nie przyniosły zamierzonych efektów ekonomicznych. Spowodowało to w konsekwencji zmaterializowanie się ryzyka niegospodarności. Konieczna była odsprzedaż nieużytkowanych urządzeń za cenę niższą od kosztów zakupu o ponad 4 mln zł." - twierdzi NIK. Pomimo posiadania aktywów trwałych o znacznej wartości spółka zmuszona była do korzystania z pożyczek dla podtrzymania bieżącego funkcjonowania spółki
Wybiórcze informacje

Wątpliwości wzbudzają też argumenty przedstawiane przez ówczesny zarząd NanoCarbon, gdy spółka starała się o kolejną - ostatecznie przyznaną - transzę pieniędzy. Dokapitalizowanie w kwocie 28 mln zł doszło bowiem do skutku, mimo że fundusze miały zasilić budżet spółki dopiero, gdy ta wykaże m.in. uzyskanie odpowiednich przychodów i osiągnie wynik finansowy zgodny z planami na 2013 i 2014 r. Bez spełnienia tych celów nie można było mówić o otwarciu tzw. "drugiego etapu inwestycji w NanoCarbon".

Ostatecznie jednak okazało się to nie być żadną przeszkodą. W informacjach NIK, do których dotarł DGP, czytamy: "w celu uzyskania tego dokapitalizowania ówczesne władze spółki, w sposób niezgodny ze stanem faktycznym informowały wspólników o sytuacji przedsiębiorstwa". Co należy przez to rozumieć? - W uzasadnieniu wniosku (o dokapitalizowanie - przyp. red) ówczesne władze spółki wskazały, że istnieje realna możliwość wprowadzenia spółki na rynek grafenu dla badań aplikacyjnych i uzyskania pozycji wiodącego dostawcy - wyjaśnia Sławomir Grzelak.

Dodaje, że z dokumentu wynikało też, że niezbędnym krokiem do tego jest zakup i uruchomienie urządzenia, na którym wykonywana będzie implementacja technologii wytwarzania grafenu na węgliku krzemu w skali przemysłowej. W ocenie NIK, spółka wyciągnęła te wnioski przedwcześnie i bez oparcia na realnych przesłankach.

Jak ustaliliśmy, obecnie trwa realizacja wyników kontroli, a kwestia NanoCarbon została już zasygnalizowana Ministrowi Obrony Narodowej w odrębnym wystąpieniu. O tym, czy ustalenia NIK pozwolą zainicjować kolejne postępowania sądowe, chociażby w związku z rzekomym zatajaniem informacji dotyczących sytuacji spółki przed wspólnikami, nic jeszcze nie wiadomo. Słyszymy jedynie, że skierowanie odpowiednich zawiadomień "jest obecnie analizowane".

Porażająca antypolska konferencja w Paryżu

Porażająca antypolska konferencja w Paryżu
 W Paryżu odbyła się antypolska konferencja „Nowa polska szkoła historii i Holocaustu” na której przedstawiano kłamliwy obraz II wojny światowej na terenie Polski. Zostały tam wygłoszone antypolskie, szokujące swoją kłamliwością i głupotą wypowiedzi.
"Polacy chcą wykopywać z grobów kości Żydów i wrzucać tam kamienie" powiedział prof. Jacek Leociak z PAN.
Oszczerców broni Prezes PAN, Jerzy Duszyński który widzi jednak problem w... sprzeciwie Polaków, a bulwersujące treści usprawiedliwia  argumentem „wolności dialogu” i „naukowym charakterem” wydarzenia.

"Naukowiec", profesor Jacek  Leociak to literaturoznawca, historyk literatury, profesor nauk humanistycznych, pracownik Instytutu Badań Literackich PAN oraz Centrum Badań nad Zagładą Żydów. Aj waj, to sam cymes polskiej "nauki".
Według Web of Science w ciągu minionych 35 lat "naukowiec" Leociak opublikował 4 prace które zostały zacytowane ZERO razy !
Rozleniwione towarzystwo przygłupów  wzajemnej adoracji PAN pasożytuje na podatnikach i na zamówienie szkodzi Polsce.
Także "profesor" Żbikowski z Żydowskiego Instytutu Historycznego ma ZERO cytowań !

Zydzi, Cytaty 44

Zydzi, Cytaty 44

Samuel Rajzman-uciekinier z Treblinki :
"Stara kobieta wyniosła nam przed chatę chleb i wodę ale powiedziała : "zwróćcie mi kubek bo innego nie mam". Pieniędzy wziąć nie chciała.Podobnie zachowywali się inni chłopi.U zamożniejszych posiłki były obfitsze"

Edward Mosberg, Holocaust Survivor:
„Were it not for Germans, the Holocaust on Polish soil would never take place. We should not forget about the fact that there were no Polish death camps or the Polish Holocaust!”

Żyd Seweryn Aszkanazy:
"Trzeba jasno powiedzieć, że to nie Polska, tylko cały świat kolaborował z Niemcami przy zagładzie Żydów. Polacy przecież nie łapali Żydów, jak Francuzi czy Holendrzy i Norwegowie. Polska policja nie aresztowała Żydów, nie ładowała ich do wagonów i nie było jej w Auschwitz. Prawdą jest natomiast to, że Polska cierpiała najwięcej ze wszystkich okupowanych krajów. Została oddana Niemcom przez sojuszników i Watykan."

Żyd Baruch Goldstein:
"Każdego dnia, by uratować własną skórę każdy policjant żydowski przyprowadzał siedem osób, aby je poświęcić na ołtarzu dyskryminacji. Przyprowadzał ze sobą kogokolwiek mógł schwytać - przyjaciół, krewnych, członków najbliższej rodziny. Anatol Chari w łódzkim getcie wepchnął do transportu śmierci soją narzeczoną. Calek Perechodnik umieścił w transporcie do Treblinki swoją żonę i dwuletnią córeczkę."

http://mysl-polska.pl/1825
"Żydzi w Wojsku Polskim po 1945
Poniżej prezentujemy fragment najnowszej książki Petera Rainy pt. „Czy Gomułka był antysemitą? Geneza żydowskiej emigracji 1967-1968 r.”, która ukaże się w marcu br. nakładem wydawnictwa Capitalbook. Peter Raina (ur. 1935), historyk pochodzenia hinduskiego, jest zasłużonym dla polskiej nauki wydawca wielu bezcennych źródeł i opracowań biograficznych.

Po 1945 roku prawie wszystkie kierownicze pozycje w organach państwowych zarówno w dziedzinie cywilnej jak i wojskowej zajęte zostały przez Żydów. Szczególnie widoczne było to w urzędach odgrywających rolę w konsolidowaniu systemu totalitarnego w kraju. Należały do nich: organy polityczne i bezpieczeństwa, sądownictwo i prokuratura.

Wszystkie możliwe instrumenty represyjne wykorzystane zostały do likwidowania tożsamości narodowej. Dokumentuje to opracowanie Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego. Opracowanie to jest opatrzone tytułem "Niektóre problemy powstania i rozwoju Ludowego Wojska Polskiego”. Obejmuje ono 76 stron maszynopisu. Powstało ono w 1967 roku i było wynikiem badań specjalnej komisji działającej pod kierownictwem zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, gen. bryg. Jana Czapli. Przytaczamy tu fragmenty dotyczące spraw żydowskich w WP po 1945 roku.

„W latach 1945-1958 szczególnie intensywnie rozwijał się proces grupowania się przedstawicieli narodowości żydowskiej w decydujących ogniwach władzy państwowej. Nie ominął on również wojska, choć szczególnie jaskrawo wystąpił w b. Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. Wpływy tych środowisk stale rosły, co jest zrozumiałe jeśli weźmie się pod uwagę znaczenie tego resortu w warunkach ostrej walki politycznej z PSL-em Mikołajczyka i walki zbrojnej z reakcyjnym podziemiem. Od raportów MBP zależało wiele, umiejętne przedstawienie faktów z góry przesądzało decyzje.
Polscy kierownicy życia politycznego dostrzegali już wtedy negatywy tej sytuacji. Problem został podniesiony w Biurze Politycznym, To spowodowało, że podniosła się wrzawa tzw. ,,nacjonalistycznego odchylenia”. Nacjonalizmem okazało się zwrócenie uwagi na nieprawidłowość polityki kadrowej szkodliwej dla rozwoju narodu.

Wówczas operacja zaplanowana przez Zambrowskiego, Bermana, Minca, a zrealizowana przy poparciu beriowszczyzny udała się. Pasowała zresztą do schematu zastosowanego w Czechosłowacji, na Węgrzech, pozwalała na aktywizację w kierownictwie elementów zewnętrznych – obcych narodowi.

Zwycięzcy ugruntowali pozycje. Środowisko żydowskie uprzednio klasowo, materialnie i intelektualnie zróżnicowane szybko zmienia swą socjalną strukturę. Zatraca przede wszystkim wszelką więź z klasą robotniczą, staje się środowiskiem coraz mocniej wewnętrznie powiązanym konsekwencjami sprawowania władzy, opartym głównie o metody zastraszania i represji. Nieprzypadkowo dotykały one najczęściej działaczy partyjnych i państwowych, którzy jak W. Gomułka, Z. Kliszko, Loga-Sowiński, M. Spychalski, stanowiąc trzon wyrosłego w kraju kierownictwa PPR, związani byli z partią od jej narodzin. Nieprzypadkowo uderzono w szereg działaczy i dowódców Gwardii Ludowej i późniejszej Armii Ludowej, ludzi znających społeczeństwo polskie, mających w nim oparcie. Chodziło o wyeliminowanie z życia politycznego tych, którzy przeszkadzaliby w realizacji planu objęcia „rządu dusz”.

Powołanie centralnych i terenowych organów kadrowych wojska

Organy kadrowe wojska, których działalność miała zasadniczy wpływ na kształt i oblicze armii, z chwilą powołania ich do życia, stały się obiektem szczególnego zainteresowania i infiltracji do nich oficerów narodowości żydowskiej. I tak, w sformowanym jesienią 1944 r. Oddziale Personalnym WP, będącym wówczas centralnym organem kadrowym Naczelnego Dowództwa WP spotyka się już nazwiska oficerów, którzy po bardzo krótkich okresach pracy na stanowiskach pomocniczych, przechodzą z kolei na stanowiska kierownicze do instytucji o znaczenie szerszym zakresie działania niż wspomniany oddział, tj. do utworzonego w lipcu 1945 r. – Departamentu Personalnego WP. Istotnym jest przy tym fakt, że w zdecydowanej większości oficerowie tej narodowości zajmowali stanowiska kierownicze, a więc mieli pełną możliwość kształtowania i realizowania określonej polityki na odcinku kadrowym w skali wojska.

Według przybliżonych danych pochodzących z lipca 1946 r. wśród pracowników ówczesnego Departamentu Personalnego WP – około 10% stanowili oficerowie narodowości żydowskiej. Obsada kluczowych stanowisk przedstawiała się wówczas następująco: Szefem Departamentu był gen. bryg. Stanisław Zawadzki, ściśle powiązany poprzez żonę, z elementami syjonistycznymi, b. oficer polityczny 1. Armii WP, który niewiele czasu poświęcał sprawom służbowym. Faktyczna realizacja zasadniczych zadań służbowych spoczywała w rekach grupy oficerów pochodzenia żydowskiego, do których między innymi należeli:

l. Płk Jakub Wachtel – zastępca Szefa Departamentu Personalnego Z zawodu nauczyciel (...). Z chwilą rozpoczęcia służby wojskowej w maju 1943 r. objął stanowisko zastępcy dowódcy baonu do spraw pol.-wych., a po 5 miesiącach awansował już na zastępcę dowódcy pułku. (...).
2. Płk Stefan Kuhl – również zastępca Szefa Departamentu Personalnego. W ciągu 2 lat i 2 miesięcy awansował od chorążego do pułkownika. (...)
3. Ppłk Julian Rotnicki – szef Wydziału I zajmującego się oficerami piechoty, sztabów i instytucji oraz aparatu personalnego, a więc komórki obejmującej swym zakresem działania podstawową część ówczesnej kadry oficerskiej. W ciągu 1944 r. mianowany na stopień podporucznika i porucznika, natomiast w 1945 r. na stopień kapitana, majora i podpułkownika.
4. Ppłk Adam Brandel – szef Wydziału Odznaczeń i Awansów. Od listopada 1944 r. do maja 1946 r. awansował od stopnia podporucznika do podpułkownika. (...)
5. Ppłk Edward Pfeffer – szef Wydziału VII. Do zakresu działania tego wydziału należały sprawy powołań oficerów do służby wojskowej i zwolnień z tej służby, administracji rezerw oficerskich, obsady kadrowej WKR oraz sprawy związane z przyznawaniem emerytur.
6. Ppłk Mieczysława Wodnar – szef Wydziału Oficerów Kwatermistrzostwa. (...)
Oficerowie pochodzenie żydowskiego zajmowali w tym czasie również inne stanowiska w Departamencie Personalnym. (...)

Jest zjawiskiem charakterystycznym, że w omawianym czasie na stanowiska pomocnicze, głównie wykonawcze, ściągane oficerów Polaków wysoce ideowych i pełnych zapału do pracy, jednakże młodych i niedoświadczonych, którzy siłą rzeczy pozostawali w cieniu „autorytetów kierowniczych”, a tym samym stawali się posłusznymi wykonawcami ich poleceń. Znajdująca się w Dep. Pers. nieliczna grupa oficerów zawodowych i rezerwy sprzed 1939 r., zajmująca w zasadzie średnie i pomocnicze stanowiska, niewiele miała do powiedzenia, gdyż w stosunku do tej kategorii ludzi w całym wojsku rozpoczęto już politykę rugowania ze służby wojskowej.

Wszystko wskazuje na to, że główna działalność kierowniczej grupy oficerów pochodzenia żydowskiego skierowana była w tym czasie na osiągnięcie następujących celów:

1. obsadzenia ludźmi swego pokroju rozwijającego się terenowego aparatu kadrowego;
2. wprowadzanie oficerów narodowości żydowskiej na stanowiska zwalniane przez odkomenderowanych oficerów Armii Radzieckiej;
3. przygotowanie odpowiednich aktów prawnych, zapewniających Dep. Personalnemu niepodzielną władzę w sprawach kadrowych.

Do czasu całkowitego opanowania przez osoby pochodzenia żydowskiego kluczowych stanowisk w terenowych organach kadrowych, wszelkiego rodzaju wyznaczenia i przesunięcia oficerów na stanowiskach służbowych były całkowicie scentralizowane i należały do wyłącznej kompetencji Ministra Obrony Narodowej, a praktycznie biorąc do Departamentu Personalnego. Stan ten ulega zmianie dopiero w drugiej połowie 1948 r., kiedy to dowódcom okręgów wojskowych (równorzędnych) przyznano kompetencje w zakresie wyznaczania oficerów na stanowiska służbowe do określonego stopnia etatowego. Nastąpiło to w sytuacji, kiedy w zasadzie wszystkie kierownicze stanowiska w terenowym aparacie kadrowym były obsadzone przez oficerów pochodzenia żydowskiego. Obsada niektórych spośród tych stanowisk przedstawiała się wtedy następujące:

1. Szef Wydziału Personalnego DOW-1 (Warszawa) – ppłk Jan Wiśniewski, późniejszy kontradmirał; po skierowaniu go na studia wojskowe do ZSRR, stanowisko to objął znienawidzony przez ogół kadry okręgu ppłk Rosiński (Rosenberg),
2. Szef Wydziału Personalnego DOW-2 (Bydgoszcz) – ppłk Adolf Kolb;
3. Szef Wydziału Personalnego DOW-6 (Łódź), a następnie po rozwiązaniu tego okręgu szef Wydziału Personalnego DOW-3 (Poznań) – ppłk Henryk Zieman (prawdziwe nazwisko Zysman);
4. Szef Wydziału Personalnego DOW-4 (Wrocław) – płk Marian Mazur; po jego przeniesieniu do Dep. Pers. stanowisko to objął mjr Roman Domański (prawdziwe nazwisko Rozenband);
5. W Wydziale Personalnym DOW-5 (Kraków) politykę personalną realizował jako kierownik jednej z zasadniczych sekcji tego wydziału, ówczesny kapitan Bronisław Lampel, przybyły do tej komórki w lipcu 1947 r.; szefem tego wydziału został w październiku 1951 r., a po rozformowaniu Krakowskiego OW, objął w maju 1952 r. funkcję szefa Oddziału Personalnego DOW-4 (Wrocław);
6. Szef Wydziału Personalnego Dowództwa Wojsk Lotniczych – ppłk Leon Turski (prawdziwe nazwisko Tanenbaum), późniejszy szef wydziału oficerów lotnictwa w Dep. Pers., a następnie szef działu kadr Komendy Głównej TOPL w okresie kiedy komendantem głównym był obecny gen. dyw. Graniewski. Obecnie przebywa w Izraelu.
7. Szef Wydziału Personalnego Wojsk Ochrony Pogranicza – ppłk Michał Rudawski. Z wojska zostaje zwolniony w stopniu pułkownika wskutek wyrażania chęci wyjazdu do Izraela i połączenia się z przebywającą tam rodziną. Nie uzyskał zgody na wyjazd do Izraela.

W początku 1948 r. z inicjatywy ppłk Rotnickiego i ppłk Pfeffera następuje częściowa reorganizacja Departamentu Personalnego. Powstaje nowa komórka organizacyjna – Wydział I. Do jego zakresu działania należą sprawy organizacyjno-planistyczne, a wiec zasadnicze problemy polityki i zasad pracy kadrowej. Szefem tego wydziału zostaje ppłk Pfeffer, wchodząc w ten sposób do ścisłego grona faktycznego kierownictwa instytucji. Na stanowisko szefa Wydziału Pracowników Cywilnych po reorganizacji tej komórki zostaje wyznaczony mjr Michał Wojnar (prawdziwe nazwisko Szafir), który po kolejnych zmianach strukturalnych zajmuje stanowisko szefa Oddziału Mobilizacyjnego.

W okresie, który nastąpił po sierpniowo-wrześniowym plenum KC PZPR w 1948 r. do Departamentu Personalnego przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego, a także nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji, umacniające pozycje i wpływy oficerów narodowości żydowskiej, oraz zarysowane już wcześniej tendencje wyraźnego, narodowościowo profilowanego kierunku polityki personalnej w całym wojsku. (...)

Obsada personalna b. organów informacji WP w pierwszych latach powojennych.
(...) Jak wynika z obsady personalnej kierowniczych stanowisk Głównego Zarządu Informacji i zarządów informacji OW – znaczna ilość oficerów kontrwywiadu Armii Radzieckiej była pochodzenia żydowskiego (z terenów Związku Radzieckiego i z Polski). Wielu Żydów zostało skierowanych do organów informacji na kierownicze stanowiska z aparatu politycznego WP (Fejgin, Krasnocielski, Kuhl, Rabinowicz, Ignacy Krzemień i inni).

Charakterystyczny dla obsady personalnej kluczowych stanowisk w b. organach informacji był fakt kierowania najważniejszymi komórkami przez osoby pochodzenia żydowskiego. Można tu wymienić m.in. takie nazwiska jak:

– wśród szefów b. Głównego Zarządu Informacji: płk Jan Rutkowski, płk Stefan Kuhl;
– wśród zastępców szefa GZI: płk Adam Gajewski, płk Eugeniusz Zadrzyński, płk Anatol Fejgin, płk Anton Skulbaczewski, płk Jerzy Dobrowolski;
– wśród oficerów zarządów (oddziałów) GZI: płk Ignacy Krzemień, płk Jerzy Szerszeń, ppłk Wincenty Klupiński, ppłk Eugeniusz Wyszkowski, ppłk Aleksander Synaj, ppłk Aleksander Andruszewicz, płk Nauman Lewandowski, płk Stefan Sarnowski, płk Stefan Lewkowicz, mjr Jerzy Fonkowicz, płk Aleksander Borszczow, mjr Mateusz Frydman, ppłk Wincenty Klupiński, ppłk Robert Knapp, ppłk Józef Wargin-Słonieński, ppłk Andrzej Szydłowski, mjr Edward Umer, mjr Stanisława Sowińska, płk Władysław Halbersztadt, ppłk Anatol Leszczyński, płk Isser Rabinowicz. (...)

Na stanowisku szefa Oddziału II Sztabu Generalnego pozostawał od 1946 r. gen. bryg. W. Komar. Z chwilą objęcia przez niego stanowiska szefa Oddziału rozpoczął sie proces angażowania do pracy w Oddziale II osób pochodzenia żydowskiego w tym również takich, którzy nie posiadali obywatelstwa polskiego, ani też odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji do pracy w wywiadzie. Pracownicy ci ściągani byli bezpośrednio z Palestyny, Francji, Włoch oraz różnych instytucji krajowych przy czym wykorzystywano tutaj połączenia rodzinne i znajomości tych, którzy już pracowali w Oddziale II oraz protekcje osób zatrudnionych w aparacie partyjnym i administracyjnym kraju. (...) Charakterystyczny był sposób rekrutacji i ściągania do Polski z Palestyny kandydatów do pracy w Oddziale II. (...) w Palestynie zainteresowane przyjazdem do Polski osoby wiedziały wtedy, że gen. W. Komar kieruje wywiadem wojskowym Polski. W czerwcu 1946 r. przybyły do Tel-Avivu polski konsul Rafał Łoc spotkał się z nimi i przekazał im polecenie gen. Komara przyjazdu do Warszawy, Polecenie to wykonali miedzy innymi Bryn, Trojan, Gincburg, Botwińska i inni.(...)

W okresie tym stanowiska kierownicze obejmowali m.in. niżej wymienieni pracownicy narodowości żydowskiej: – płk Stanisław Flato, z-ca szefa Oddziału II. (...) – płk Władysław Leder, z-ca szefa Oddziału. (...) – płk Stanisław Bielski, szef Wydziału Operacyjnego. (...) – płk Adam Brandel, szef Wydziału Informacyjnego. (...) – płk Michał Bron vel Bronsztein, szef Wydziału I. (...) – płk Anatol Liberman, szef Wydziału, a następnie Oddziału III (Informacyjnego) Zarządu II.(...) – kpt. Marian Rubinsztein, szef samodzielnej sekcji i sekretarz POP Oddziału II. (...) – kpt. Marcin Sochaczewski, szef Wydziału Finansów. (...) – płk Adam Berngaut, z-ca szefa Wydziału Operacyjnego i szef Oddziału II Marynarki Wojennej w Gdyni. (...) – płk Leon Zagorski, szef sekcji agenturalnej amerykańskiej. (...) – mjr Henryk Klon, szef sekcji agenturalnej amerykańskiej. (...)

Należy podkreślić, że na ogólną ilość 52 stanowisk kierowniczych (od szefa sekcji wzwyż) w Oddziale II Sztabu Generalnego w końcu 1949 roku 23 najważniejsze stanowiska kierownicze obsadzone były pracownikami narodowości żydowskiej, w tym wszystkie w pionie agenturalnym.

W związku z tym, że ściągnięci do Oddziału II pracownicy narodowości żydowskiej nie posiadali dostatecznych kwalifikacji do organizacji i prowadzenia pracy wywiadowczej, równolegle z nimi, dla wzmocnienia Oddziału fachowcami, przyjęto do pracy grupę oficerów przedwojennych, w tym głównie z byłych jednostek polskich na Zachodzie. (...) Aparat pomocniczy Oddziału II stanowili młodsi oficerowie i podoficerowi LWP narodowości polskiej. Należy podkreślić, że ta grupa zatrudniona w omawianym okresie w Oddziale II na najniższych stanowiskach pozbawiona była możliwości awansu z uwagi na nie dopuszczenie jej do działalności operacyjnej. Byli oni wykorzystywani głównie do prac pomocniczych i zabezpieczających np. sprawy kancelaryjne, gospodarcze i techniczne”.

Udział b. Głównego Zarządu Informacji w likwidacji tzw. „odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego” w WP

Organy informacji WP zostały – podobnie jak organy bezpieczeństwa publicznego – zaangażowane przez ówczesne kierownictwo partyjne do zlikwidowania tak zwanego „odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego” w wojsku. W listopadzie 1949 r. nastąpiły pierwsze aresztowania wyższych oficerów, przeprowadzone wspólnie z grupą specjalną MBP. Aresztowano wówczas m.in. generałów: Tatara, Hermana i Kirchmajera oraz pułkowników: Utnika i Nowickiego. W tym okresie pracą GZI kierował płk Kuhl oraz jego zastępcy: płk Fejgin i płk Woźniesieński. Bezpośrednio sprawą gen. Tatara i innych, zwaną potem sprawą „TUN” od samego początku kierował płk Antoni Skulbaszewski.

Płk Skulbaszewski był oficerem radzieckim narodowości żydowskiej, który pełnił szereg funkcji w organach prokuratury LWP, a w październiku 1948 r. został mianowany naczelnym prokuratorem wojskowym. (...) Zarówno jako naczelny prokurator wojskowy, jak i zastępca szefa GZI, Skulbaszewski od 1949 r. kierował śledztwem w sprawie ,,TUN”.

Dla prowadzenia tej sprawy została powołana grupa oficerów śledczych, odpowiednio dobranych według kryteriów, które Skulbaszewski uważał za zasadnicze: – bezwzględne posłuszeństwo; – tak zwana przez niego „nienawiść do wroga”, wyrażająca się w brutalnym i chamskim traktowaniu osób aresztowanych, do bicia włącznie; – bezkrytyczny stosunek do wydawanych wytycznych i niechęć do samodzielnego myślenia. Ponadto pożądaną cechą było „informowanie” swoich przełożonych o czym mówią i myślą inni oficerowie b. GZI. (...)

I tak, w 1951 r. zastępcą szefa Zarządu Śledczego został mianowany ppłk Mieczysław Notkowski, po przeniesieniu dotychczasowego zastępcy ppłk rez. Mateusza Frydmana (tej samej narodowości) na szefa Wydziału Specjalnego GZI.(...) W skład grupy wchodzili również m.in. mjr Izaak Maciejewski oraz mjr Zygmunt Lindauer, którzy w latach późniejszych wyjechali do Izraela. (...)
Kierując śledztwem Skulbaszewski przez stosowanie różnego rodzaju metod nacisku fizycznego i psychicznego (bicie, wielogodzinne przesłuchanie, „żabki”, odmowa korespondencji i widzeń itp.), obietnic zwolnienia z więzienia za złożenie fałszywych zeznań, a także zamiany kary śmierci na terminowe więzienie, dążył do uzyskania materiałów wskazujących na to, iż w wojsku nie tylko istniało „odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne”, ale było ono związane z działalnością spiskowo-wywiadowczą, skierowaną przeciwko PRL i ZSRR. (...) W 1954 r. Skulbaszewski został odwołany ze stanowiska. Odszedł również mocno związany ze Skulbaszewskim b. szef Zarządu Informacji Wojsk Lotniczych płk Neum Lewandowski (oficer radziecki narodowości żydowskiej), który ponosi odpowiedzialności za sfabrykowanie szeregu spraw, a w tym tzw. sprawy ,,lotników-konspiratorów” związanej z „TUN”, w której zapadło i wykonano 8 wyroków śmierci”.

Peter Raina

Autor wydał 14 tomów pt. „Kardynał Wyszyński” oraz prace na temat Władysława Gomułki, ks. Henryka Jankowskiego, Wojciecha Jaruzelskiego, opisał sprawę zabójstwa Bohdana Piaseckiego oraz wydał dokumenty abp Bronisława Dąbrowskiego z okresu stanu wojennego. W języku angielskim opublikował zarys dziejów opozycji w Polsce. Przez lata blisko współpracował z tygodnikiem „Myśl Polska”. "

Konferencja Bliskowschodnia w Warszawie sukcesem Moskwy?

 Konferencja Bliskowschodnia w Warszawie sukcesem Moskwy?

https://www.salon24.pl/u/wiescizrosji/938593,konferencja-bliskowschodnia-w-warszawie-sukcesem-moskwy
"Jednym z aksjomatów polskiej polityki zagranicznej jest, jak się wydaje, wspieranie Stanów Zjednoczonych oraz Izraela w kwestii uregulowania sytuacji na Bliskim Wschodzie. Mechanizm jest w tym wypadku dość prosty – wspierając Izrael stajemy się niejako automatycznie jego europejskim sojusznikiem, a przy tym jesteśmy dobrze postrzegani w Waszyngtonie, co winno wzmocnić naszą pozycję. Ale co jeśli to założenie okaże słuszne, tylko najlepszym sojusznikiem Izraela na Bliskim Wschodzie stanie się Rosja,? Czy wówczas nadal będziemy mieć mocna pozycję wobec Waszyngtonu, czy raczej takie bezwarunkowe poparcie nas osłabi, a Moskwa w ramach twardych rozmów zażąda rewizji polityki Stanów Zjednoczonych wobec Europy Środkowej, stawiając w charakterze karty przetargowej swe wsparcie dla antyirańskiej krucjaty? To, że taki scenariusz nie jest fantastyką, świadczyć mogą wyniki ostatnich rozmów Putina z Netanjahu

    Wydaje się, że mamy pierwszy efekt warszawskiej konferencji w sprawie Bliskiego Wschodu, choć nie wiem czy takiego rozwoju sytuacji się spodziewaliśmy. Przypomnijmy, że najważniejszym przesłaniem, które zostało sformułowane w Warszawie było przekonanie, że największym zagrożeniem dla pokoju w regionie jest agresywna postawa Iranu. I właśnie z tego powodu niektórzy określali tę konferencję mianem antyirańskiej narady wojennej, a inni krytykowali to, że Polska była miejscem w którym odbyła się ta narada się odbyła, bo z Teheranem mamy tradycyjnie dobre relacje. Ten ostatni argument, gdyby badać stosunki poziomem wymiany handlowej okazuje się akurat całkowicie chybiony, bo mimo wielu deklaracji strony irańskiej o woli zwiększania importu z Polski, wzajemne obroty pozostają nadal na niskim, wręcz mikroskopijnym poziomie, ale, jak można rozumieć argumentacje tych uczestników debaty publicznej, jakość relacji międzynarodowych, w tym wypadku polsko – irańskich, winno mierzyć się temperaturą wypowiedzi oficjeli. Można i tak.

    Wracając jednak do meritum sprawy, warto odnotować wyniki zakończonej właśnie wizyty izraelskiego premiera w Moskwie. Jeśli spekulacje prasy rosyjskiej i izraelskiej na ten temat okażą się prawdziwe, a wiele na to wskazuje, to mogą one mieć ważny i niezwykle interesujący wpływ na sytuację na Bliskim Wschodzie, przede wszystkim w Syrii, ale nie tylko. Otóż trzeba zauważyć, że po pierwsze Binjamin Netanjahu miał być w Moskwie 21 lutego. Wówczas odwołał wizytę, głownie z tego względu, że był to ostatni dzień rejestracji list wyborczych i nie mógł sobie pozwolić, aby być poza krajem. Oddaje to sytuację izraelskiego premiera – jeśli jego obecność jest konieczna, to oznacza to, że targi i konflikty co do kształtu list trwały do samego końca. A to jest świadectwem niczego innego, jak tylko słabnącej pozycji premiera. Nie ma się zresztą czemu dziwić, jeśli weźmie się pod uwagę to, że tamtejsza prokuratura właśnie oświadczyła iż ma zamiar postawić Netanjahu przed sądem za sprawy korupcyjne, a główny polityczny przeciwnik Likudu, powołana niedawno koalicja, która współkieruje znany nam z głupich wypowiedzi Ja’ir Lapid, zwiększa przewagę nad formacją premiera. Ale warto też zwrócić uwagę na fakt, że Moskwa, tradycyjnie dość wyczulona na kwestie protokołu i niechętnie reagująca na zmiany terminów wizyt, tym bardziej jeśli decyzje zapadają w ostatniej chwili, tym razem kwestię tę przełknęła bez większego problemu. Co więcej, trzeba pamiętać, że od incydentu z zestrzeleniem rosyjskiego samolotu Ił we wrześniu ubiegłego roku przez syryjską obronę przeciwlotniczą (oficjalna rosyjska narracja twierdzi, że izraelski myśliwiec celowo tak manewrował, że rakieta wycelowana weń trafiła Rosjan) była to pierwsze wizyta premiera Izraela, który wcześniej w Moskwie bywał dość regularnie. Wniosek, jaki trzeba z tego wyciągnąć jest taki, że Moskwie, a nie tylko stronie izraelskiej, musiało zależeć na rozmowach.

    Potwierdzają to ich wyniki. Otóż według napływających informacji uzgodniono, że zostanie powołana izraelsko – rosyjska grupa robocza do spraw wyprowadzenia obcych wojsk z Syrii. Trzeba posunięcie to odczytywać w ten sposób, że Moskwa, tak zresztą napisał wprost komentator Nizawisimej Gaziety, gotowa jest zamienić „format astański” na rosyjsko – izraelski. Rosjanie ponownie podkreślili, że opowiadają się za wycofaniem obcych wojsk z terytorium Syrii. W ich rozumieniu „obce wojska”, to wszystkie formacje zbrojne, prócz ich własnych, bo oni zostali zaproszeni przez rząd. Sformułowanie to odnosić trzeba do obecności Turcji, ale przede wszystkim Iranu. I w tym punkcie zbiegają się interesy Rosji i Izraela, który jest zaniepokojony umacnianiem się Irańczyków, ale przede wszystkim libańskiego Hezbollachu w okolicach Wzgórz Golan. Izrael zapowiada uderzenia zbrojne, nie tylko przy użyciu lotnictwa, ale również, co istotne, możliwość wejścia wojsk lądowych na terytorium Syrii, celem oczyszczenia sytuacji. Tego rodzaju ruch, byłby oczywiście na ręką Likudowi przed wyborami, bo istotną częścią jego kampanii jest przesłanie o gwarantowaniu bezpieczeństwa kraju. Ale oczywiście odepchnięcie Irańczyków, w sytuacji, kiedy, jak donosi izraelski wywiad 3 z 4 dostarczonych przez Rosjan baterii rakiet przeciwlotniczych S-300 jest już „w pozycji horyzontalnej”, tzn. gotowych do odpalenia, może okazać się niełatwe, a przynajmniej związane ze znacznymi stratami po stronie atakującego. I w ten sposób „krótka wyborcza wojna” może przekształcić się w katastrofę, również wyborczą, ale nie tylko. To, że w Moskwie rozmawiano o sprawach wojskowych jest jasne jeśli weźmiemy pod uwagę to, że premierowi Izraela towarzyszył szef sztabu oraz szef wywiadu.
Rosja, która już kilkakrotnie mówiła o wycofaniu „obcych wojsk” z Syrii ma teraz ważny powód, aby swój komunikat powtórzyć i jeszcze go wzmocnić. Do Teheranu pojechał bowiem, syryjski dyktator Asad. Te podróż trzeba czytać jako polityczną demonstrację, z której Moskwa nie może być i nie jest zadowolona. Poprzedni raz syryjski przywódca w stolicy Iranu był w 2011 roku, jeszcze przed wybuchem wojny domowej, a zatem była to podróż symboliczna, a przez to ważna. Zwłaszcza w kilka tygodni po tym, jak dwie armie syryjskie – jedna kontrolowana prze brata Asada o wyraźnie proirańskim nastawieniu, a druga przez szkolonych przez Rosjan wojskowych i uchodząca za prorosyjską, miały się zetrzeć w walce w prowincji Homs, chcąc zająć strategicznie ważne pozycje. Pisała o tych wydarzeniach prasa rosyjska, również Izraelska, były też zaprzeczenia, ale raczej trzeba skłaniać się do tezy, że tego rodzaju wydarzenia miały miejsce. Potem odbyła się konferencja w Soczi, która miała być konkurencyjną do Warszawskiej, uczestniczyli w niej obok Putina również liderzy Turcji i Iranu.

    W czasie wizyty Asada w Teheranie padły istotne deklaracje polityczne strony Irańskiej. Ale prócz tego niezwykle istotne jest to z kim syryjski dyktator się spotkał, a z kim nie. Otóż odbyło się spotkanie w którym obok Asada wziął udział Ali Chamenei oraz prezydent Hasan Rouhani, na zdjęciach można było również zauważyć obecność na spotkaniu generała Ghasema Solejmani, który dowodzi obecną w Syrii formacją Ghods. Ale w rozmowach nie uczestniczył irański minister spraw zagranicznych, uchodzący z gołębia, Mohammada Zarif. Z tego powodu, jak się spekuluje, ten ostatni miał złożyć swoja dymisję, która ostatecznie nie została przyjęta, ale nie ulega wątpliwości, że irańska frakcja pokoju przegrywa z frakcją wojny. Można tak sądzić przede wszystkim biorąc pod uwagę to co po spotkaniu mówił Chamenei. Opowiedział się on wprost i wyraźnie, przeciw rosyjskiej propozycji stworzenia strefy buforowej na północy Syrii. Powiedział przy okazji, że jest to „spisek amerykański”. Irańczycy zapowiedzieli, też, że zbudują w Syrii, w ramach pomocy 200 tys. domów.

    Deklaracje te trzeba wiązać nie tylko z rozmowami w Soczi, ale również z tym co w wywiadach mówił dzień wcześniej przebywający w Wietnamie rosyjski minister spraw zagranicznych. Otóż Ławrow powiedział, że „obecnie wojskowi kończą rozmowy na temat utworzenia na granicy Syrii i Turcji strefy buforowej” oraz, że „brane jest pod uwagę stanowisko Damaszku i w maksymalnym stopniu mają być uwzględnione interesy Ankary”, dodał też, że do pilnowania porządku w utworzonej strefie buforowej może zostać wysłana rosyjska policja wojskowa. Po teherańskich deklaracjach wiadomo już, że nie tylko Iran nie zgadza się na takie rozwiązanie, ale jest mu również przeciwny Damaszek. Ma to o tyle istotne znaczenie, że reżim syryjski chce atakować strefę demilitaryzacji w Idlibie, która jego zdaniem, i nie jest to przesada, jest już kontrolowana przez formacje, które wcześniej były częścią syryjskiej DAESZ. Na taki rozwój wydarzeń nie chcą oczywiście zgodzić się Turcy, którzy nie tylko patronują strefie, ale również chcieliby, aby niejako „przy okazji” rozwiązać problem Kurdyjski. W Soczi rozmawiano na ten temat, ale nie osiągnięto porozumienia. Rosjanie chcą stworzenia strefy buforowej pod własną kontrolą rozdzielającą wojska tureckie i formacje kurdyjskie, a Turcy chcieliby aby Moskwa pomogła im w polityce „dziel i rządź” wobec Kurdów. Chodzi po prostu o to, że Ankara chciałaby, aby niektóre z kurdyjskich formacji Rosja uznała za terrorystyczne, bo wspólna akcja może w znacznym stopniu osłabić ich potencjał wojskowy.

    Na razie wysiłki Ankary nie kończą się powodzeniem, co skutkuje, m.in. cierpkimi uwagami tureckiego prezydenta pod adresem Rosjan oraz delikatna presja ekonomiczną polegającą na przetrzymywaniu (czasem trwającym tygodnie) tankowców wiozących rosyjską ropę przed tureckimi cieśninami. Ale nie tylko, również takimi wystąpieniami jak niedawne przemówienie tureckiego ambasadora z okazji 5 rocznicy aneksji Krymu, kiedy powiedział on, że „Turcja nie uznała i nie uzna bezprawnej aneksji” półwyspu.

    Rosja, jak się wydaje, zaczęła właśnie kolejna fazę swej syryjskiej przygody. Ma zamiar dążyć do stopniowego wypierania swych dotychczasowych sojuszników. Ani obecność Iranu, ani Turcji w dłuższej perspektywie nie jest jej potrzebna. Również i z tego powodu, że nie chce łożyć środków na odbudowę zniszczonego wojna kraju. Do tego potrzebne jej są pieniądze Zachodu. I Zachód je ma, a nawet nie można wykluczyć, że będzie skłonny je inwestować. Ale najpierw wpływy Iranu muszą w Syrii ulec znacznemu ograniczeniu, a najlepiej wyparciu. Pozostałe państwa świata arabskiego, z Arabią Saudyjską, na czele też mogą zaangażować się w odbudowę Syrii, ale na tych samych warunkach. Rosja zostałaby wówczas jedynym gwarantem pozycji Asada, trudno się zatem dziwić, że nie ma on na to większej ochoty.

    Izraelczykom, którzy dobrze się z Moskwą rozumieją, również zależy na takim rozwoju wydarzeń. I nie chodzi tylko o wpływy emigrantów z Rosji w Izraelu, wcale nie małe, bo w wielu miejscach w tym kraju rosyjski słyszy się na ulicach. Nie chodzi też o to, że Izrael wznosi pomniki miłe sercu Rosjan, jak np. upamiętniający ofiary blokady Leningradu. Mają też jeszcze jeden wspólny interes – wspólną narrację na temat historii II wojny światowej, w której Żydzi są jedynymi ofiarami, Rosjanie jedynymi wyzwolicielami a środkowoeuropejscy współpracownicy nazistów (broń Boże nie Niemców!) jedynymi sprawcami. Coraz częściej w ten negatywny kontekst wpisywana przez obydwie strony jest Polska. Bo i obie strony mają w tym swój interes – Rosjanie po to aby zszargać nam reputację i w ten sposób osłabić twarde stanowisko części Unii Europejskiej wobec Moskwy, a Izrael ma tych interesów więcej, ale o tym ostatnio w Polsce sporo się pisało.

    Innymi słowy, Konferencja Warszawska, zakończyła się sukcesem, bo siły antyirańskie zostały wzmocnione i być może pozyskały do współpracy Moskwę. Czy jest to sukces dla Polski? To już zupełnie inna kwestia."