Religia w szkolach. Wiekszosc Polaków jej nie chce !

 Religia w szkolach. Wiekszosc Polaków jej nie chce !

https://www.o2.pl/informacje/religia-w-szkolach-obowiazkowa-czy-nie-polacy-stanowczo-badanie-6552103316216704a
"Religia w szkołach - obowiązkowa czy nie? Polacy stanowczo
Nauczanie religii w szkołach publicznych od wielu lat budzi ogromne emocje. Każdego roku pojawiają się głosy, że ten przedmiot powinien zostać wycofany. Postanowiliśmy zapytać Polaków, co sądzą na temat religii w szkołach.
W najnowszym badaniu przeprowadzonym dla o2.pl na panelu Ariadna zapytaliśmy Polaków, czy uważają, że religia powinna być przedmiotem obowiązkowym w szkołach publicznych. Większość ankietowanych (62 proc.) jest temu przeciwna.
Za tym, by religia była przedmiotem obowiązkowym, opowiedziało się zaledwie 25 proc. osób. 13 proc. ankietowanych wybrało wariant "trudno powiedzieć".
Postanowiliśmy również uwzględnić, jak odpowiadają na to pytanie wyborcy Andrzeja Dudy i Rafała Trzaskowskiego. Widać między nimi duże dysproporcje. Zdecydowana większość zwolenników Trzaskowskiego (82 proc.) uważa, że religia nie powinna być przedmiotem obowiązkowym. Za było jedynie 12 proc. osób. Tymczasem wśród wyborców Dudy zdania są bardzo podzielone. 43. proc. osób uważa, że religia powinna być obowiązkowa, a 45. proc. jest temu przeciwnych.
Wielu Polaków chce wycofania religii ze szkół.

Polacy biorący udział w badaniu odpowiedzieli także, z którym z 3 opisów dotyczących nauczania religii w szkołach zgadzają się najbardziej. Najwięcej, bo 40 proc. osób, wybrało odpowiedź, że należy całkowicie zaprzestać nauczania religii w szkołach publicznych. Wśród nich było 62 proc. wyborców Rafała Trzaskowskiego i 19 proc. wyborców Andrzeja Dudy.
27 proc. ankietowanych uznało, że należy zmniejszyć liczbę godzin religii w szkołach na rzecz innych przedmiotów. Odpowiedziało tak 31 proc. zwolenników obecnego prezydenta i 21 proc. zwolenników jego konkurenta.
7. proc Polaków stwierdziło, że lekcji religii powinno być więcej, a 26 proc. wybrało wariant "trudno powiedzieć". Za zwiększeniem liczby godzin religii kosztem innych przedmiotów opowiedziało się 15 proc. wyborców Dudy i 4 proc. wyborców Trzaskowskiego.W ostatnim czasie popularność w mediach społecznościowych zyskała grafika, którą udostępnił m.in. Robert Biedroń. Widać na niej liczbę godzin przeznaczonych na konkretne przedmioty w czasie 8 lat nauki w szkole podstawowej. Religia, która obecnie nie jest przedmiotem obowiązkowym, znalazła się w tym zestawieniu na 5. miejscu - wyżej niż historia i przedmioty przyrodnicze. Przeznaczono na nią 608 godzin lekcyjnych. Wiele osób uważało, że ta grafika może być fake newsem. Okazało się jednak, że została ona opracowana w ubiegłym roku przez redakcję Konkret24, na podstawie rozporządzenia MEN, a dane w niej zawarte są prawdziwe.
Nota metodologiczna: Badanie na panelu Ariadna. Próba ogólnopolska licząca N=1095 osób w wieku od 18 lat wzwyż. Struktura próby dobrana wg reprezentacji w populacji dla płci, wieku i wielkości miejscowości zamieszkania. Metoda: CAWI. Termin realizacji: 3 – 7 września 2020 roku.

https://www.o2.pl/informacje/religia-w-szkolach-wiekszosc-polakow-jej-nie-chce-duchowny-komentuje-6552211717868448a
"Zgodnie z wynikami badania, które przeprowadzono dla portalu o2.pl na platformie Ariadna, ponad połowa Polaków nie chce obowiązkowych lekcji religii w szkołach. Komentarza w tej sprawie udzielił na antenie programu #Newsroom rzecznik Konferencji Episkopatu Polski. Czy Kościół ma powód do zmartwień?
Do przeciwników lekcji religii należy 62 proc. uczestników badania. Prym wiodą zwolennicy kandydatury Rafała Trzaskowskiego na prezydenta Polski. Stanowią oni aż 82 proc. osób, które oceniły obowiązek takich zajęć w szkołach negatywnie.Lekcje religii w szkołach. Komentarz rzecznika Konferencji Episkopatu Polski

Na temat wyników badania wypowiedział się ks. dr Leszek Gęsiak. Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski przedstawił opinię Kościoła w programie #Newsroom Wirtualnej Polski. Prowadząca na wstępie spytała, czy wyniki, które przedstawił portal o2.pl, są niepokojące dla Episkopatu. Duchowny przyznał, że należy im się dokładnie przyglądać. Jak jednak podkreślił, zaledwie kilka dni wcześniej na Jasnej Górze miała miejsce rozmowa na temat lekcji religii. Księża biskupi dyskutowali wówczas o poziomie zadowolenia uczniów z zajęć katechezy. Jeden z uczestników spotkania miał przytoczyć statystyki dotyczące zadowolenia uczniów z poszczególnych przedmiotów.

Ks. dr Gęsiak zauważył, że podopieczni są krytycznie nastawieni do większości zajęć obowiązkowych, a nie tylko lekcji religii. Jedynym przedmiotem, do którego aż 90 procent miało odnosić się pozytywnie, było wychowanie fizyczne.(...) Mamy sytuację taką, że religia jest przedmiotem do wyboru (...) natomiast jeśli mówimy o tym, czy dzieci chcą, czy nie chcą uczestniczyć, to myślę, że spojrzenie na to, czy chciałyby uczestniczyć w zajęciach z matematyki, mogłoby tutaj być dobrym materiałem porównawczym – podkreślił ks. dr Gęsiak w rozmowie z prowadzącą #Newsroom. Dziennikarka dopytywała duchownego o powody niechęci dzieci i młodzieży do udziału w katechezie. Powołała się na własne doświadczenia z przeszłości, kiedy – w przeciwieństwie do obecnej sytuacji – na lekcjach religii można było spotkać komplet uczniów.
   Tak, oczywiście, ta sytuacja jest monitorowana przez Kościół, my staramy się temu przyglądać i patrzeć, co się dzieje i rzeczywiście to nie jest tak, że poparcie dla zajęć religii jest powszechne – zapewnił ks. dr Gęsiak w programie #Newsroom. Ks. dr Gęsiak wskazywał, że jedną z przyczyn niechęci uczniów do katechezy jest dobrowolność. Ponieważ udział w lekcjach religii wynika z decyzji ucznia lub rodziców, a nie programu szkolnego, podopieczni mają szczególne trudności z mobilizacją. Jednocześnie duchowny położył nacisk na konieczność istnienia zajęć, na których dzieci i młodzież mogliby poznawać system wartości.

    Natomiast ta rezygnacja często wynika z prostego faktu, że właśnie pewnej dobrowolności. (...) Jeden z postulatów (...) to by była pewna "obowiązkowa alternatywa", to znaczy jakieś zajęcia aksjologiczne, (...) które młody człowiek musiałby podjąć, gdzie uczyłby się pewnego systemu wartości. Takim przedmiotem mogłaby być etyka – wyraził opinię ks. dr Gęsiak w rozmowie z prowadzącą #Newsroom.
W programie #Newsroom duchowny wyraził nadzieję, że gdyby wybór między etyką a religią był obowiązkowy, większość osób zwróciłaby się w stronę drugich z zajęć. Na koniec przyznał jeszcze, że spadek zainteresowania katechezą wśród uczniów jest niepokojący, a Kościół zamierza podjąć kroki w celu naprawy sytuacji.Więc gdyby istniał wybór między religią a etyką, ale zajęcia byłyby obowiązkowe, wtedy mam nadzieję, że ta proporcja uczestniczących w zajęciach byłaby duża wyższa, niż w zajęciach etyki – zaznaczył ks. dr Gęsiak w programie #Newsroom.

Archiwum Centrala. Informacja

Archiwum Centrala. Informacja

 Informacje pozyskujemy, przetwarzamy ją dla podjęcia działań i przechowujemy po to aby uzyskać konkretną, wymierną korzyść z tego działania.

 „Komputery” ( dalej słowo to oznacza wszelkie mikrokontrolery, mikrokomputery, minikomputery i komputery) informacje przetwarzają według algorytmu zawartego w programie. Informacje przechowuje się w pamięciach.
Pierwsze komputery nie miały pamięci operacyjnej a tylko rejestry. Historycznie pamięciami RAM były kolejno ultradźwiękowe  linie opóźniające ze specjalną lampą rtęciową, lampy pamięciowe a potem długo pamięci ferrytowe, które osiągnęły znaczny poziom doskonałości. Udoskonalono ich architekturę aby powiększyć pojemność i skrócić czas dostępu. Obniżono stopę błędu praktycznie do zera. Zmechanizowano a potem zautomatyzowano szycie drucikiem macierzy koralików ferrytowych. Scalono układy wyboru i wzmacniacze odczytu pamięci. Koszt jednego bita ciągle malał. Ale już w pierwszych latach ubiegłej dekady stało się jasne że pamięci ferrytowe  przegrają z pamięciami półprzewodnikowymi.
Pamięci masowe na bębnach magnetycznych szybko zostały wyparte przez dyski twarde i elastyczne. Na taśmach przechowuje się głównie „archiwa” jako że czas dostępu jest bardzo długi. Za to koszt bita informacji zapamiętanego na taśmie jest bardzo mały. Gęstość zapisu na taśmie komputerowej jest mała w porównaniu z gęstością zapisu na magnetowidzie. Daje to wyobrażenie o przyszłych gęstościach w pamięciach z nośnikiem magnetycznym. W przypadku bardzo pojemnej pamięci taśmowej na dysku możemy mieć informacje o informacji czyli MetaInformacje. Efektywne dotarcie do informacji w potężnym zbiorze plików nie jest wcale łatwe.
Czytniki taśmy perforowanej i kart są już anachronizmem i określenie pamięć „masowa” do nich nie pasuje. Czytniki taśmy perforowanej były i są nadal stosowane w maszynach NC i CNC.
Informacje na pamięciach masowych są wtórne.

Pierwotne informacje pochodzą z:

-Klawiatury komputera. Tworzymy plik lub wydajemy polecenia. Wskaźnik XY używany jest do programów komputerowego wspomagania projektowania. Dane z wielu źródeł mogą być opracowane statystycznie i jako wiarygodne rozpowszechniane.

-Widełek telefonu i tarczy impulsowej telefonu lub układu wybierania dwuczęstotliwościowego. Komputer w centrali odbiera informacje od abonenta i zestawia żądane połączenie oraz m.in. nalicza jednostki opłat. Informacje od abonenta mogą też dotyczyć wyboru i parametrów automatycznych, płatnych usług.        

-Wszelkie sensory binarne. Sygnał z tych sensorów podobnie jak sygnał z klawiatury i aparatu telefonicznego musi być wpierw pozbawiony drgań styków.
Sygnały z sensorów binarnych, analogowych i cyfrowych generalnie służą do sterowania oraz do Monitoringu i Alarmu.

-Sensorem binarnym jest także pętla indukcyjna umieszczona w jezdni drogi detekująca przejeżdżające pojazdy. Daje ona informacje komputerkowi sygnalizacji świetlnej skrzyżowania  Komputerki informacje po przetworzeniu mogą dalej przesłać centralnemu komputerowi kierowania ruchem i zmian konfiguracji dróg. Sensory na torach kolejowych detekują przejeżdżające  wagony i lokomotywy. Ich informacje służą głównie systemowi blokad i bezpieczeństwa.

-Wszelkie sensory analogowe przetwarzają parametry fizyczne na finalnie standardowy sygnał analogowy. Prym w popularności wiodą sensory temperatury i ciśnienia używane też ( jako różnicowe ) w roli sensora przepływu.   Sygnał z układu interfejsu ( kondycjonera sensora ) podany jest do przetwornika analogowo – cyfrowego „komputerka” Czas reakcji sensorów jest generalnie dość krótki. Natomiast badania w laboratoriach trwają dość długo i z reguły nie mogą być użyte w czasie rzeczywistym on-line. Laborant może komputerowi wprowadzić uzyskane wyniki pomiarów lub przyrząd z interfejsem sam wyśle komputerowi zaetykietowane dane z pomiarów. Jednak badanie próbki gorącej surówki lub stali przeprowadzamy szybko aby podjąć ewentualną akcje korekcyjną w produkcji. Można zbadać kaloryczność węgla ( do celów rozliczeniowych z kopalnią i monitoringu sprawności bloku elektrowni ), udziału cukru w masie buraka cukrowego ( rozliczenie i monitoring ), zasiarczenie  ropy i jej składu...
Przy zmianie dostawcy lub partii surowców do sporządzania ciasta naleśnikowego trzeba przetestować parametry uzyskanego ciasta. Ciasto mechanicznie nanosi / nalewa się na górę powoli obracającego się ogrzewanego bębna o średnicy rzędu >2m i wstęga naleśnika  na dole sama odrywa się pod własnym ciężarem od bębna. Bęben jest delikatnie smarowany mgiełką oleju lub przyciśniętymi dużymi płatami słoniny, której wyczerpanie jest monitorowane sensorem binarnym. Jeśli ciasto o niewłaściwych parametrach ( głownie mierzona jest lepkość ) przyklei się do bębna to całą linie produkcyjną trzeba unieruchomić i czyścić bęben !
Oczywiście temperatura bębna jest stabilizowana. Taśma naleśnika może być dalej pokryta nadzieniem, cięta i zwinięta.
Tak samo jest z innymi ciastami do przemysłowych wypieków.

-Elektrody EKG ( ElektroKardioGram) umieszczone na ciele pacjenta dają słaby sygnał ( który po wzmocnieniu) zawierający informacje o pracy serca pacjenta. Czynione są próby automatycznego rozpoznawania tego sygnału. Na razie jednak zapis EKG musi przeanalizować i opisać kardiolog. Automatyczny defibrylator z tego sygnału wyznacza optymalny moment akcji serca dla podania silnego impulsu elektrycznego do elektrod dociśniętych do klatki piersiowej ratowanego człowieka.  

-Specyficznym sensorem o szerokim zastosowaniu  jest mostek tensometryczny. Służy do monitoringu stanu mostu lub budowli lub automatycznego ważenie ( wjeżdżająca ciężarówka z surowcem i wyjeżdżająca pusta lub wagony pociągu z surowcem i pustego ) lub naważania surowców.

-Niektóre egzotyczne sensory są produkowane w małych seriach. „Mętnościomierz” mierzy ilość pyłu SiO2 w wodzie. Stosowane są tylko w stacjach uzdatniania wody do oceny jakości pobranej wody do uzdatnienia. Mętność początkowa wyznacza czas i skuteczność filtrowania i koagulacji

-Zestaw sensorów „stacji pogodowej” daje informacje o temperaturze, ciśnieniu,  wilgotności, natężeniu opadu, sile i kierunku wiatru oraz natężeniu światła. Informacje z radaru pogodowego na razie musi interpretować człowiek. Radar pogodowy ( dla ominięcia burz ) winien mieć także duży samolot pasażerski.
Użyteczność informacji o pogodzie jest oczywista.   

-Pracownik wchodząc do firmy wkłada /przesuwa dziurkowaną kartę plastikową ( są też karty z paskiem magnetycznym ) i czytnik przesyła cyfrową informacje (numer przypisany pracownikowi ) do komputera. System płacowy nalicza wynagrodzenia i zawsze wiadomo kto jest obecny w firmie. Dzięki temu na przykład przy katastrofie w kopalni wiadomo ile uwięzionych osób trzeba odszukać i gdzie one były.

-W maszynach sterowanych numerycznie resolvery ( selsyn) i induktosyny oraz kwadraturowe impulsowe sensory optyczne oraz sensory kodowe dostarczają CPU informacje o położeniu X,Y,Z narzędzia. Tak samo jest w robotach przemysłowych

-Sensor położenia wału korbowego silnika spalinowego i sensor masy zasysanego przez silnik powietrza dają stosowane informacje mikrokontrolerowi systemu wtrysku paliwa i zapłonu elektronicznego  

-Przyrządy pomiarowe z interfejsem komunikacyjnym do komputera mają z reguły wbudowany swój mikrokomputer rządzący m.in. sekwencjami czynności w przyrządzie. Na zewnątrz przyrządy dostarczają już gotową informacje z całego procesu pomiarowego taka samą ( może być bogatsza ) jak prezentowana na swoim wyświetlaczu.  Zintegrowany zestaw sensorów - przyrządów może być analizatorem właściwości wody po procesie uzdatniania lub oczyszczania ścieków.
Hewlett Packard stosuje w przyrządach 8 bitowy mikroprocesor Motorola 6800 ale w najbardziej wyrafinowanych swój własny procesor 16 bitowy.

-Dalmierz laserowy ma już wbudowany mikrokontroler. Z reguły są one zintegrowane z dwoma dokładnymi sensorami kąta jako „Total Station” Są bardzo użyteczne głównie we wszelkim budownictwie, zwłaszcza infrastrukturalnym. 

-Scaner daje cyfrowy obraz zeskanowego dokumentu lub zdjęcia. Scaner wbudowany jest w Fax. Aby przesłanie obrazu linią telefoniczną było w miarę szybkie stosowany jest stratny ale wydajny algorytm kompresji informacji z obrazu.

-Digitiser dostarcza współrzędne X,Y(Z) punktu wskazanego przez operatora

-Fotoradar wykonuje zdjęcie samochodu przekraczającego ( z marginesem ) na dopuszczalną prędkość na drodze na którym jest też pasek wskazujący na prędkość.
Po wywołaniu bębna zdjęć odczytuje się numery rejestracyjne samochodów i wystawia ( drukuje je komputer na podstawie bazy danych po podaniu odczytanego numeru rejestracyjnego samochodu, przystawka do drukarki zagina i odrywa  papier i wciska do kopert z okienkiem foliowym na adres ) mandaty doręczane pocztą. Dyscyplinuje to kierowców co owocuje spadkiem ilości ciężkich i bardzo kosztownych wypadków. Pieniądze wpływają też do kasy miasta lub państwa. Kierowcy notorycznie przekraczającemu prędkość co jest wykroczeniem, zabieramy Prawo Jazdy i kierujemy „na łopatę” czyli prace społecznie użyteczne.   

-Kamery (off line sygnał z magnetowidu ), radary, sensory ultradźwiękowe, mikrofony (magnetofon), echosondy, radioodbiornik. Sygnał przed przetwarzaniem A/D musi być poddany filtracji dolnoprzepustowej celem uniknięcia aliasingu. Minimalna częstotliwość próbkowania określona jest twierdzeniem Clausa Shannona. Mniej niż 10 firm w świecie oferuje karty z przetwornikami A/D do sygnałów Video. Masowa produkcja tanich scalonych monolitycznych NMOS przetworników A/D sygnałów Video do cyfrowych odbiorników telewizyjnych ( patrz artykuł w Elektor Electronic ) zostanie niedługo uruchomiona.
Synteza mowy jest opanowana od lat ale dalej trwają badania nad analizą – zrozumieniem mowy ludzkiej. Mikroprocesor do zastosowań „Digital Signal Processing” musi mieć szybkie mnożenie najlepiej połączone w jednym rozkazie z dodawaniem. Na razie takowych brak ale potrzeba jest matką wynalazku.
Informacja z echosondy pozwala namierzyć statkowi rybackiemu ławicę ryb. Kapitan musi mieć wstępną informacje o zasobnym łowisku. Firma może zbierać informacje z różnych źródeł.

-Sensorami zbiera się informacje po podaniu do Ziemi silnego impulsu. Zarejestrowane fale odbite od złóż surowców mineralnych zawierają wiele użytecznych w poszukiwaniu złóż informacji. 

Dla wszystkich firm bardzo użyteczne są informacje o cenach na rynkach surowców i produktów. Na razie są to informacje drukowane ale z pewnością będą niedługo udostępnianie on - line elektronicznie.
 
Narodziny komputerów w Stanach Zjednoczonych nikogo nie mogą dziwić. Dopóki USA planem Marshalla nie uruchomiły stojącej w miejscu, zrujnowanej wojną gospodarki Europy, nie była ona liczącym się graczem. Pod koniec lat czterdziestych produkcja przemysłowa USA przekraczała 60% produkcji świata.
Najważniejsze gospodarczo zachodnie obszary ZSRR doznały apokaliptycznych zniszczeń. ZSRR stracił 27.5 mln ludzi w większości z cennych gospodarczo młodych roczników mężczyzn.
 
Przed maszynami lampowymi Bell Laboratories wykonał „komputer” na przekaźnikach.
Pierwsze zastosowania komputerów to bankowość, płace, obsługa transakcji. Komputery do zastosowań biznesowych miały arytmetyka dziesiętną BCD. Także obecnie do „liczenia pieniędzy” procesory mają arytmetykę BCD.
USA mają gospodarkę rynkową, kapitalistyczną, prywatną co nie oznacza że państwo amerykańskie nie ma nic do powiedzenia w gospodarce. Ma i to bardzo dużo.
W USA po 1940 roku prywatne koncerny na zlecenie rządu federalnego uruchomiły gigantyczną produkcje nowoczesnych samolotów wojskowych, czołgów, samochodów i wszelkiego uzbrojenia. NASA realizująca za pieniądze podatnika programy kosmiczne ogromną większość potrzebnych rzeczy kontraktuje w prywatnych koncernach, które same podejmują badania i opracowanie prototypów.
Rząd USA wszelkie opracowania ( to jest informacja ) wykonane bezpośrednio i pośrednio za pieniądze podatnika udostępnia amerykańskim firmom. Zatem potężne środki wyłożone na badania kosmiczne modernizują gospodarkę ! 

Rynkowe firmy muszą być rentowne bowiem w przeciwnym razie czeka je plajta i upadek. Gigantyczne koncerny Westinghouse i General Electric w drugiej połowie lat pięćdziesiątych na lampowych komputerach kupionych od IBM optymalizowały transformatory energetyczne i silniki / generatory. Stało się od razu jasne że poważna optymalizacja jest trudne i potrzeba bardzo wydajnych maszyn.
Na zachodzie koncerny ciągną do przodu całą gospodarkę i rządy mając świadomość tego jak ważna jest ich rola przymykają oczy na nielegalne praktyki monopolistyczne i quasi-monopolistyczne czy zmowy firm.  

Prywatne firmy stosują systemy używające komputerów dla zysku po to aby oszczędzić na liczbie pracowników i podnieść jakość produkcji.

Pierwsze lokalne automatyczne centrale telefoniczne funkcjonowały już na przełomie wieków. Telefonia nośna pozwoliła podnieść jakość dalekiego połączenia czyli zrozumiałość rozmowy i obniżyć jego cenę. Ale połączenia międzymiastowe wykonywały nadal telefonistki. AT&T automatyzacje ruchu międzymiastowego podjął  w połowie lat pięćdziesiątych ale przełom stanowiły dopiero „elektroniczne” centrale telefoniczne No1 ESS, w których do odbioru informacji wybierczych od abonenta i zestawienia połączeń użyto tranzystorowego komputera. Komputer też rozliczał abonentów. Komputery central komunikowały się już cyfrowo ! Amerykanie chętnie korzystają z automatycznych usług świadczonych przez centrale czyli przez ich komputery ze stosownym oprogramowaniem.
Rozwija się gospodarka - Jest nowy towar rynkowy czyli te automatyczne usługi. Armia programistów tworzy programy do tych usług ale najważniejsza jest osoba która wymyśla te usługi, które spodobają się abonentom. Cena tych usług też musi być odpowiednia. Telekomunikacja jest gigantycznym działem gospodarki w USA i Zachodu i tak samo powinno być w Polsce i całym bloku. 

Detale do elementów samolotu muszą być dokładnie wykonane aby uniknąć pracochłonnego parowania lub jeszcze gorzej kompletowania zestawu detali. Przemysł lotniczy USA ogromnie rozwinął się  w czasie wojny i coraz popularniejsze było lotnictwo cywilne. Nic dziwnego że zastosowano tam maszyny z pionierskim sterowaniem numerycznym Numerical Control głównie po to aby trzymać ostre tolerancje wymiarów z czym przy ludzkiej obsłudze maszyny zawsze są problemy. Gdy sterowania NC stały się makabrycznie skomplikowane zastosowano do sterowania minikomputery tworząc numeryczne sterowanie komputerowe CNC.
Chociaż roboty przemysłowe są bardzo drogie to ich zastosowania ( na Zachodzie ) na linii produkcyjnej samochodów do spawania – zgrzewania i malowania jest już rentowne jako że pracują 24 godziny na dobę przez cały tydzień.
Oczywiście wyobrażalnych obszarów zastosowania robotów przemysłowych jest mnóstwo. 

Dobre rezultaty przynosi automatyzacja w energetyce i przemyśle „chemicznym”. Bardzo trudnym zadaniem jest ustalenie nastaw regulatorów PI lub PID. Zadaniu temu są w stanie podołać tylko i wyłącznie koncerny mające zakumulowaną odpowiednią wiedzę i doświadczenie. Przy nieodpowiednim ustawieniu regulatorów działają one źle lub bardzo źle i obsługa przełącza je na Manual czy sterowanie ręczne. Prace nad regulatorami samonastrajającymi się i adaptacyjnym nie dały jeszcze satysfakcjonujących rezultatów.
Sprawę automatycznego sterowania bierze się pod uwagę już na etapie konstruowania urządzeń procesowych !  Sterowanie binarne PLC pozwala nawet zautomatyzować rozruch lub zmianę awaryjnej konfiguracji systemu produkcyjnego.
Silne technologicznie koncerny o wielkim repertuarze produkcji w dziedzinie automatyzacji nowo projektowanego zakładu mają miażdżąca przewagę nad mniejszą konkurencją.

Automatyzacja jest kolejnym krokiem po mechanizacji „produkcji”. W zakładach Forda już przed wojną po mechanizacji podejmowano próby automatyzacji.     
Pierwsza mechaniczna maszyna do produkcji papierosów powstała w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Obecnie PLC nadzoruje pracę ( informacje z sensorów )  mechanicznej maszyny produkującej papierosy i gdy wystąpią nieprawidłowości wyłącza napęd i podnosi Alarm.  
Produkcja mikroelektroniki ma coraz więcej etapów i jej automatyzacja jest niezbędna. Produkcja mikroelektroniki ma więc pośrednie dodatnie sprzężenie zwrotne.

Cyfrowe Przetwarzanie Sygnałów czyli Digital Signal Procesing narodziło się do analizy sygnałów z hydrofonów łodzi podwodnych celem rozpoznania i namierzenia wrogiego okrętu podwodnego. Ludzka mowa jest już tanio syntezowana ale prace nad wydajną analizą nowy trwają dalej. Automatyzacja rozpoznawania głosu umożliwi automatyzacje prac wywiadowczych. Politycy i wysocy urzędnicy mają w samochodach radiotelefony i można ich bez problemu nagrać tak samo jak komunikacje wszelkich służb i wojska.  
DSP pozwala istotnie poprawić parametry systemu radarowego.
Anteny cywilnych radarów razem z sygnałem radarowych odbitym od samolotu odbierają też sygnał nadawany przez transponder samolotu. Samolot podaje swój numer przydzielony mu przez administracje lotnictwa i swoją wysokość jako że radar wysokości samolotu  nie mierzy. Lotniskowa obsługa na monitorze radaru ma na symbolu  samolotu podany jego numer. W czasie pokoju umyślne wyłączenie transpondera przesyłającego informacje  jest przestępstwem. Wprowadza straszne zamieszanie i może spowodować poderwanie samolotów myśliwskich obrony przeciwlotniczej lub nawet zestrzelenie nie odpowiadającego intruza. Gdy transponder uległ uszkodzeniu ( na przykład zadziałał bezpiecznik zasilania ) piloci muszą o tym natychmiast zameldować radiotelefonem VHF lub radiostacją KF.
Automatyzacja ruchu samolotu na lotniskach wymagałaby śledzenia ich ruchu na lotnisku co jest jak najbardziej wykonywalne. Wszystkie samoloty na Ziemi może śledzić specjalny radar. Lądujący samolot może w określonym miejscu dokładnie skalibrować swój inercyjny Żyrokompas i meldować o pozycji aż do miejsca „rozładunku” cargo lub pasażerów. Ponowna kalibracja byłaby dokonana tuż przed oddaleniem się od miejsca „rozładunku”.
Systemu rezerwacji miejsc i sprzedaży biletów lotniczych są już skomputeryzowane.

 O ile skomputeryzowana automatyzacja procesów w prywatnych  firmach ( w państwowych też powinna być rentowna ) musi być rentowna to  bardziej skomplikowane jest sprawa infrastruktury. Tutaj państwa często subsydiują infrastrukturę po to aby długofalowo uzyskać globalnie większe korzyści. Budowany system dróg winien aktywować gospodarczo martwe dotychczas tereny. Były dotychczas  martwe z powodu odcięcia ich od świata. Jednak przewidywania ( to przetwarzanie informacji ) są tym mniej trafne im dalszy jest horyzont. Marginesem muszą być sytuacje budowy dróg do nikąd.        
Do planowania szlaków komunikacyjnych bardzo użyteczne są mapy w postaci plików. Oczywiście ktoś musi je wpierw sporządzić.

Archiwum. Centrala. Panstwo i Wojna

 Archiwum. Centrala. Panstwo i Wojna
 Pracujące w sieciach komputery używane są w systemach przodujących państw.
Dyskusja o optymalnym zakresie zadań jakie ma wykonywać państwo raczej nie będzie miała szybkiego końca. Nawet ustroje państw Zachodu mimo konsolidacji obronnej w bloku NATO różnią się znacznie. Niekonfliktowy, negocjacyjny kapitalizm zachodnioniemiecki jest dalece odmienny od konfliktowego kapitalizmu USA. Znany z ogromnej redystrybucji i szalonych podatków socjaldemokratyczny ustrój Szwecji jest jednak w sferze produkcji pełnokrwistym kapitalizmem.
Stany Zjednoczone jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku były krajem pokolonialnym. Przy znacznie szybszym rozwoju gospodarczym ( to efekt mądrości i pracy ich elity ) szybko stały się najsilniejszą i najnowocześniejszą gospodarką świata. Przeciągły Wielki Kryzys rozpoczęty przez USA przerodził się w światowy kryzys i II Wojnę.
Na działaniach USA wzorowały się Niemcy i Japonia szybko stając się potęgami.

Idea praworządnego urzędnika jako biologicznego „komputera” którego algorytmem działania są ustawy i wydane na ich podstawie rozporządzenia narodziła się w Prusach. Stanowione prawo musi być jednoznaczne i zrozumiałe bez możliwości dowolnej interpretacji. Mimo iż car Piotr I kopiował rozwiązania z administracji Prus i Dani to Rosja była skorumpowana  i nie praworządna. Wszystko załatwiały łapówki i wpływy.
Budowa infrastruktury bez sprawnego państwa jest bardzo trudna. Co prawda spółki kolejowe zbudowały transkontynentalne koleje w USA ale wielokrotnie posuwały się do bandytyzmu co amerykańskie państwo tolerowało. Infrastruktura musi spełniać kompromisowe wymagania aby była optymalna. Oczywiście konieczne są przy tym w imię ogólnego interesu społecznego wywłaszczenia za odszkodowaniem.

Zainicjowany w 1961 roku przez prezydenta USA Johna Kennedyego program kosmiczny Apollo kosztował około 25 mld ówczesnych dolarów a więc bardzo dużo. Zatrudniono w nim 350 tysięcy pracowników. Był to największy i najbardziej owocny program badań w historii ludzkości. Odkrycia i opracowania przyczyniły się do powstania produkcji około 800 przedmiotów i technologii. Wypracowane techniki zarządzania i koordynacji ( na przykład dość prosta procedura komputerowa CPM – Critical Path Methode , Metoda Ścieżki Krytycznej) stosowane są do dziś dnia.

Rozbiorów Polski dokonały trzy niemieckojęzyczne dwory co zupełnie uchodzi uwagi. Inicjatorem rozbiorów były Prusy. To Prusy korumpowały Jurgieltem najwyższych urzędników upadającego, wadliwego ustrojowo  państwa. Możnowładców przekupywała też Rosja. Rosja panosząca się w Polsce nie miała żadnego interesu w rozbiorach. Prusy wojnę gospodarczą z Polską czyli fałszowanie pieniądza i cłami prowadziły od dawna. Armia Napoleona jednak momentalnie pokonała Prusy co było powodem poważnych reform w armii dokonanych głównie przez generała Scharnhorsta. Wprowadzono obowiązkową służbę wojskową dla wszystkich likwidując przy tym przywileje szlachty w mianowaniach oficerskich zastąpione w armii  kryteriami merytorycznymi. Ulepszając, całkowicie zmieniono model dowodzenia wprowadzając elastyczność ( informacja i jej przepływ ! ) w dostosowaniu się do zmian w sytuacji na froncie. Zrezygnowano z bezsensownego pruskiego drylu na rzecz przydatnych ćwiczeń wojskowych w polu. Praktycznie zniesiono kary cielesne. Militarystyczne Prusy miały pierwszą nowoczesną armie w świecie. Generał Clausewitz, który był uczniem Scharnhorsta w „Vom Kriege” czyli „O Wojnie” wyłożył że wojna jest przedłużeniem polityki i służy do militarnego pokonania przeciwnika i czasem zajęcia jego terytorium jeśli to jest konieczne i narzucenia pokonanemu  przeciwnikowi swojej woli politycznej. Zatem należy od razu myśleć o zakończeniu wojny jako zła koniecznego – przemocy w polityce. W armii pruskiej narodziły się bardzo użyteczne Gry Wojenne na mapach.
Doktryna wojny jest pochodną materialnej bazy armii. Inna jest wojna na kamienie a inna z bronią jądrową. Prusacy widząc fatalne warunki bytowe i potworną śmiertelność żołnierzy ery napoleońskiej pierwsze zadbały o swojego żołnierza. Na miejsce postoju pruskiej armii z wyprzedzeniem kierowano ekipę która budowała latrynę zanim przybędzie oddział. Dbano aby latryny nie przyciągały roi much. Ogromnie zmniejszyło to liczbę ofiar chorób zakaźnych. Zadbano o czystą wodę spożywczą.  Wprowadzono innowacyjną kuchnie polową na kołach nazwaną dowcipnie Gulaschcanone czyli „Działo Gulaszowe” jako że w marszu komin kuchni był opuszczony do pozycji poziomej.  
Boleśnie o sile nowoczesnej armii Prus i sprawności jej dowodzenia przekonała się pod Sadową Austria i głupiec Napoleon który wypowiedział Prusom Wojnę w 1870 roku. Prusy nie triumfowały nad Austrią i jej nie upokarzały. Wystarczyło im że osiągnęły swój racjonalny cel polityczny . Prusy mądrze kierując się myślą Clausewitza samo-ograniczyły się w triumfowaniu i upokarzaniu Francji. Szybko pomogły ustabilizować sytuacje w rewolucyjnie wrzącej  Francji i wycofały się nakładając (elita Francji to zaakceptowała ) gigantyczne reparacje, które Francja płaciła – za głupotę Napoleona.

Brytyjską innowacją czasu I Wojny był Czołg, który sensownie użyty pozwalał przełamać linie obrony w krwawej i wyczerpującej wojnie pozycyjnej.
Duży potencjał dostrzeżono w  samolocie.
Bardzo ważna była łączność radiowa i przewodowa.    
    
Skojarzony atak pancerny i lotniczy był jądrem innowacyjnej niemieckiej idei Wojny Błyskawicznej. Kierunki ataku i cele musiały być bardzo dobrze wyznaczone co wymagało sprawnego wywiadu. Ogromnie ważna była łączność. Inną niemiecką innowacją był narkotyk Pervitin podawany żołnierzom co pozwalało im wytrwać makabryczne wielogodzinne obciążenie. Innowacje tą zastosowali też alianci !
Niemiecki atak na Polskę we wrześniu 1939 roku nie był silny. We wrześniu Niemcy na Polskę zrzucili mniej bomb niż Alianci zrzucili później na Hamburg co nie wywarło większego wpływu na funkcjonowanie III Rzeszy. Przy rozsądnym rozmieszczeniu oddziałów z wykorzystaniem atutów terenu  i dobrym dowództwie możliwe było zatrzymanie Niemców a nawet ich częściowe odepchniecie. Wystarczy przypomnieć jak skutecznie bronili się Japończycy przed potężną armią USA lub zrujnowane ciężkimi nalotami Niemcy przed nacierającą potężna Armią Czerwoną i Aliantami. Sanacyjni oficerowie masowo zdezerterowali. Prezydent z Warszawy uciekł już pierwszego dnia wojny. Ucieczka ( ze złotem ) była planowana już od kilku miesięcy.
Dla mobilizowanych nie było butów mundurów i broni. Szybko zabrakło nawet żywności.  

Piętą achillesową Armii Czerwonej była tragiczną łączność i takowe dowództwo z reguły zdezorientowane i bez świadomości sytuacyjnej. W ogromnych dostawach USA w ramach Lend Lease był m.in. sprzęt łączności i setki tysięcy kilometrów kabli telefonicznych. Współczesnym odpowiednikiem jest cyfrowa łączność między komputerami.
Dla złamania kodowanej przez Enigmę niemieckiej łączności operacyjnej i strategicznej kluczowy był wkład Polaków.
USA zdecydowały prowadzić wojnę lotniczą i Amerykańskich ofiar w wojnie z Niemcami i Japonią było zaledwie 395 tysięcy. USA uruchomiły m.in. ogromną produkcje znakomitych  samolotów.
Alianci znacznie wyprzedzili Niemców m.in. w technice radarowej i nawigacji lotniczej. Radary będąc częścią systemu automatycznej obrony przeciwlotniczej ( także innowacyjny elektroniczny „Fuse” w pociskach przeciwlotniczych które eksplodowały blisko zwalczanych samolotów ) pozwalającej skutecznie się obronić co miało i ma ogromne znaczenie.
Przełomową innowacją USA była Bomba Jądrowa.
W automatyzowanych systemach przeciwlotniczych użyto pierwszych analogowych komputerów.
Produkowaną przez Aliantów po wielu latach badań innowacyjną Penicylinę podawano tylko i wyłącznie rannym żołnierzom. Cywilom stała się dostępna po wojnie.
Niemcy i Alianci dbali o swoich żołnierzy. Za porzucenie rannego kolegi na polu walki groził niemieckim żołnierzom sąd polowy. Niemcy radzili sobie w tragicznych zimowych warunkach w ZSRR. Ponieważ nie było już paszy dla koni, kuchnie gotowały na koninie. Aby żołnierze nie zamarzali gotowano herbatki ziołowe. I tak dalej.
Łamanie przez Hitlera, stosowanych dobrych metod dowodzenia ( przetwarzanie informacje na decyzje ), przyczyniło się do wielu niemieckich klęsk.
Sojusznicza Rada Kontroli w 1946 roku zlikwidowała na zawsze militarystyczne państwo Prusy. Militarystyczna była też Japonia a obecnie jest Izrael od lat konsekwentnie zabierający ziemie Palestyńczykom przy wsparciu USA.
Przemysł i nauka zadecydowały o wyniku II Wojny ale przemysł miał już wielkie znaczenie w I Wojnie. Natomiast Niemcy uprzemysłowili zabijanie w fabrykach śmierci w Auschwitz i Treblince.  
W Auschwitz stosowano segregatory kart z danymi więźniów od  IBM. Mechaniczne segregatory służyły do najprostszego przetwarznia danych.    
 
 Informacja w wojnie ma zasadnicze znaczenie. W systemach militarnych w USA komputery zastosowano już w latach pięćdziesiątych. Informacje dostarczaną przez
różne radary, radary pozahoryzontalne na samolotach wczesnego ostrzegania,  echosondy, satelity, kamery, żołnierzy, agentów i wywiad trzeba przetworzyć na decyzje i rozkazy.  Potrzebne są niezawodne systemy łączności komputerowej i same komputery.
Nisko lecący „pocisk” manewrujący ma w pamięci komputera mapę terenu i porównuje ją z obrazami z radaru.  
Nowoczesny czołg ma sprzężony z lunetą dalmierz laserowy. Może jadąc skutecznie strzelić do wroga z dużej odległości. System ze wzmacniaczami nocnego obrazu pozwala działać też w nocy. Wysyłane cyfrowo na bieżąco informacje o obserwacjach z pola walki są bezcenne.
Historia potwierdza że wymiana informacji na polu walki ma duże znaczenie. Niemiecki czołgi miały radiostacje a czołgi radzieckie miały ja dopiero później i to tylko wybrane czołgi dowódcze. Efekt jest znany.

W krajach cywilizowanych funkcjonuje obowiązek szkolny. Narodziny dziecka są rejestrowane w systemie komputerowym i równolegle papierowym. Stan noworodka ocenia pielęgniarka podczas wizyty u rodziny. Ani dziecko ani dorosły nie może zniknąć. U rodziców dziecka które nie poszło do szkoły zjawi się prędzej czy później urzędnik lub Policja – Milicja. Przenoszenie dzieci w czasie całej szkoły jest nadzorowane i dziecko przez okres uczęszczania do szkoły podstawowej nie może zniknąć. Gdy dziecko zaginęło rodzice muszą to zgłosić i organizowane są poszukiwania. Kolejne sprawdzenie „obecności” mężczyzn następuje  przed obowiązkową służbą wojskową. Dorośli z reguły pracują i ślad po nich nie może zginać.. Emeryt pobiera świadczenie z ZUS. Życie każdego musi się zakończyć Aktem Zgonu lub stwierdzeniem że poszukiwania po zgłoszonym zaginięciu lub ucieczce podejrzanego były bezskuteczne.
W całej Europie po okresie potwornej demoralizacji czasów wojny udało się zapanować nad powojennym bandytyzmem i zaprowadzić pokój i porządek. Życia w czasie wojny ma mała wartość. Obecna ilość zabójstw w krajach całej Europy jest po prostu znikoma na tle danych historycznych. Na codzień nie zdajemy sobie sprawy jak komfortowo żyjemy w bezpiecznych czasach. W przedwojennej Polsce „ubytki obywateli” nikogo nie interesowały ! Z racji braku ewidencji ludności ogromne były problemy z poszukiwaniem się ludzi po wojnie. Do dzisiejszego dnia nie ma imiennej ewidencji mówiącej gdzie i kto zginął. Przecież nawet obecnie można pocztą dostarczyć formularze do wypełnienia osobom które potencjalnie mogą mieć wiedzę o zamordowanych w czasie wojny. W komplecie zwrotna koperta ze znaczkiem. Pouczenie z kodem utraty życia ( obóz zagłady, obóz koncentracyjny, obóz pracy przymusowej, egzekucja, łapanka, bombardowanie pożar, wysiedlenie, głód i zimno.., choroba czasów wojny, żyje za granicą  )  i informacja że wypełnienie formularza i odesłanie  jest obowiązkowe i z braku wiedzy należy postawić gdzie trzeba ptaszka. Mając dane w bazie danych można łatwo wydać wielotomową Księgę Ofiar Niemców. Nie nazistów czy hitlerowców ale właśnie Niemców. To byłby potężny potencjalny oręż propagandowy w stosunkach z NRF. Sprawę utrudniają politycznie akcje NKVD po najeździe ZSRR na Polskę w 1939 roku ale i to można jakoś rozwiązać.  
Obowiązek meldunkowy jest krytykowany jako przejaw nadmiaru władzy ale ma też oczywiste zalety. Można go też zmodyfikować. Na wypadek wojny warto od czasu do czasu sporządzać na taśmach  kopie z uproszczonych baz danych.

Wróćmy do zakresu zadań jakie wykonuje państwo. Próby wprowadzenia obowiązku szkolnego datuje się już od XVII wieku ale dopiero rozwój gospodarczy dał szkolnictwu bazę materialną. W Europie Zachodniej w praktyce w ostatnich dekadach XIX wieku upowszechniało się szkolnictwo powszechne natomiast w XX wieku obowiązek szkolny narzucono twardo egzekwowanymi ustawami. Analfabetyzm w przedwojennej Polsce był powszechny co daje wyobrażenie o szkodliwości tego państewka.
Użyteczność wiedzy przekazywanej dzieciom w szkole jest dyskusyjna ale ważniejszy jest przebieg procesu socjalizacji. Nieprzypadkowo szkoła zaczyna się od 7 roku życia dlatego że wcześniej dzieci nie są z powodów fizjologicznych utrzymać dłużej uwagi. Zatem szkoła wychowuje dzieci. Prawidłowa socjalizacja m.in. w szkole ogranicza złe cechy charakteru – zawiść, zazdrość, chciwość.
Popularny jest pogląd że o pozycji USA decyduje zaledwie 1% ich populacji i amerykańskie koncerny. To koncerny wypracowują nowe technologie i modernizują gospodarkę.  Pogląd ma oparcie w faktach. Uznane są w świecie elitarne, amerykańskie uniwersytety ale poziom uniwersytetów stanowych jest średni lub wręcz niski. Niegdyś wysoki poziom amerykańskiego szkolnictwa podstawowego i średniego ciągle obniża się od wielu lat.   

Edukacja w Polsce jest bezpłatna. Mężczyźni winni też przejść szkolenie wojskowe i stanąć w chwili próby  do obrony kraju narażając się na kalectwo lub śmierć. Czy zatem patrząc logicznie dzieci powinny być karmione / dokarmiane w szkołach podstawowych ?
Na razie nie ma jeszcze zbiorów danych aby po ich przetworzeniu w miarę ściśle odpowiedzieć na pytanie jak bardzo opłacalne są inwestycje w dzieci. Ale metodami heurystycznymi można „dowodzić” że są to inwestycje bardzo opłacalne ze współczynnikiem zwrotu rzędu 5...10 razy !

Niedożywienie polskich dzieci negatywnie wpływało na ich rozwój fizyczny i umysłowy. Przeprowadzone przez lekarzy badania w 1934 roku wskazywały, że niemowlęta wiejskich biedaków i miejskich bezrobotnych miały aż 0.58 kg niedoboru wagi i 1.9 cm niedoboru wzrostu. Dzieciom w wieku 2–7 lat odpowiednio brakowało 0.97 kg i aż 4.2 cm wzrostu. Dzieci te były przeważnie  opóźnione umysłowo w rozwoju. Pozostaje pytanie jak zbrodnicza sanacja  mogła tak okrutnie znęcać się nad swoimi obywatelami i dziećmi.

Niestety obecnie w średniej długości życia i dożycia mamy do bogatego Zachodu ogrom zaniedbań do dogonienia.
Ale obecnie też są dzieci niedożywione i zaniedbane. Szkoda że nie ma badań podobnych to tych zacytowanych przedwojennych. To niedożywienie dzieci jest później nienaprawialne w żaden sposób. Niewiele dają kuracje hormonami i specjalne diety.
Wstydliwym tematem są źli rodzice nie dbający o dzieci i znęcający się nad nimi. Taki „margines” jest w każdym kraju i wcale nie jest on mały jak twierdzą optymiści ! To nie są tylko alkoholicy i psychopaci. To jest poważny problem.
Organizacja żywienia zbiorowego nie jest trudna ale wymaga pomysłowości. Zbiorowo żywi się w barach i restauracjach, firmach, przedszkolach, częściowo szkołach, na koloniach i wczasach,  bursach, akademikach, wojsku, więzieniu...
Stołówki pracownicze w Polsce nie są żadnym komunistycznym wymysłem bowiem takowe funkcjonują w NRF i Japonii w najlepszych firmach świata.
Niebanalną zaleta jest w dużej zmechanizowanej kuchni oszczędność energii na sporządzanie potraw i wysoka wydajność pracy załogi kuchni  w porównaniu z pracą w domowej kuchni.
W Polsce problemem z upowszechnieniem żywienia zbiorowego jest … tradycyjny i stały już brak mięsa. Przygotowanie w domu potraw z użyciem mięsa jest najprostsze i najszybsze .Potrawy roślinne są trudniejsze w przygotowaniu i wymagają większych umiejętności. W kuchni zbiorowej nie jest to wada bowiem można użyć prostej mechanizacji radykalnie obniżającej pracochłonność. Człowiek potrzebuje dziennie 0.7-1 grama białka na kilogram wagi ciała. Dzieci ważą niewiele i ich zapotrzebowanie jest małe. Bardzo dobrym źródłem białka roślinnego jest fasola ( biała i czerwona), fasola szparagowa, groch, bób i podobna do bobu soczewica ( czerwona, zielona, czarna), która jest jedną z najdawniej uprawianych przez człowieka roślin. W antycznym Egipcie, Grecji i Rzymie stanowiła podstawę wyżywienia. Jest pożywna i smaczna. W Polsce uprawia się soczewice z przeciętnymi plonami. W świecie uprawia się ją głównie w USA, Kanadzie i Azji. Wielkim źródłem białka w świecie jest soja ale w Polsce nie daje się jej właściwie uprawiać. Na rynku światowym soja i soczewica są niedrogie. Niedroga jest też szeroko uprawiana w Azji ciecierzyca a „przemysłowe” potrawy z niej są smaczne. Z uwagi jednak na stałe kłopoty dewizowe lepiej bazować na krajowych plonach.  Z roślin strączkowych robi się wyroby doskonale imitujące mięso, na przykład kotlety.
W mniejszych ilościach białko jest w każdej roślinie jadalnej. Bardzo tanie są dla mieszkańców Zachodu banany z tropików.
Pamiętać należy że tylko w żywieniu zbiorowym można surowce tak skomponować ( jest to zastosowanie optymalizacji liniowej ! ) aby przyswojone zostały wszystkie aminokwasy z roślin i aby usunąć ich wady. Źle skomponowane potrawy z użyciem fasoli i grochu są trudno strawne i mogą nawet powodować wzdęcia. Osłabia je przykładowo  koper i kminek.
W świecie znanych jest mnóstwo smacznych potraw roślinnych i system żywienia zbiorowego może spopularyzować wiele potraw.
Plagą jest „wynoszenie” różnych rzeczy z firm czyli zwykłe złodziejstwo. Z kuchni zbiorowych wynoszone jest głównie deficytowe mięso i surowce roślinne są mniej podatne na kradzież.

W czasie I Wojny Światowej szybko pojawiły się problemy z żywnością w Niemczech. Późniejszy kanclerz NRF Konrad Adenauer był przede wszystkim genialnym wynalazcą. W czasie I Wojny opracował receptury kiełbas z użyciem roślin strączkowych i mąki niektórych zbóż które w smaku i w wyglądzie były niemożliwe do odróżnienia od wyłącznie mięsnych kiełbas. Adenauer jest jednym z autorów powojennego cudu gospodarczego w Niemczech. Był idealną osobą w trudnych czasach na kanclerza. Nie lubił nazistów i został nawet uwięziony.

Niestety większość szkół nie ma kuchni zbiorowej ani stołówki a istniejące nie mogą wszystkich dzieci zaopatrzyć i to się szybko nie zmieni. Czy są jakieś rozwiązania zastępcze ?
„Dla chcącego nic trudnego.” Ciężarówka zaopatrzenia rozwożąca pieczywo z piekarni przemysłowej tak ja zatrzymuje się przy sklepach zatrzymuje się przy szkole i woźny odbiera dajmy na to w koszach 500 bułek lub podobną w wadze ilość chleba, który prostą maszyną (mechanizacja) można szybko pokroić. Gotowe do zjedzenia są drożdżówki w przypadku małej szkoły i pobliskiej piekarni rzemieślniczej. Identycznie z dostawą mleka z zakładów mleczarskich.
Bułkę po posmarowaniu masłem, masłem roślinnym, majonezem czy w biednych czasach margaryną obkładamy czymkolwiek co jest dostępne – wszelkie sery w plastrach, kiełbasy ( także Adenauera ),  wszelkie pasztety ( także roślinne), pokrojony ogórek lub ogórek kiszony, plastry pomidora, plaster cebuli, marmolada, drzemy, prawdziwy i sztuczny miód ( nie ma walorów zdrowotnych prawdziwego miodu) czy nawet posypać cukrem. Można bułkę posmarować cebulą usmażoną ze smalcem lub olejem. Można w kryzysie  nawet dać kapustę kiszoną lub inaczje przygotowaną. W sezonie umyte jabłko, gruszka, śliwki, obrana marchew, kalarepka... Ugotowane warzywa... Smażone ziemniaki czyli frytki... Odrzucone owoce można przetworzyć w kuchni na kompot i ciasta.
Każdy uczeń dostaje do swojego kubka ciepła kawę zbożową pół na pół z pełnym mlekiem. Problemem może być bakteryjna czystość mleka, które wymieszane w takim rozwiązaniu ma temperaturę ca 60C, bezpieczną dla uczniów ale nie gwarantująca dezynfekcji mleka podłej jakości.
W tym kubku ciepłym mlekiem ( także rozcieńczonym wodą w trudnej sytuacji ) można zalać płatki owsiane lub kukurydziane lub ich mieszankę.  

 W Stanach Zjednoczonych w dnie depresji Wielkiego Kryzysu potężne było bezrobocie. W ulicznych kuchniach wydawano tysiące posiłków, przeważnie pożywną zupę a rzadziej uproszczone drugie danie.  Sprawnym ruchem dwoma specjalnymi chochlami naraz szybko obdzielano dwie osoby.
Genialny Henry Ford był wrogiem tak zwanej dobroczynności. Jego zdaniem każdy winien pracować i zarabiać ale w kryzysie gospodarka nie działała. Ford wydający zjadliwe czasopismo „Międzynarodowy żyd” twierdził że światu pokój da uwięzienie 50 najbogatszych żydów.
Niemniej bogaci Amerykanie przeznaczali na utrzymanie sieci darmowych posiłków duże pieniądze.           
Emigrancka Ameryka była  młodym narodem. Było wielu nowobogackich, którzy dobrze wiedzieli co to jest niedostatek. Dopiero teraz Ameryka ulega petryfikacji i bogatym zostaje się głównie z urodzenia.
Ameryka udzieliła pod koniec wojny i po wojnie wielkiej pomocy żywnościowej i materialnej całej Europie. Gdy Stalin wszczął konflikt i wstrzymano pomoc dla ZSRR rozpoczął się powojenny śmiertelny głód w ZSRR.

Człowiek jest istotą biologiczną i społeczną. Otoczenie dziecka kształtuje jego osobowość i inteligencje. Niezastąpiona jest socjalizacja w normalnej, pełnej rodzinie. Teoretycznie rodzina powinna razem jeść posiłki. Ale to jest tylko teoria skoro ojciec do pracy w dzień powszedni  wychodzi gdy dzieci jeszcze śpią. Wielką role w socjalizacji odgrywa szkoła i rówieśnicy. Każdy człowiek jako element społeczności nie lubi się wyłamywać i przyzna racje grupie wiedząc na 100% że ona się myli. Toteż gdy nauczyciel poda dzieciom kosz z kanapkami oczywiście wezmą je wszyscy.
Państwo ma wyrównać start wszystkich dzieci. Jest wiele rzeczy którymi państwo powinno się zajmować i to jest jedna z nich. Ale jest wiele rzeczy którymi państwo nie powinno się zajmować.

Pozytywną rolę spełnia harcerstwo ( błędem jest jego upolitycznianie ) i wydaje się że ładny mundurek i akcesoria wszyscy chętni harcerze powinni dostać za darmo ale z etykietą z nadrukowaną ceną aby każdy wiedział że to kosztuje Naród jest wielką wspólnotą interesów i wszyscy muszą wiedzieć że jedziemy na jednym koniu.
Młody człowiek musi się nauczyć współpracy w grupie, lojalności i zaufania do kolegów. To procentuje w dorosłości.
Jak najbardziej właściwy jest udział uczniów szkół średnich we wrześniowych wykopkach. Właściwe są dobrze zorganizowane  praktyki robotnicze dla studentów natomiast źle zorganizowane tylko demoralizują  

Wiele bardzo dobrych rozwiązań działających w Polsce jest bezmyślnie krytykowanych.
W dużych szkołach funkcjonują pielęgniarki, czasem lekarz i dentysta. Ocenia się higienę dzieci, wyłapuje te z wszawicą i innymi chorobami. Dzieci mierzy się i waży.
W Polsce po wojnie 100% populacji było zakażone gruźlicą. Naród stał nad własnym grobem. Powszechny był syfilis i inne choroby. Mimo wielkiej akcji przeciwgruźliczej i przymusowego leczenia obecnie jest to nadal ponad 80% zakażonych ale jest szansa na szybki spadek ilości zakażonych wraz  z odchodzeniem starszych pokoleń. Dopiero mocne pogorszenie warunków egzystencji, głód, zimno dałyby czynną gruźlicę. Oczywiście dzieci z gruźlicą trzeba wyłapać. Leczyć izolując trzeba całe rodziny.
Poprawa stanu biologicznego narodu nie jest ukończona. Słowo naprawa jest nieadekwatne dlatego że stan biologiczny narodu przed wojną był niedostateczny.
  Poza oczywistymi przypadkami widocznymi gołym okiem zaniedbań i niedożywienia dzieci ocena wzrostu i wagi dziecka nie jest łatwa z uwagi na uwarunkowania genetyczne od rodziców. Zatem w ewidencji ludności (oraz w dowodzie osobistym ) winien być podany wzrost w centymetrach i waga w kilogramach w dacie wydania dowodu. Mając parametry genetyczne rodziców z łatwością ocenimy czy wzrost i waga dziecka w określonym wieku są w normie.
W najbardziej oszczędnej formie dokarmimy tylko w uzgodnieniu z lekarzem  dzieci zapóźnione i niedożywione.
 
Dane ze sprawdzianów o słabej wydolność fizycznej niektórych uczniów mają nauczyciele Wychowania Fizycznego. Z tych danych trzeba zrobić użytek.
Ludzie są różni i chodzi tylko o znalezienie dzieci w sposób oczywisty zaniedbanych i niedożywionych.

Działalność szkolnych dentystów przynosi obniżenie odsetka nadal powszechnej próchnicy u dzieci. Choroby zębów mocno pogarszają ogólny stan zdrowia osoby. Stan uzębienia Polaków  na tle mieszkańców Zachodu jest bardzo zły. Zły stan zębów mocno pogarsza wygląd osoby i istotnie zmniejsza jej szanse życiowe. Zwłaszcza stan zębów palaczy jest okropny. Wyprostowanie zębów dziecka aparatem dentystycznym jest proste i tanie a da w życiu dorosłego znaczne profity.    
Tylko w niektórych szkołach i to incydentalnie dzieci uczy się mycia zębów. To należy naprawić.  Dzieciom co kilka miesięcy trzeba dawać szczoteczki do zębów i co miesiąc pastę do zębów. Rzecz jasna część szczoteczek i past do zębów zostanie zmarnowana ale koszt tych rzeczy na tle przyszłych zysków ze zdrowego pracownika jest znikomy. Opłacalność takiej inwestycji jest gigantyczna.
Istotną część kosztów pasty do zębów stanowi jej tubka i jednostkowy koszt jest tym mniejszy im większa jest tubka. Wydaje się że dla rodziny już z wyrośniętymi dziećmi optymalna byłaby duża tubka pasty pojemności 100-150 ml ale dla dzieci musi być osobno znacznie mniejsza aby ich nie zniechęcać. Nie wolno żądać rzeczy niemożliwych
Oczywiście za rozdanie dzieciom posiłku w czasie godziny wychowawczej czy innej lekcji, szczoteczki i pasty do zębów nauczycielom nic się dodatkowo nie należy.

Nikomu nie trzeba tłumaczyć że w gospodarce potrzebni są pracownicy zdrowi, wytrzymali i inteligentni.
Ale na wojnie strasznie potrzebni są żołnierze zdrowi i wytrzymali. Przejazd transporterami i czołgami oraz czuwanie w gotowości na pozycji może trwać kilkadziesiąt godzin. Przez wiele godzin czuwać musi ukryty snajper zadający wrogowi makabryczne szkody. Długa jest misja bombowcem w pobliżu granic wroga. W ekstremalnej sytuacji żołnierzom a zwłaszcza komandosom można dać narkotyk.  
 
Podsumowując:
-Informacje przetwarzał człowiek a od niedawna czynią to też według programu mikrokontrolery i mikrokomputery oraz komputery.
Automatyzacja państwa wymaga jednoznacznego prawa ze zdefiniowanymi pojęciami. Nie da się wykonać programu gdy stanowione prawo jest wewnętrznie sprzeczne

-Innowacje są jednakowo ważne za pokoju i w wojnie. Informacje w wojnie są równie ważne jak fizyczny potencjał militarny. Użyteczność wniosków z przeszłych wojen prowadzonych w starej technologi jest ograniczona. Alianci optymalizowali wynik nalotów na III Rzesze gdzie do Gier Wojennych stworzono Indeks Siły Bojowej różnego uzbrojenia i pododdziałów.

-Największy udział w przyroście długości życia ludzi miały wodociągi i kanalizacja. Ta rewolucja nie jest w Polsce dokończona a obszar oczyszczalni ścieków jest zaniedbany.
Drugim czynnikiem była Zielona Rewolucja pozwalająca wreszcie zapomnieć o głodzie i niedostatku. To że w Polsce od zawsze brakuje mięsa może śmieszyć ale jest raczej powodem do wstydu tym bardziej że jego spożycie nie jest wcale małe jak na nasz poziom dochodu narodowego per capita, jest nawet duże. Skandalem są zaniedbane i niedożywione dzieci.

-Danych które można zebrać i zrobić z nich użytek „inwestycyjny” jest dużo. Już noworodek na wskaźnik APGAR świadczący o jego stanie po przyjściu na świat. Fundusze należy kierować tylko na cele, które przyniosą wymierne korzyści

-Militarnych zastosowań  mikrokontrolerów i mikrokomputerów jest już mnóstwo. Niedługo uzbrojenie bez wbudowanej mikroelektroniki będzie przestarzałe. Czołg w starciu z inteligentną rakietą przeciwpancerną wystrzelona z dużej odległości przez piechote lub helikopter  ma znikome szanse ocalenia i jako taki jest bronią przeszłości a nie przyszłości

-Liderujące światu w komputerach i mikroelektronice USA konsekwentne, rozległe prace nad Automatyzacją wojny prowadzą od lat pięćdziesiątych choć amerykańskie zdalnie sterowane radarem i analogowym komputerem działa przeciwlotnicze istniały już pod koniec wojny.-Tradycyjnie „War Games” „wrogich” sztabów odbywają się na mapach ale gdy informacje są w pamięciach komputerów możliwa jest automatyzacja Gier Wojennych a z drugiej strony możliwa jest automatyzacja podejmowania decyzji czyli rozkazów. Komputery otrzymują informacje systemem łączności. Informacje mogą być niepełne i niepewne.

-Modernizacja gospodarki wymaga inżynierów ( u nas magistrów ) i naukowców grupy określanej w USA jak SCIENCE: matematyka ( także stosowana ), fizyka ( także techniczna), chemia, elektrotechnika i komputery, mechanika, budownictwo, biologia, medycyna. Na te kierunki studiów jest bardzo dużo chętnych, czasem do 10 na jedno miejsce. Studia są trudne i dużo studentów z nich odpada. Ponieważ potrzeba laboratoriów studia są drogie.
Tak zwane studia humanistyczne / społeczne cechuje mała ilość chętnych ( czyli na dzień dobry działa selekcja negatywna w naborze ) i ich bardzo niski poziom w rzeczywistości nie odbiegający od poziomu dobrego ogólnika. Studia są łatwiutkie i tanie. Skandalem jest dawanie absolwentom tych szkół takiego samego tytułu magistra jak absolwentom trudnych studiów. To deprecjonuje tytuł magistra. Licea pedagogiczne dla nauczycieli były w zupełności wystarczające. O tym czy ktoś jest dobrym nauczycielem decyduje jego psychiczne powołanie. Byli doskonali nauczyciele bez żadnych extra szkół. Zwłaszcza kobiety potrafią nawiązać z klasą doskonały kontakt ale są osoby zupełnie nie nadające się na nauczyciela.   Porównanie ogromu pracy którą wkłada kończący studia lekarz z bzdurami jakich uczą na kierunkach pedagogicznych musi śmieszyć i świadczy o ciężkiej chorobie systemu. Tymczasem lekarzy już brakuje i często gabinety w szkołach są tylko czasem otwarte. „Dyplomy” szkół partyjnych i humanistycznych otrzymuje partyjna nomenklatura, która udaje że jest wykształcona. Polska na tle Zachodu ma za mało ludzi wykształconych ale samooszukiwanie się że „studia” humanistyczne tworzą ludzi wykształconych jest głupotą. Ludzie ci jako urzędnicy zarabiają z reguły mniej niż robotnik i są wiecznie sfrustrowani i niezadowoleni.

Ave Cezar

 Ave Cezar

 

Geopolityczna lista zyczen Rosji na 2035 rok z 2012 roku

 Geopolityczna lista zyczen Rosji na 2035 rok z 2012 roku

 Na mapach nanosi się szkice planowanych operacji wojskowych ale też nowe granice państw. Mozna kolorowymi kredkami bazgrać po mapach.
Co do życzeń Rosji z 2012 roku to po 8 latach:
-Od Gruzji oderwano Abchazje
-Zajęto Krym
-Na wschodniej Ukrainie trwa wojna i raczej zbuntowany obszar zostanie przyłączony do Rosji. Bunt może się rozszerzyć do kształtu pokazanego na mapie
-Obecna heca na Białorusi może sie zakończyć zjednoczeniem Białorusi z Rosją jak pokazano na mapie
-Putin i Natanjahu często jedzą i piją sobie z dziubków. Rosja jest strategicznym partnerem Niemiec. Polska a raczej Polin może istnieć w pokazanym kształcie z oderwanymi ziemiami zachodnimi ale bardzo osłabiona. Polin jest skłócona ze wszystkimi i wszyscy mają jej dość. PiS za przyjaciela uważa żydowskiego Komornika USA.  
 
A przecież do 2035 jest jeszcze piętnaście lat ! Pożyjemy zobaczymy.

 

Wrzesien wstydu

 Wrzesien wstydu
https://www.rp.pl/Rzecz-o-historii/308279955-Wrzesien-wstydu.html
" Wszystko na to wskazuje, że jeszcze przed wybuchem wojny istniał plan ewakuacji najważniejszych instytucji państwa polskiego. To kładzie cień na ludziach, którzy mieli bronić ojczyzny.

Pierwszy wyjechał prezydent. „Pan (Stanisław) Łepkowski, dyrektor kancelarii cywilnej telefonuje, że ze względu na bombardowanie Zamku w ciągu dnia dzisiejszego (1 września 1939 r. – piątek), Pan Prezydent wyjedzie tej nocy do wsi Błota, leżącej kilka kilometrów od miasta, na prawym brzegu Wisły, przy szosie do Falenicy, gdzie zamieszka w willi jednego ze swych znajomych. Jest to konieczne, bo Zamek nie posiada pewnego schronu przeciwlotniczego..." – zanotował w swym dzienniku wojennym premier Rzeczypospolitej generał Sławoj-Składkowski. Nie zanotował już, dlaczego nie szukano dla pana prezydenta jakiejś siedziby w samej Warszawie ze stosownym schronem, nie zanotował też, że była to informacja ściśle tajna, bo fakt wyjazdu ze stolicy pana prezydenta, wzywającego w swym orędziu naród do walki z odwiecznym, śmiertelnym wrogiem, mógł zrobić złe wrażenie na tymże narodzie. Tak zaczynał się wrzesień nieznany i do dzisiaj trudny do zrozumienia.

Z góry zaplanowana ucieczka
Już w niedzielę 3 września zapisuje Sławoj: „Pan Marszałek Śmigły zawiadomił mnie, iż wobec postępu Niemców należy przygotować ewakuację urzędów za Wisłę, na prawy jej brzeg, gdyż Marszałek przewiduje opór wojsk polskich na linii rzeki Wisła". Jak wiadomo, początkowe liniowe ugrupowanie wojsk polskich przewidywało bitwę graniczną, na całej 1900-kilometrowej długości granicy, lecz już owego 3 września Śmigły, odprawiając szefów misji wojskowej do Paryża i Londynu, stwierdził, że „front jest wszędzie przerwany. Pozostaje nam tylko odwrót za Wisłę, o ile jeszcze będzie to wykonalne". Oparcie linii obrony na Wiśle skracało front do ok. 600 kilometrów, oczywiście „o ile jeszcze będzie to wykonalne"! Jak wiadomo, tak jak wszystkie plany i wojenne manewry marszałka Śmigłego w tej wojnie, także i te zamiary i rozkazy okazały się niewykonalne.
Tymczasem w myśl wskazówek Naczelnego Dowództwa 4 września rozpoczęła się ewakuacja urzędów centralnych. Zaczęto od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Prezydium Rady Ministrów. Dalej przygotowano eszelony dla Sejmu i Senatu, Ministerstwa Spraw Zagranicznych i wszystkich pozostałych ministerstw, Najwyższej Izby Kontroli, Najwyższego Trybunału Administracyjnego, Sądu Najwyższego i całego Ministerstwa Sprawiedliwości. Można bez ryzyka przesady sądzić, że jeśli naród polski walczył na dziesiątkach pól bitewnych i bronił swych wsi i miast, to państwo polskie po prostu sobie wyjeżdżało. Co więcej, jak wynika z dokumentów, szczegółowe plany owej ewakuacji zostały przygotowane już w lipcu, na blisko dwa miesiące przed wybuchem wojny, a dyrektor Józef Ołpiński z Prezydium Rady Ministrów osobiście wizytował miejscowości docelowe, przewidywane dla poszczególnych urzędów. Być może absurdalność całego tego planu staje się oczywista, gdy zważyć, że „policja województwa warszawskiego kierowana jest do Brześcia, policja województwa Łódź – do Lwowa, policja śląska do Brześcia, policja miasta Warszawy do Łucka. Tu również kierowana jest policja województw pomorskiego i poznańskiego".

Tymczasem do Warszawy docierają pierwsze transporty rannych z pól bitewnych i pierwsze grupy uciekinierów spod Częstochowy i z Wielkopolski. Wraz z nimi do ludzi powoli, bo powoli, jednak zaczyna docierać prawda o tej wojnie i polskiej klęsce. Tym samym pojawiają się też pierwsze oznaki dezorganizacji i chaosu, którym próbuje przeciwdziałać prezydent Warszawy major Stefan Starzyński – mimo jednoznacznych rozkazów marszałka zdecydował nie opuszczać swojej Warszawy. W miejsce nieobecnych służb porządkowych powołuje Straż Obywatelską z majorem Januszem Regulskim.
Exodus ludności cywilnej
6 września na polecenie marszałka Śmigłego płk Roman Umiastowski w radiowym apelu wezwał ludność stolicy do kopania rowów przeciwczołgowych, a młodych mężczyzn, zdolnych do walki, o opuszczenie Warszawy i udanie się na wschód, gdzie mogliby zostać wcieleni do wojska. Jak szacuje historia, z miasta wyszło 200, a może nawet 300 tysięcy ludzi. Tym samym jednak uruchomione zostały nastroje i mechanizmy panikarskie, zapychając szosy i drogi na wschód tysiącami ludzi uciekających przed wojną z całymi rodzinami i całym swym dobytkiem.

Z 6 na 7 września w najgłębszej tajemnicy opuścił Warszawę wódz naczelny, marszałek Edward Rydz-Śmigły, i udał się do Brześcia nad Bugiem, by stąd, zza murów potężnej twierdzy, dowodzić swymi armiami. Szczerze mówiąc, nie bardzo wiadomo, po co to zrobił. Prawdopodobnie, by wobec przełamania przez Niemców 7. Dywizji Piechoty gen. Janusza Gąsiorowskiego i otwarcia tym samym wolnej drogi do Warszawy nie znaleźć się w pułapce, z której nie mógłby skutecznie dowodzić.
Tyle że historia jest zgodna co do tego, że czy z Warszawy, czy z Brześcia naczelny wódz i tak niczym nie dowodził. Badacze wprost ujawniają, że udając się do Brześcia, zapomniano wziąć z Warszawy konieczne szyfry i kody, tym samym pozbawiono się jakiejkolwiek łączności z walczącymi w kraju wojskami. Obecny w Brześciu szef III Oddziału Sztabu grupy Polesie gen. Franciszka Kleeberga, płk dypl. Tadeusz Grzeszkiewicz, był świadkiem sytuacji, gdy wódz naczelny nie mógł przyjąć meldunku oficera, który przybył z pola bitwy, ponieważ... rozgrywał właśnie robra i poprosił o choćby godzinę, by go dokończyć. Grzeszkiewicz długo nie mógł się zdecydować, czy wolno mu, zawodowemu oficerowi, przyjacielowi gen. Kleeberga, ujawniać podobne wstydliwe fakty. Ale słysząc zewsząd w latach 70., że nie ponieśliśmy w tym wrześniu żadnej klęski i że żołnierz polski nie ma się czego wstydzić, nie wytrzymał i powiedział głośno w telewizyjnym programie „Świadkowie", że przede wszystkim polski żołnierz powinien się wstydzić swego naczelnego wodza. Jeśli bowiem jest prawdą, że wobec 13-krotnej niemieckiej przewagi w broni pancernej, artylerii czy lotnictwie nie mogliśmy wygrać we wrześniu, to jednocześnie nie można było przegrać tej wojny w gorszym stylu.

Z Brześcia, wobec zbliżających się już do twierdzy czołgów gen. pułkownika Heinza Guderiana, marszałek Śmigły udał się do Włodzimierza Wołyńskiego. 12 września miało miejsce wspólne posiedzenie rządu i Naczelnego Dowództwa, na którym marszałek Śmigły, jak pisał minister Józef Beck, „musiał ograniczać się do stwierdzenia, że nie jesteśmy w stanie wprowadzić w życie działań, które pozwoliłyby nam na utrzymanie pozycji". Jednocześnie marszałek poinformował uczestników narady o swojej rozmowie z 9 września z ambasadorem Francji Léonem Noëlem, który zaproponował rządowi Polski ulokowanie się we Francji zgodnie z precedensem rządu belgijskiego z 1914 r.
Zdrada sojuszników
Tegoż samego 12 września we francuskim Abbeville, Sojusznicza (francusko-brytyjska) Wojenna Rada Najwyższa zadecydowała, że wbrew wcześniejszym zobowiązaniom Polsce nie zostanie udzielona żadna pomoc w postaci ofensywy na zachodzie czy nalotów na Niemcy. Powody tej decyzji leżały w angielsko-francuskiej świadomości treści układu Ribbentrop–Mołotow z 23 sierpnia 1939 r., a także świadomości bliskiego już uderzenia sowieckiego na Polskę. Żaden z naszych „sojuszników" nie życzył sobie najmniejszego konfliktu z Rosją. Tak więc podobnie jak w sierpniu nie poinformowali nas o planowanym rozbiorze Polski, tak i teraz nie poinformowali nas o czekającej Polskę bliskiej wojnie z Rosją.

W nocy z 13 na 14 września czołowe oddziały niemieckie przeprawiły się przez Bug pod Hrubieszowem, a już rankiem 14 września minister Beck został poinformowany przez premiera Składkowskiego, że prezydent, rząd oraz Naczelne Dowództwo przenoszą się w rejon Kołomyi, Kosowa i Kut w celu zapewnienia połączenia z Rumunią... Pan prezydent w tym momencie znalazł się w Załuczu tuż obok Śniatynia, a marszałek Śmigły tego dnia, około południa, przybył do Kołomyi położonej ok. 30 km od rumuńskiej granicy. Jeszcze bliżej granicy, bo w Kosowie, ulokował się rząd. Premier gen. Felicjan Sławoj-Składkowski notował w swym diariuszu: „Urzędujemy w zarekwirowanych willach uzdrowiska i w urzędach starostwa... W samym Kosowie mieści się Prezydium Rady Ministrów, Sprawy Wewnętrzne, Wojsko, Propaganda i Skarb. W Rożnowie ulokowane zostały: Sprawiedliwość, Oświata, Komunikacja i Ministerstwo Poczt. W Kutach urzęduje Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Dyplomacja. We wsi Kniaże rozlokowano: Opiekę Społeczną, Rolnictwo, Przemysł i Handel, Najwyższą Izbę Kontroli, Najwyższy Trybunał Administracyjny, Sejm i Senat". Tak oto na obszarze niewiele większym niż Warszawa rozlokowano wszystkie urzędy centralne wleczone tu ze stolicy przez dwa tygodnie nie wiadomo w jakim celu.
Po południu 15 września notuje dalej Składkowski: „wyjeżdżam do Kołomyi do sztabu i w rozmowach z marszałkiem Śmigłym i gen. Stachiewiczem utwierdzam się w przekonaniu o zamiarze i możliwości naszego dalszego oporu. Ta bliskość granicy rumuńskiej jest denerwująca dla wszystkich". Lecz choć sama ewentualność przejścia do Rumunii wydaje się Sławojowi „denerwująca", to przecież sprawa przekroczenia granicy w tym momencie wydawała się już przesądzona. Decyzja przekroczenia granicy przygotowywana była już od dawna. W świetle wspomnień decydowała się już 9–10 września w Brześciu, gdzie znalazł się marszałek po opuszczeniu zagrożonej Warszawy. W świetle relacji opublikowanych już po wojnie decyzja ta musiała zapaść jeszcze wcześniej, skoro już 30 sierpnia kpt. Gustaw Stachowicz otrzymał rozkazy wywiezienia z Warszawy dwoma samochodami ciężarowymi mebli i prywatnego dobytku Śmigłego pod Nowy Sącz, do majątku marszałka, a następnie w pierwszych dniach września, przekroczenia granicy rumuńskiej.

Pułkownik Józef Jaklicz zanotował: „Kołomyję opuściłem po godzinie 14-tej. Na kilka kilometrów przed Kosowem oczekiwali mnie oficerowie Oddziału III-go, płk Stanisław Kopański łącznie z płk. Tadeuszem Klimeckim; zwrócili się do mnie, przedstawiając psychiczny nastrój oficerów oddziału, zgnębionych i w najwyższym stopniu zaniepokojonych sytuacją. Wojska w kraju – mówił do mnie Kopański – kontynuują walkę, natomiast sztab główny zbliża się do granicy rumuńskiej. To zbliżanie się wskazuje na jego cel, którym jest przejście Naczelnego Dowództwa na terytorium Rumunii. Oficerowie Oddziału III-go uważają, że honor wojskowy nakazuje im przedostać się do walczących oddziałów... nie zaś, w tym tragicznie przełomowym momencie chronić się na obce terytorium... Poleciłem im – zanotował Jaklicz – zająć miejsca w samochodach i jechać ze mną do Kosowa".
Sowiecki nóż w plecy

Jest wielkim pytaniem historii, jak to możliwe, by w sztabie marszałka Śmigłego, w rządzie, we wszystkich instytucjach skupionych na tzw. przedmościu rumuńskim nikt nie słyszał odgłosów zbliżającej się katastrofy. 14 września moskiewska „Prawda" opublikowała artykuł Andrieja Żdanowa: „Polska – pisał on – poniosła całkowitą klęskę wojskową, państwo polskie rozpada się, a armia polska nie stawiła niemieckiemu natarciu jakiegokolwiek znaczącego oporu". W prasie sowieckiej rozpętano wielką antypolską kampanię, lecz nie obudziło to żadnych polskich obaw. Podobnie nikogo nie zastanowiła częściowa mobilizacja Armii Czerwonej z 7 września. Pod broń wezwano 2,6 mln osób. W szkoleniu, co odnotowuje Władimir Bieszanow, wzięły udział 22 korpusy strzeleckie, trzy kawaleryjskie, trzy pancerne, 98 strzeleckich, 14 kawaleryjskich dywizji, 28 pancernych, trzy motocyklowe i jedna dywizja powietrzno-desantowa. Nikogo nie zdziwił wyjazd do Moskwy z Krzemieńca 12 września ambasadora Szaronowa. Nikogo nie obszedł jednoznaczny meldunek polskiego attaché wojskowego w Moskwie płk. Stefana Brzeszczyńskiego, który poprzez ambasadora Wacława Grzybowskiego ostrzegał, że „Sowiety uderzą na Polskę w dogodnej dla siebie chwili".

10 września ambasador Wielkiej Brytanii donosił z Moskwy, że ZSRR zamierzają siłą zająć część ziem polskich. Prasa brytyjska donosiła dalej o mobilizacji i poborze do Armii Czerwonej 4 mln żołnierzy. Meldunki, ostrzeżenia i raporty płynęły ze wszystkich stron. Niektóre tak jednoznaczne, jak informacje o sowieckim bombardowaniu Wołkowyska już 10 września czy bombardowaniu Pińska 15 września. W 1995 r. na apel telewizyjnej „Rewizji Nadzwyczajnej" o pomoc w rekonstruowaniu historii sowieckiego ataku na Polskę 17 września 1939 r. swoją relację przysłała pani Teresa Pol (z domu Błaszczyńska). Była siostrą PCK Szpitala Wojennego nr 803 w Pińsku, który został ulokowany w budynkach klasztornych odstąpionych przez ojców jezuitów. „Szpital pracował pełną parą, przyjmując kolejne transporty rannych i chorych z frontu zachodniego, gdy wczesnym świtem 15 września spadły na nasz szpital (oznakowany czerwonym krzyżem) sowieckie bomby". Każdy może się pomylić, przyjęliśmy i, dziękując za relację, wyraziliśmy, najdelikatniej, jak to możliwe, nasze wątpliwości. W odpowiedzi otrzymaliśmy miniaturowy kalendarzyk Warszawskiego Laboratorium Chemicznego za rok 1939 r. z wpisem pod datą 15 września 1939 r. – „Pierwszy nalot", lecz co więcej: z odbitką dokumentu z 7 października 1939 r. zaświadczającego, iż w dniu 15 września 1939 r. (po bombardowaniu) szpital ewakuował się z Pińska koleją przez Łuniniec, Sarny, Kowel do stacji kolejowej Turopin, a dalej już w znacznej części na własnych nogach do Czerska i Góry Kalwarii pod Warszawą. Dokument został sporządzony, podpisany i opieczętowany przez komendanta szpitala ppłk. lekarza dr. Kazimierza Marzinka. I jako taki nie budzi najmniejszych wątpliwości. A więc jednak Rosjanie uderzali już wcześniej. Tylko dlaczego nie wiedziały o tym władze polskie?

Historia od pewnego czasu dysponuje niezwykłym dokumentem. To dziennik płk. Zygmunta Wendy, wicemarszałka Sejmu, we wrześniu na prośbę Śmigłego zmobilizowanego i towarzyszącego marszałkowi przez wszystkie owe dramatyczne wydarzenia. 17 września Wenda zapisuje: „O godz. 5 rano telefonował gen. Stachiewicz o ruszeniu bolszewików. Komunikat rosyjskiego radia brzmiał, że dla ochrony interesów własnych oraz interesów ludności ruskiej i ukraińskiej, wojska sowieckie przekroczą granicę polską. Nóż w plecy!... Nasze MSZ do ostatniej chwili zapewniało neutralne stanowisko bolszewików. Wystąpienie przekreśla możliwość maszerowania na południe... Bolszewicy nie strzelają, przepuszczają dotąd nasze oddziały...".

Pytaniem, które pozostawało bez odpowiedzi, był charakter wkroczenia Sowietów na polską ziemię. Ponieważ nie strzelali, a niekiedy wręcz, tego pierwszego dnia, manifestowali przyjazne zachowania, przyjęto na naradzie w Kutach, że Rosji chodzi o ograniczenie niemieckiej strefy okupacji. Gdyby ktoś włączył radio i poszukał na falach radio Moskwa, usłyszałby tego 17 września przemówienie Mołotowa, które nie zostawiało najmniejszych złudzeń co do prawdziwych sowieckich celów: „Polska rozpadła się, nie ma już rządu. W miejscu uznanego przez cały świat państwa utworzyło się jakieś »dzikie terytorium« zamieszkałe przez zagubione i bezbronne narody. Weźmiemy je pod ochronę, zapewnimy życie w pokoju, damy im najlepszy na świecie rząd...".
Ucieczka władz do Rumunii

Pozostawało zdecydować, co robić dalej. Do godziny 16 trwały dramatyczne dyskusje. Stanowiska wahały się od koncepcji przebijania się do Lwowa, do zwycięskich oddziałów gen. Kazimierza Sosnkowskiego, choćby przyszło polec – ale w kraju, po koncepcję skorzystania z oferty francuskiej i jak najszybszego przedostania się do Paryża, by stamtąd dalej prowadzić wojnę. Problem polegał na tym, że z garstką żandarmów i policjantów trudno było realnie myśleć o przebijaniu się pod Lwów. Tym bardziej że Śmigły nie miał żadnej łączności z Sosnkowskim i nie wiedział, co ich czeka na miejscu.

Maleńkie letniskowe Kuty stały się oto widownią największego dramatu w całych chyba polskich dziejach. Liczyły ledwie 7,5 tys. mieszkańców, z tego 1,6 tys. Polaków, 2 tys. Ukraińców, 3,4 tys. Żydów i 500 Ormian. „Kuty – jak zapisano w »Roczniku Strzeleckim za rok 1933« – to miasteczko w uroczej dolinie Czeremoszu, wśród gór, lasów i sadów przy granicy rumuńskiej. Ciepła stacja klimatyczna wzniesiona 338 metrów nad poziomem morza. Kuty słynne są ze wspaniałych owoców i radioaktywnych kąpieli w Czeremoszu. W miejscu kilka dobrych restauracyj oraz szereg will i pensjonatów. Koszty utrzymania bardzo niskie (3 do 6 złotych dziennie)". Tyle że w tych dramatycznych dniach do kilkutysięcznego miasteczka przybyło kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Spali na ulicach, na ławkach, w samochodach. Droga z powiatowego Kosowa do Kut, ledwie 10 kilometrów, pokonywana była przez najmniej 12 godzin. Tędy, zdawało się, jechała cała Polska. Co pewien czas policja usuwała z drogi do rowów pojazdy, które odmówiły dalszej służby, najczęściej z braku benzyny, ale i tak pozostałe jechały w trzech rzędach.

O godzinie 16. zapadła decyzja, że prezydent i cały rząd 17 września przekroczą granicę polską. Wódz naczelny zdecydował, że on z wojskiem przejdą granicę tylko w takiej sytuacji, gdy ustępować będą przed wkraczającymi do Kut oddziałami sowieckimi. Nigdy inaczej...! Lecz w tym momencie dyrektor Wacław Żyborski z MSW poinformował obecnych, że telefonował starosta ze Śniatynia z informacją, że właśnie bolszewicy wkraczają do miasta i że zamknęli przejście graniczne do Rumunii. Do dzisiaj nikt nie wie, kto naprawdę zadzwonił. Ale nagle wszelkie wcześniejsze i szlachetne postanowienia wzięły w łeb. Zdecydowano, że we wsi Czerchanówka, między Kosowem i Kutami, kolumna rządowo-państwowa czekać będzie na swój sygnał do wyjazdu. Skoro bowiem bolszewicy są już w Śniatyniu, to wieczorem będą w Kołomyi i w Kosowie. A stąd już tylko kilka kilometrów do Kut. „Jesteśmy niespokojni – notuje premier Sławoj-Składkowski – bo całe nasze siły to tylko kilkudziesięciu żandarmów. O 18-tej wyjazd z Kut. Wreszcie ruszamy. Sztab już przejechał. Pan Marszałek jest spokojny, ale twarz ma zupełnie szarą". „Kolosalna ilość kolumn ciężarowych i osobowych. Do przeprawy przybyliśmy o 1.30 w nocy" – zapisuje płk Wenda.

Na samym środku mostu na Czeremoszu ustawione zostało stanowisko dla starosty kaliskiego majora Stefana Soboniewskiego. Miał regulować całym ruchem i dbać, by nie dochodziło do przestojów. „Nie padało. Noc była jasna. Co to by było, myślałem z niepokojem, gdyby teraz zaatakowały sowieckie samoloty. Bo ludzie szli i szli. Tysiące, dziesiątki tysięcy ludzi. Nie wiem ilu. Może 30, a może 50 tysięcy. Szli z opuszczonymi głowami. Bez jednego słowa, bez łez i głośnego płaczu. Nie płakały nawet dzieci. Stałem tak od 17-tej, w niedzielę 17 września, do 7.30 w poniedziałek. I tego nigdy nie zapomnę. Najtragiczniejszy obraz w całym moim życiu... Około północy widzę: jedzie Pan premier z ministrem Antonim Romanem. Już po pierwszej, zawiadamiają mnie, że jedzie Naczelny Wódz. Nie mogłem uwierzyć. Jak to? Hetman opuszcza walczące wojska? Nie mogłem uwierzyć...! Do dzisiaj nie mogę!".

Wenda zapisał, że marszałek był bardzo przygnębiony. Już po rumuńskiej stronie mostu siedział sam w samochodzie, nie chciał nawet herbaty. Czekał, aż skończy się ewakuacja formacji wojskowych. Wreszcie przejechał sztab, po nim skarbiec wawelski, Fundusz Obrony Narodowej, wozy z pożyczką złota na wojnę, wreszcie na końcu wielki obóz samochodowy lotników z gen. Władysławem Kalkusem na czele. Czy Śmigły, siedząc tak w milczeniu (podobno przez ponad 5 godzin!), myślał jeszcze o powrocie do walczącego kraju? Rozważał wszystkie racje? Nie wiemy i pewnie nigdy się już nie dowiemy. Być może nie dowiedział się nawet tego, że Rosjanie z niego zakpili. Weszli do Kut dopiero 21 września, pięć długich dni później, nadając jego pospiesznemu wyjazdowi z walczącej Polski wszystkie cechy panicznej ucieczki.

I tak pozostał po nim w historii tylko wrześniowy wstyd.

Dariusz Baliszewski"

TSC7109 Spectrum Rok 1985

 TSC7109 Spectrum Rok 1985
 Wtyk nalezy wcisnac na zlacze krawedziowe wylaczonego komputerka ZX Spectrum. Do złacza na pudełku nalezy dolaczyc wtyk z sensorem PT100.
Nalezy wpisac podany tekst programiku lub wczytac go z taśmy. Mozliwe jest tez uzycie z poziomu Hisoft Pascal. Po uruchomieniu nalezy podac zadane parametry i opcje lub najlepiej zaakceptowac domyslne. Na ekranie pojawi się  siatka wykresu i bedzie ciagle rysowany wykres Temperatury.
Zamiast sensora PT100 mozna dolaczyc stabilny rezystor i wówczas odczyt winien być absolutnie staly calymi dniami. Mozna tez dolaczyc potencjometr i rysowany jest kat obrotu potencjometru. Po zmianie lutowanego połączenia na PCB mierzone jest napięcie wejściowe. Prad polaryzacji wejścia jest bardzo mały i potencjalnie jest mozliwy nawet pomiar z sensora PH z kompensacją temperaturową.
Uzyto podwojnie całkujacego przetwornika z autozerowaniem TSC7109 = ICL7109. Tłumienie zaklocen sieciowych jest bardzo duże (wybrano odpowiednia czestotliwosc taktowania)  i zaklocenia zbierane przez niekranowane, luzne ( czyli z petlami zbierajacymi zaklocenia pola magnetycznego ) przewody nie sa widoczne.  Wejscie jest zabezpieczone.
Plytki uniwersalnej nie nalezy wyciagac z obudowy bowiem pod spodem plytki sa elementy i przy powtornym wcisnieciu plytki mozna uszkodzic uklad. Uklady CMOS sa tez wrazliwe na elektrycznosc statyczna czlowieka.   

Po wlozeniu sensora temperatury PT100 do ceramicznego czajnika elektrycznego celem regulacji temperatury na zadanym poziomie nalezy czajnik wlaczac gdy jest napis ON i wylaczyc gdy jest OFF. Przy bardzo dobrym refleksie operatora temperatura jest trzymana z duza dokladnoscia. Algorytm regulacji PID jest antynasyceniowy (nieznany w literaturze antywindup rozwiazania autora ) i nie ma przeregulowania po wlaczeniu lub znacznej zmianie temperatury zadanej. Regulacja jest szybka. Mozna ja pogorszyc dynamicznie wybierajac nieoptymalne parametry regulatora PID. Użyta jest tylko co 8N probka wejsciowa.

Jest to uproszczona wersja układu z 8 wejsciami analogowymi z mulitplexerami CMOS 4051 i dodatkowym portem rownoleglym PIO 82C55 wymagajaca juz uzycia Hisoft Pascal.


Komentarz współczesny
1.Intersil 3 1/2 cyfrowy układ przetwornika A/D z podwójnym całkowaniem do cyfrowego multimetru z interfejsem do wyświetlacza LCD wypuścił w 1978 roku. Wykonany był w awangardowej liniowo - cyfrowej technologii CMOS. Układ dla wyświetlacza LED oznaczono jako ICL7107. Intersil opublikował tez aplikacje do układów. Wielozakresowy woltomierz i amperomierz prądu stałego z omomierzem nie wymagały innego układu niż sam ICL. Aktywny prostownik dla uzyskania pomiaru napięć i prądów zmiennych wymagał użycia wzmacniacza operacyjnego. Pobór prądu jest mały i bateria 6F25 w mierniku starczała na długo.
Na początku lat siedemdziesiątych pojawiły się pierwsze układy kalkulatorowe w technologii PMOS co spowodowało przez 5 lat gwałtowny spadek cen kalkulatorów. Producenci porzucili produkcje układów kalkulatorowych i maski wraz ze wszelkimi informacjami, także  technologicznymi, można było kupić za grosze jak zrobiono to dla naszego Cemi. Technologia PMPS jest najprostszą technologią mikroelektroniczną
Do czasu ukazania się układów ICL woltomierz cyfrowy ( a co dopiero multimetr ) był drogim miernikiem laboratoryjnym. Rewolucja cen z multimetrami była tak sama jak z kalkulatorami !
Elementami ochronnymi układu ICL w multimetrze były złącza BE tranzystorów jako mało upływne diody Zenera. Ochrona układu w konfiguracji omomierza wymaga użycia pozystora. W konfiguracji amperomierza ochronę dzielnika stanowiły dwie plastikowe diody 3A i bezpiecznik topikowy. Szybko dodano funkcje pomiaru wzmocnienia tranzystorów NPN i PNP oraz napięcia na przewodzącej diodzie a trochę później użyteczny piszczek sygnalizujący małą rezystancje w obwodzie. Z prostym przetwornikiem F/V możliwy jest orientacyjny pomiar częstotliwości. ICL ma bardzo mały prąd polaryzacji wejścia i dobrze pracuje z sondą PH.
Później dodano w multimetrach pomiar temperatury tanią, produkowaną masowo Termoparą w komplecie.    
Precyzyjne dzielniki rezystorowe do miernika 3 1/2 cyfry miały jeszcze znośną cenę tym bardziej że podjęto ich produkcje masową. Natomiast 4 1/2 cyfrowe układy mierników Intersil nie zdobyły dużej popularności właśnie z powodu zaporowej - prohibicyjnej ceny dzielników. Pewnie gdyby zaczęły zdobywać popularność dopracowano by technologie taniej masowej produkcji dzielników ale tak się nie stało.
Przy wyborze odpowiedniej częstotliwości taktowania czyli czasu całkowania sygnału mierzonego bardzo duże jest tłumienie wszędobylskich zakłóceń sieciowych 50/60 Hz co jest ogromną zaletą. Układ połowicznie filtruje też zakłócenia z mostków tensometrycznych, które mają szerokie pasmo i w ich sygnale obecne są wszelkie zakłócające drgania.
Kopie układów ICL7106 produkowano też z dużym opóźnieniem w krajach RWPG a w tym w schyłkowym PRL. Układy te są sprzedawane i stosowane jeszcze obecnie !
TSC to Teledyne Semiconductor. Układy te miały stosunkowo małe szumy wejściowe.

2.Wzmacniacze operacyjne w liniowej ( to znaczy mieszanej ) technologi CMOS miały za duże napięcie niezrównoważenia i szumy 1/f dlatego w układach ICL zastosowano autozerowanie. Jest ono niestety  powodem bardzo długiego wychodzenia ICL z nasycenia po przesterowaniu. Intersil w nowszych układach odrobinę rozbudował układ i tolerują one przesterowanie i nie wchodzą w nasycenie.

3.Układ ICL7109 ma taki sam wygodny aplikacyjnie podsystem analogowy jak układy miernikowe ale interfejs ma do szyny mikroprocesora i jest dwukrotnie dokładniejszy. Może też bezpośrednio pracować z układem UART stanowiąc przetwornik A/D z szeregowym łączem cyfrowym. Maksymalna szybkość pracy wynosi 30 spsec i w zastosowaniach przemysłowych jest zupełnie wystarczająca.
Układ ICL7109 ma więc przykre nasycenie po przesterowaniu  i w rozwiązaniu wielokanałowym z wejściowym multiplekserem przesterowanie jednego kanału totalnie zakłóca także pozostałe kanały . Toteż autor obmyślił usunięcie tej wady w nieskomplikowany sposób.     
Tak samo jak układy do multimetrów układ ICL7109 jest niesamowicie długożywotny i przez producentów oferowany nawet teraz:
https://www.digikey.com/product-detail/en/maxim-integrated/ICL7109CPL/ICL7109CPL-ND/1089554

4.Analog Devices i Burr Brown oferowały bardzo drogie karty do mikrokomputerów z próbkującymi przetwornikami A/D rozdzielczości 8,10 i 12 bitów. Ich mankamentem była delikatność wejść i  brak tłumienia zakłóceń wejściowych i wynikają z tego niewielka ich praktyczna użyteczność.    

5.Przy pomiarze oporności układy ICL pracują w stabilnej konfiguracji ratiometrycznej. Po umieszczeniu sensora temperatury PT100 w pudełku z dzianiną lub w pojemniku z wodą odgrywające role filtru zmiennej temperatury powietrza pokazywane są tylko powolne zmiany temperatury i przez okresy czasu pomiar jest ten sam.
Osoba znająca praktyczne zachowanie systemu wejść analogowych krajowego systemu automatyzacji komputerowej  INTELGIGIT-PI z niedowierzaniem obserwowała dokładność systemu podejrzewając jakieś oszustwo dokonane programem ( niczym silniki Diesla Volkswagena i innych niemieckich producentów )  toteż okazano jej programik.   

6.Przetwornik ICL ma zakres / rozdzielczość +-12 bitów. Toteż przy odpowiednim rzutowaniu zakresu sygnału wejściowego uzyskuje się rozdzielczość 13 bitów (ale bez znaku) a to jest już naprawdę dużo.   

7.W pełnym i uproszczonym systemie nie ma przetwornika D/A dlatego że normą było i jest stosowanie jako aktuatorów serwomechanizmów krokowych. W przypadku quasi ciągłej elektrycznej regulacji temperatury triak mocy jest bezzakłóceniowo grupowo czyli niby ciągle operowany układem MOC3042 z bardzo dobrym efektem.
Jednak do celów pokazowo - dydaktycznych wyjście ciągle z przetwornika D/A jest konieczne bowiem jest oczywiste i przemawia do wyobraźni. Dopiero po zabawie z wyjściem ciągłym można przejść na jego imitacje. Okazanie od razu  imitacji po prostu ogłupia i prowadzi na manowce.

8.I/O portu równoległego PIO 82C55 skutecznie ochroniono rezystorami i diodą Zenera.

9.Komputerek ZX Spectrum pamięć masową miał niestety na taśmie magnetofonowej. Gdyby choć miał dyskietkę to byłby bez porównania lepszy.
Basic był strasznie powolny. Już samo załadowanie z taśmy Pascala Hisoft lub Forth trwało...  

10. System mógł być użyty jako wielokanałowy regulator PI/PID lub równolegle jako sterownik PLC. Mógł służyć do  automatyzacji każdego laboratorium i eksperymentów. I Tak Dalej.

Bialoruska rapsodia

 Bialoruska rapsodia
http://mysl-polska.pl/2454
"Z sympatią, wręcz podziwem obserwujemy wielotysięczne i w pełni pokojowe demonstracje w białoruskich miastach: chcą zmian i wierzą, że uzyskają je dzięki powściągliwości i ustnej perswazji.

Jednocześnie możemy być świadkami drugiej odsłony tego samego scenariusza polityczno-medialnego („liberalny” sojusz dwóch ośrodków władzy), który wcześniej zastosowano wobec Ukrainy: u władzy jest przecież represyjny reżim”, który „katuje swoich obywateli”, „całe społeczeństwo” jest „prozachodnie” i chce jak najszybciej pozbyć się nie tylko „dyktatora”, lecz również (w domyśle) pragnie wyjść spod „kurateli Moskwy” i dołączyć do „wolnego świata”, czyli z radością poddać się nadzorowi brukselskich biurokratów.

„Międzynarodowa społeczność” (czyli również służby specjalne) muszą więc z całą mocą wesprzeć „zryw wolnościowy”, który doprowadzi do „liberalizacji gospodarczej”, czyli (o czym się już nie mówi głośno, ale to wszyscy wiedzą), do zniesienia ograniczeń w eksporcie towarów na rynek białoruski. Musi więc wpaść postkomunistyczna gospodarka tego kraju, która jest przecież „nieopłacalna”, zagraniczni inwestorzy przejmą wszystko to, co jeszcze zostanie, a milion młodych i zdrowych Białorusinów zasili rynek pracy starej Europy; ich „reżim” nauczył pracować, więc zastąpią nie zawsze chętnych do roboty emigrantów z byłych kolonii.

Na Białorusi przejdą do władzy prozachodnie i oczywiście liberalni politycy, którzy zdobyli wykształcenie (i nie tylko) w państwach ugruntowanej demokracji, a wolne media przekonają tych, którzy nie wyjadą na zachód, że wolność nie ma ceny, trzeba ponosić ofiary, a ich bieda jest wyłącznie spuścizną „dyktatorskich rządów” i „zależności od Moskwy”. Owi liberalni politycy prowadzić będą konsekwentną politykę antyrosyjską, postawią pomniki kolaborantom z czasów niemieckiej okupacji w latach 1941-1944 (było ich sporo), wprowadzając do kodeksu karnego zakaz ich krytyki, co będzie dopełnieniem dzieła „odzyskanie niepodległości”. Rosja „wreszcie utraci” ostatni bastion wpływów, przez co odetnie lub ograniczy dostawy gazu i ropy, czyli otworzy się wreszcie wolny rynek dla tych lepszych, bo „zachodnich inwestorów”.

Skoro udało się skutecznie zrealizować ten scenariusz w przypadku Ukrainy (i wcześniej w kilku innych państwach tego regionu Europy), to dlaczego nie miałoby się nie udać i tym razem? Międzynarodowa społeczność będzie świętować kolejne zwycięstwo wolności i demokracji, poturbowanie epidemią gospodarki „wolnego świata” znajdą nowy rynek zbytu i rezerwuar taniej siły roboczej. Putin poniesie kolejną klęskę z której zapewne już się nie podniesie ku uciesze nowych rusofobów.

Czy Białorusini, którzy w istotnej części szczerze chcą zmian na swojej scenie, poddadzą się temu scenariuszowi?

Dobrze wiedzą, co dzieje się na Ukrainie, podobnie jak my, spotykają na co dzień dziesiątki (setki) tysięcy uciekinierów z tego państwa, widzą ich biedę i poniewierkę. Zresztą podziały etniczne nie są w tym regionie aż tak oczywiste, a przede wszystkim istotne, jak tego chce liberalna propaganda; postradzieckie granice są dość przypadkowe, rodziny obywateli białoruskich mieszkają nie tylko na Ukrainie i Litwie (i Polsce), ale przede wszystkim w Rosji i nie muszą w Internecie szukać informacji na temat poziomu jakości życia w ościennych krajach.

Przykład Ukrainy dostatecznie odstrasza: widmo masowego bezrobocia i biedy, totalnej dezorganizacji wszystkiego, co publiczne, rozkradanie majątku narodowego, a przede wszystkim wszechobecna korupcja, która charakteryzuje pomajdanową Ukrainę, są raczej czytelne.

Na tym tle Białoruś jest oazą dobrobytu i porządku. Przykład sąsiedniej Litwy, gdzie żyje duża mniejszość (chyba już większość) białoruska i słowiańska, też nie jest zbyt pociągający, bo nie tylko ze względu na drożyznę sfery euro, ale również na – oględnie mówiąc – nacjonalistyczną (nie tylko antypolską) politykę władz w Wilnie. Białoruś nigdy nie miała (tak jak np. my) wielkiego wychodźstwa ekonomicznego i politycznego, a niewielka emigracja kierowała się raczej na wschód niż na zachód.

Białorusini różnią się również nie tylko od nas temperamentem politycznym: są dużo bardziej powściągliwi, kompromisowi i pogodni: bliżej im do Czechów niż „Zachidników” z okolic Lwowa, Riwnego czy Iwano-frankowska. Godnym największego szacunku, wręcz pięknym gestem pojednania i pokoju są pokojowe demonstracje kobiet, które nie chcą ukraińskiej powtórki.

Jest szansa, że nie będzie drugiego Majdan, bo tzw. służby nie zainwestowały w tzw. demokratyczną opozycję. Główny, zewnętrzny gracz w tym regionie – Rosja zna cenę swojej polityki na Ukrainie i raczej nie powtórzy popełnionych już błędów.

Czy przekona Aleksandra Łukaszenkę do pokojowego zakończenia konfliktu, łagodnego odejścia, dając szansę kolejnemu pokoleniu umiarkowanych polityków dojścia do władzy? Prawdopodobnie tak, bo być może pamięta katastrofę „polityki białoruskiej” z lat trzydziestych, która doprowadziła do równie katastrofalnych skutków dla interesów Moskwy podczas niemieckiej okupacji: masowe represje i ludobójstwo okupanta jednak szło w parze z równie kolaboracją części białoruskich elit z najeźdźcą, a koszt tego płacili ludzie: był on wręcz niewyobrażalny, o czym przez wiele lat nikt nie chciał pamiętać.

Aleksander Łukaszenko oczywiście odejdzie, tak jak odchodzili rządzący zbyt długo nawet dużo bardziej zasłużeni dla swoich krajów wielkorządcy. Nie będzie rządził dożywotnio: może nawet przygotuje następcę. Rosyjski przykład sprzed dwudziestu lat, gdy mający powszechne poparcie prezydent Jelcyn wskazał następcę z kolejnego pokolenia, dał Rosji szansę, z której umiała skorzystać. Nowe władze przyjmą biało-czerwono-biały sztandar z Pogonią jako godłem narodowym, nawiązują do tej prawdziwej, litewskiej tradycji, uratują przemysł przed „radykalną transformacją”, a już na pewno nie zafundują sobie swojego Balcerowicza: ten przykład jest równie odstraszający co casus ukraiński czy gruziński z tego wieku. Chwali się powściągliwość w zachowaniu polskich władz nie powtarzających naszej (?) ukraińskiej polityki sprzed kilkunastu lat, bo zakończyła się porażką: utraciliśmy wszystko, co było zgodne z polskimi interesami, i nikt nas tam nie chce.

Podobnie może być w przypadku Białorusi. Światowi mocarze są dziś zbyt słabi, mają dostatecznie dużo swoich problemów aby wyrządzić Białorusi dostatecznie dużo szkód. A wszystkim, którzy piętnują represyjność białoruskiej milicji wobec demonstrantów, pragnę przypomnieć, że jakoś im nie przeszkadzała (i nie przeszkadza) brutalność policji francuskiej i amerykańskiej wobec demonstrantów, zwłaszcza pałowanie „czarnuchów”, czy też innych „kolorowych”, którzy uwierzyli w zachodnie frazesy. My w nie wierzymy, oni raczej też nie powinni.

Pokojowy koniec białoruskiego protestu przeciwko Aleksandrowi Łukaszence, który daj Boże obroni ten kraj przed powtórką ukraińskiego koszmaru, na pewno jest z obawą obserwowany w Wilnie. Czy dwa państwa pieczętujące się tą samą Pogonią mają szansę w przyszłości na przyjazną koegzystencję? A może to właśnie w Mińsku zrodzi się myśl o reaktywacji Wielkiego Księstwa Litewskiego? W końcu Giedyminowicze nie mówili po żmudzku tylko po rusku, czyli językiem zbliżonym do białoruskiego, którym notabene na co dzień posługuje się tylko niewielka część tego narodu.

Witold Modzelewski"

40 lapowek Daniela S.: Uklad policji z agencjami towarzyskimi

 40 lapowek Daniela S.: Uklad policji z agencjami towarzyskimi 

https://www.rp.pl/Przestepczosc/308309964-40-lapowek-Daniela-S-Uklad-policji-z-agencjami-towarzyskimi.html
"Dzięki ochronie policjantów z CBŚ sutenerzy i ich biznes byli nietykalni przez 16 lat
 Układ elity policji i właścicieli agencji towarzyskich opierał się na darmowym seksie i niespotykanej ochronie seksbiznesu – oskarżenie prokuratury szokuje.

„Biały apartament" do dyspozycji w agencji towarzyskiej sutenerów z Ukrainy, darmowe usługi prostytutek, tańce striptizerek, imprezy i whisky – za to mieli się sprzedawać policjanci (dziś już eks) z „elitarnego" Centralnego Biura Śledczego Policji na Podkarpaciu. Dzięki temu sutenerzy i ich biznes byli nietykalni przez 16 lat – aż do 2017 r.

„Rzeczpospolita" dotarła do zarzutów i głównych tez aktu oskarżenia przeciwko byłym policjantom, jaki po czterech latach śledztwa przygotował Małopolski Wydział Prokuratury Krajowej.
Apartament i whisky

Akt oskarżenia potwierdza to, o czym wielokrotnie pisała „Rz" – że seksbiznes braci Aleksieja i Jewgenija R. był pod specjalną ochroną wpływowych policjantów CBŚP.

Skala korupcji, jej formy i czas trwania „układu" są porażające.

Na ławie oskarżonych zasiądą: Krzysztof B. (były szef zarządu CBŚP w Rzeszowie), pracujący tam Daniel Ś. (były naczelnik wydziału do zwalczania przestępczości ekonomicznej), Damian W. (wieloletni naczelnik wydziału do zwalczania przestępczości narkotykowej) i Piotr J. (były naczelnik wydziału w Przemyślu – rzeszowskiego zarządu CBŚP). A także Ryszard J. – szef policyjnego Biura Spraw Wewnętrznych w Rzeszowie oraz wywodzący się z policji Robert P. – ostatnio kierujący delegaturą CBA w Rzeszowie. Wszyscy mają zarzuty sprowadzające się do tzw. parasola ochronnego, przez co bracia R. mogli latami prowadzić seksbiznes, w tym dla VIP i polityków.

Policjant Daniel Ś. miał u sutenerów największe „chody". W ich hotelu w Świlczy miał dostać do dyspozycji dwupoziomowy „biały apartament" nr 27 (salon, sypialnie i łazienka z okrągłą wanną) do imprez z prostytutkami i striptizerkami, z których korzystał latami za darmo. Tak jak z posiłków i trunków. Ś. miał przyjąć od braci co najmniej 40 korzyści majątkowych (od 2000 r. do lutego 2016 r., gdy wpadł) – wskazuje akt oskarżenia. Miał zdradzać służbowe tajemnice i jako łapówkę przyjąć też pięć sztuk urządzeń do...wypieku naleśników.
Korzystanie z „białego apartamentu" Daniel Ś. załatwił swojemu szefowi Krzysztofowi B. – ten miał sześciokrotnie przyjąć od braci korzyści w postaci darmowych usług prostytutek, tańców erotycznych, alkoholu, posiłków.

Miało dochodzić do skandalicznych sytuacji. W grudniu 2014 r. Krzysztof B. ze szkolenia w Zakopanem kazał zawieźć służbowym autem siebie i innych 160 km – do agencji braci R. w Tarnowie na imprezę dla policjantów z udziałem prostytutek, i z powrotem. Podobnie w 2015 r., gdy policjanci z dyżuru musieli go wieźć 50 km i czekać pod agencją kilka godzin.

Z darmowego seksu, trunków, posiłków miał korzystać też Damian W. (16-krotne przyjęcie korzyści) i Piotr J. (pięciokrotne).
Ślepi i głusi

Robert P. z darmowego seksu nie korzystał, ale bracia R. mieli trzykrotnie opłacić mu imprezy, w tym wstęp do klubu go-go (w latach 2003 r. – 2005 r., gdy był w policji). Według śledczych, już będąc w CBA, nie ścigał policjantów chroniących sutenerów, choć o nich wiedział. Miał też przekazywać Danielowi Ś. obciążające go informacje, jakie wpływały do CBA. Co zaskakujące, jako szef delegatury CBA Robert P. sprawnie rozpracował inny wątek układu podkarpackiego – powiązania biznesmena z Leżajska m.in. z politykami.
Całości chorego układu, który zapewniał sutenerom nietykalność, dopełniał Ryszard J. – szef policyjnego BSW, które powinno tropić nadużycia w policji. Niczego „nie widział". Co więcej, miał przekazywać Danielowi Ś. obciążające go anonimy i ukryć informacje o bliskich kontaktach Ś. z osobą poszukiwaną 15 lat listem gończym.

Istnienie patologii ujawnił w 2012 r. bokser Dawid Kostecki, a dopiero w lutym 2016 r. przerwał ją nalot ABW. Najpierw wpadł Daniel Ś., później kolejni policjanci.

Według Prokuratury Krajowej korupcja w strukturach kierowniczych rzeszowskiego CBŚP miała charakter systemowy, a policjanci podejmowali bezprawne, ochronne działania nad działalnością braci R. kierujących międzynarodową, zorganizowaną grupą przestępczą.

Uzasadnienie aktu oskarżenia ma 630 stron i jest ściśle tajne z uwagi na „skalę przestępczej działalności, jej kamuflowanie, rangę osób objętych śledztwem, i znaczenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego kraju".

Dwa lata temu bracia R. zostali skazani – dobrowolnie poddali się karze.

Daniel Ś. nie przekonał śledczych, że bywanie w agencjach było częścią jego policyjnej pracy. Wbrew pogłoskom nie został tzw. małym świadkiem koronnym. Odszedł z policji, dziś jest „gwiazdą" filmu Partyka Vegi, który wchodzi do kin.

Oskarżonym grozi do dziesięciu lat więzienia."